Vers van de platenpers: Civil War, Witherscape en Shining

Tom De Smet

jpg" border="0">

De nieuwe Sabaton is uit! Hij heet The Killer Angels en de platenfirma heeft er per abuis de bandnaam Civil War opgeplakt.

Nee, natuurlijk niet. Civil War is gewoon de band die ontstaan is nadat Sabaton splitte. Het verhaal is genoegzaam bekend: zanger Joakim Bróden en bassist Pär Sundstrom gingen onder de naam Sabaton verder; de rest zocht een nieuwe zanger (Nils Patrik Johansson) en bassist (Stefan Eriksson) en richtte Civil War op. Twee voor de prijs van één, want uiteraard blijft Civil War het genre waarin het merendeel van zijn muzikanten groot is geworden - power metal - trouw. Fans van Sabaton kunnen deze plaat dan ook blind kopen. Blijft de vraag: is het afgeleide beter dan het origineel? Wie wint de burgeroorlog tussen Civil War en Sabaton? Ons oordeel: Sabaton, want dat heeft met Joakim Bróden de betere zanger. [Civil War, 'The Killer Angels', 70/100]

En we blijven in Zweden, want de nieuwe Opeth is uit! Hij heet The Inheritance en de platenfirma heeft er per abuis de bandnaam Witherscape opgeplakt.

Nee, natuurlijk niet. Witherscape is het nieuwe project van multitalent Dan Swanö, bekend van onder meer Bloodbath, de band waarin ook ene Mikael Akerfeldt een tijd actief was. Akerfeldt die met de meest recente plaat van zijn Opeth - 'Heritage' (2011) - niet iedereen gelukkig maakte. De voor Opeth zo kenmerkende vocale dynamiek, de afwisseling tussen clean vocals en grunts, was namelijk helemaal verdwenen op 'Heritage'. Meer nog: zowat alle death metal-invloeden waren foetsie. Swanö to the rescue, want de eersteling van Witherscape brengt die Opeth-dynamiek helemaal terug. Vervang Swanö's stem door die van Akerfeldt, en dit zou zo een Opeth-plaat kunnen zijn. Is dat erg? Uiteraard niet. Het betekent vooral dat 'The Inheritance' een sfeervol, sterk album is geworden dat van a tot z boeit en waarbij het volledige plaatje klopt, inclusief knap artwork van Travis Smith, bekend van onder meer, ja hoor, Opeth. Een favoriet nummer kiezen op dit album is haast onbegonnen werk, maar als je ons echt dwingt - pistool tegen het hoofd - dan twijfelen we tussen 'Dead For A Day' met zijn gegrunt refrein en fantastisch gitaarwerk, en 'Dying For The Sun', dat zowat elfendertig heel verschillende muzikale elementen tot één fantastisch geheel weet te smeden. Swanö ontpopt zich op deze plaat overigens als een bijzonder getalenteerd zanger, en de sound is zoals altijd bij deze Zweed aangenaam warm. Voor de liefhebbers: de limited edition van deze kanshebber op 'plaat van het jaar' bevat twee extra nummers: covers van Judas Priest - 'Last Rose Of Summer' - en Gentle Giant - 'A Cry For Everyone'). [Witherscape, 'The Inheritance', 95/100]

Van Zweden naar Noorwegen, voor Shining en hun blackjazz, zeg maar een mix van black metal en jazz. Helemaal nieuw is dat niet: landgenoot Ihsahn mengt de beide genres ook, bijvoorbeeld op onze plaat van 2012, 'Eremita'. Maar niemand trekt het experiment zo ver door als Jørgen Munkeby van Shining, en in die zin kan je wel zeggen dat zijn band een unieke plaats in het brede muzieklandschap inneemt, wat op zich al een gigantische prestatie is. In vergelijking met voorganger 'Blackjazz' (2010) zijn de nummers op One One One een pak korter en daardoor ook minder complex. Maar vergis je niet: wat deze Noren uit hun instrumenten persen is nog altijd niet geschikt als achtergrondmuziek; wel om je tijd voor te nemen en echt naar te luisteren. Wie dat doet, zal het zich niet berouwen: ver weg van de eenheidsworst is 'One One One' een van de meest interessante platen die we dit jaar al gehoord hebben. Shining brengt spannende, innovatieve muziek, die je kan ontdekken en vervolgens keer op keer herontdekken. Enig minpuntje: Munkeby's stem is beperkt (of hij gebruikt ze alvast beperkt op dit album), wat na een tijdje kan storen. [Shining, 'One One One', 88/100]

[Tom De Smet]

Op de hoogte blijven van artikels op deze metalsite? Volg @TDSmet op Twitter!