Een stad die zichzelf niet vernieuwt houdt op te bestaan

Print
De verblankenbergisering van Antwerpen. Met die woorden neemt stadsgids Raymond Sirjacobs de nieuwbouw op de Scheldekaaien op de korrel. Die is te hoog en belemmert daardoor het zicht op de historische binnenstad met haar vele kerken en andere torens, vindt hij.


Raymond Sirjacobs staat met deze mening niet alleen, maar kan op minstens evenveel tegenwind rekenen. Van de Antwerpse architect BOb Van Reeth bijvoorbeeld, die zich afvraagt of het dan beter is om van Antwerpen een Bokrijk aan de Schelde te maken.

En daarmee laait de discussie over het Antwerps onroerend erfgoed en hoe we daar het best mee omgaan, opnieuw op. Dat is, laat daar geen misverstand over bestaan, een zeer gezonde en nuttige discussie. Niets is zo erg als een bevolking die het ijskoud laat wat er met en in haar stad gebeurt. Maar zo zit de Antwerpenaar gelukkig niet in elkaar.

Maar van een verblankenbergisering van Antwerpen, waarmee wordt bedoeld dat er een muur van flats wordt opgetrokken tussen het water en de stad, is geen sprake. De bedoelingen van Raymond Sirjacobs zijn oprecht. En als hij vraagt om altijd en overal te waken over het historisch patrimonium van de stad heeft hij overschot van gelijk. In het verleden is al te veel van ons erfgoed verdwenen. Laten we er vooral voor zorgen dat dit niet opnieuw gebeurt. De schatkamer van Antwerpen is niet onuitputtelijk.

BOb Van Reeth zegt terecht dat de Scheldekaaien de afgelopen twintig jaar van een troosteloze achterbuurt met verkrotting en leegstand zijn veranderd in een moderne waterkant. Het is dankzij de verregaande en bij momenten gedurfde stadsvernieuwing in de binnenstad dat de Scheldekaaien zijn wat ze nu zijn. Opnieuw een levendig en gewild stukje Antwerpen.

Wat nu voor sommige mensen nieuwlichterij en een gebrek aan respect voor het verleden is, zal over enkele tientallen jaren gelden als erfgoed dat - in ieder geval gedeeltelijk - behouden moet blijven. Laten we vooral niet vergeten dat ook eeuwen geleden dergelijke discussies werden gevoerd. Het is dankzij de stadsvernieuwing van toen dat we nu een aantal gebouwen kunnen koesteren en beschouwen als ons collectief erfgoed. Die dynamiek bepaalt of steden zichzelf blijvend vernieuwen. En die dynamiek moeten we houden.

Door Patrick Van de Perre

Nu in het nieuws