Grote broers en zussen als instrument voor sociale promotie

Nadat Antwerpen in het recente verleden een hoopgevende evolutie had genoteerd in de jongerenwerkloosheid, zorgt de crisis nu voor een terugval. Het ziet er helaas naar uit dat in die situatie de komende maanden geen verbetering komt. Dat kunnen zelfs jaren worden. Maar laten we niet te somber zijn, misschien kent deze crisis een sneller herstel dan vergelijkbare dips in het verleden.

Gva.be

Wanneer de conjunctuur daalt, dan is dat het eerst en het duidelijkst zichtbaar bij de jongeren van allochtone origine. Zij hebben het toch al moeilijk om een plaats op de arbeidsmarkt te veroveren. En als die markt krimpt, dan staan ze in de hoek waar de eerste klappen vallen.

De groep allochtone jongeren heeft een sociologisch profiel dat voor verbetering vatbaar is. Velen van hen komen uit gezinnen die behoren tot de zwakste lagen van de samenleving op het gebied van opleidingsniveau, gezinsinkomen en kennis van het Nederlands. Daardoor lopen ze op school een achterstand op die nauwelijks nog in te halen valt. Hun zelfbeeld krijgt een deuk en ze worden schoolmoe. Die spiraal moet worden doorbroken, het onderwijs is toe aan een democratiseringsgolf zoals het proces dat vanaf de jaren zestig ook heeft geleid tot sociale promotie van kinderen uit arbeidersgezinnen.

De stad Antwerpen doet haar best, op allerlei manieren. Nu zoekt ze weer honderd twintigers die bereid zijn om op vrijwillige basis één keer per week een allochtone leerling uit een van de eerste drie jaren van het middelbaar onderwijs op sleeptouw te nemen om via een zinvolle vrijetijdsbesteding aan zijn/haar zelfbeeld te sleutelen. Een coach, zeg maar. Of een grote broer of zus, als het echt blijkt te klikken.

Ik vind het een mooi project, ook al zal het niet ontsnappen aan de kritiek van wolligheid. Het kost weinig, en het past in de filosofie waarmee de stad al jaren fungeert als een laboratorium voor onderwijsvernieuwing. Ik ben er ook van overtuigd dat de honderd vrijwilligers snel zullen worden gevonden. Het wij/zij-denken zijn we in Antwerpen inmiddels wel voorbij.

Dat is onder meer tijdens het succesvolle jaar van Europese Jongerenhoofdstad 2011 wel gebleken. Toch is voor de democratisering van het onderwijs veel meer nodig. Daarvoor wachten we op een grondige hervorming van Vlaams minister Pascal Smet (sp.a). Waar wacht hij zelf eigenlijk nog op?

door Lex Moolenaar

MEER OVER Ons standpunt