Marginalisering is het diepere probleem onder radicalisering

Print
Gisteravond vond op ’t Schoon Verdiep een overleg plaats tussen de burgemeesters van enkele steden met overheidsdiensten en deskundigen over de kwestie van de Vlaamse jongens in Syrië. Steekvlampolitiek? Dat kan zijn, maar als Bart De Wever & co niets zouden doen, dan zou er ook kritiek komen.
Laten we dus maar hopen dat het overleg ergens toe leidt, liefst snel en concreet.

De voorbije weken is er vaak met een beschuldigende vinger gewezen naar radicale organisaties zoals Sharia4Belgium, die jongeren zouden rekruteren voor de heilige oorlog in Syrië. Dat is ongetwijfeld gebeurd, maar volgens de meeste bronnen in de Antwerpse moslimgemeenschap blijkt dat religieus fanatisme slechts bij een klein aantal jongens de hefboom is.

Veel Antwerpse jongens uit vooral de onderste sociale klassen - of ze nu allochtoon of autochtoon zijn - vinden in onze samenleving hun weg niet. Niet in het onderwijs, waar onvoldoende wordt ingespeeld op hun individuele mogelijkheden en talenten. En ook niet op de arbeidsmarkt, door een gebrek aan de juiste vaardigheden of door discriminatie.

Jongeren met een laag zelfbeeld, die geen doel hebben in hun leven, kunnen een probleem voor de samenleving worden. Zodra ze de kans krijgen om toe te treden tot een of andere ‘community’ waar ze wél waardering ervaren, vormen ze een makkelijke prooi. Dát is de werkelijke achtergrond van veel van onze jongens in Syrië. Veel meer dan hun vermeende trouw aan de islam.

“Marginalisering leidt onvermijdelijk tot radicalisering”, zegt voormalig AEL-leider Dyab Abou Jahjah vanuit Libanon, waar hij tegenwoordig woont. Ook ex-politica Fatima Bali, die de volkswijken van Borgerhout beter kent dan wie ook, verkondigt met luide stem dat er heel dringend meer aandacht moet komen voor de Antwerpse jongens, hun gezinnen en hun leefwereld, want dat anders de radicalisering alleen maar zal toenemen.

Ik besef heel goed dat dit gemakkelijker gezegd is dan gedaan. Het genereren van emancipatie en sociale promotie is een werk van vele decennia, kijk maar naar de gelijkberechtiging van de vrouw en naar de democratisering van het onderwijs voor arbeiderskinderen vanaf de jaren zestig. Toch bewijzen deze twee processen tegelijk ook dat het wel degelijk mogelijk is om vorderingen te maken. Maar dan moeten we er wel aan willen beginnen.

Door Lex Moolenaar

MEEST RECENT