OCMW kan best wat eigendommen verkopen

Print
Waarom zou het OCMW van de stad Antwerpen eigenaar moeten zijn van landbouwgronden in Rijkevorsel, bossen in Halle-Zoersel en een ellenlange waslijst van huur- en handelspanden in de stad? Het uitbaten van een immobiliënbedrijf lijkt me niet tot de kerntaken van die instelling te behoren. Ik kan dan ook maar één zinnig antwoord bedenken: die investeringen zijn gedaan in tijden van grote overvloed, als appeltje voor de dorst. Dat appeltje is nu meer dan ooit welkom in tijden van historische schulden, overvloedige immigratie, crisis en stijgende armoede.
VB-politica Anke Van dermeersch overhandigde ons gisteren de lijst met vastgoedbezittingen van het OCMW. We wisten wel dat daar heel wat op zou staan, maar niettemin waren we toch nog diep onder de indruk. Met enige overdrijving kan je stellen dat het OCMW een aanzienlijk deel van het arrondissement Antwerpen bezit.

Als je dan bedenkt dat het OCMW elk jaar kampt met een chronisch tekort van 10 tot 15 miljoen euro op zijn balans, dat na telkens weer dezelfde politieke discussie uiteindelijk toch wettelijk moét worden bijgepast door de stadskas, dan bekruipt je al snel een logische gedachte: verkoop wat van al die rijkdommen en saneer met de opbrengst je werking.

Die boodschap bracht gisteren ook het VB. Die partij is van oudsher de luis in de pels van het OCMW. Niet alleen omdat die instelling traditioneel werd gerund door socialisten, maar ook omdat ze uitkeringen betaalt waarvan in de loop der jaren een steeds groter aandeel naar vreemdelingen is gegaan. Bij het begin van de legislatuur kan het voor het VB dus geen kwaad om het OCMW, dat nu gerund wordt door Liesbeth Homans (N-VA), even het vuur aan de schenen te leggen. Zeker nadat Homans bij de VB-kiezers al een punt heeft gescoord met haar beslissing om de retributies aan het vreemdelingsloket te verhogen naar 250 euro.

Maar met de eis om een uitverkoop van de rijkdommen van het OCMW laten Homans en de N-VA zich niet klemzetten. Die intentie staat namelijk al in het nieuwe bestuursakkoord. En terecht. Het in evenwicht houden van de begroting door eenmalige opbrengsten mag geen slechte gewoonte worden, maar tot de stad in 2018 haar historische schuld heeft afbetaald, lijkt het de enige mogelijkheid om toch nog wat budgettaire ruimte te behouden.

door Lex Moolenaar

.

Nu in het nieuws