Liefde is niet genoeg voor een succesvol importhuwelijk

Print
De Unie van Turkse Verenigingen komt met een opmerkelijk initiatief. Ze heeft de documentaire De weg naar het geluk laten maken, waarin koppels van Turkse origine getuigen welke moeilijkheden ze hebben ondervonden door de immigratie van een van beide partners in België. De Unie wil de film vertonen in zoveel mogelijk scholen en verenigingen.
Het probleem van de importhuwelijken is bekend. Jonge mannen en vrouwen uit Turkije ervaren vaak grote aanpassingsproblemen in ons land. Ze hebben hier weinig aan hun opleiding in het land van herkomst, spreken niet goed Nederlands en vinden moeilijk een job. Velen worden afhankelijk van hun schoonfamilie.

Dat alles leidt tot spanningen en vaak tot een relatiebreuk. Van de huwelijken binnen de Turkse gemeenschap in Vlaanderen loopt 12% binnen de tien jaar op de klippen, en dat zijn overwegend huwelijken met een importpartner.

Vandaar deze nieuwe documentaire, die jongeren tussen 16 en 25 jaar wijst op de grote uitdagingen die hun te wachten staan als ze in Turkije een partner willen zoeken. Ik vind de film een uitstekend initiatief. Veel jongeren van allochtone origine zijn beter af met een partner die hier is opgegroeid. Dat die partner wordt gezocht in de gemeenschap met dezelfde roots, is geen probleem. Als de tijd nu nog niet rijp is voor interculturele huwelijken, dan zal die tijd nog wel eens komen.

De Turkse gemeenschap is in beweging. Zo nemen tradities zoals huwelijken tussen neven en nichten af en sterft het koppelen door ouders en grootouders, ooms en tantes stilaan uit. Jonge Vlaamse Turken nemen steeds meer hun lot in eigen handen. De familie blijft belangrijk, maar ze willen hun eigen beslissingen nemen. En dat is een trend die perfect past in onze westerse samenleving.

Toch neemt het aantal importhuwelijken slechts geleidelijk af. Vroeger werden veel jongeren uitgehuwelijkt, tegenwoordig vinden ze vaak een partner in Turkije omdat sociale media zoals Facebook de afstand tussen dat land en België kleiner hebben gemaakt dan ooit tevoren.

Ik hoop dat initiatieven zoals De weg naar het geluk navolging krijgen en dat de documentaire ook in Turkije wordt vertoond, zodat daar minder importpartners totaal verkeerde verwachtingen koesteren over België, het land van melk en honing. Want om een importrelatie te laten slagen, is veel meer nodig dan liefde.

door Lex Moolenaar
Nu in het nieuws