© Jeroen Hanselaer

DE WEEK VAN SACHA. Zo deel je een mokerslag uit, gehuld in een zacht fleece dekentje

Antwerpen -

Elke zaterdag blikt een stadsreporter terug op de gebeurtenissen van de voorbije week.

Sacha Van Wiele

Open Vld-gemeenteraadslid en voormalig schepen Claude Marinower richtte zich persoonlijk tot schepen van Cultuur Nabilla Ait Daoud (N-VA) donderdag. De schepen kreeg in de raadscommissie donderdag stevige kritiek op haar beleid en vooral over het schrappen van de projectsubsidies cultuur. Met zijn tussenkomst bewees Marinower zijn meerwaarde in de gemeenteraad.

“Ik weet dat u beschikt over een veel groter empathisch vermogen dan wat u de laatste weken tentoon heeft gesteld”, zegt Marinower rustig. “Dit is niet de schepen die ik ken. Is het nodig om de jongeren die hun dromen in rook zien opgaan zo te schofferen? Politiek gaat om harde keuzes maken, maar er hangt een akelige geur aan dit dossier. De geur van arrogantie. De arrogantie van de macht.”

Hij klonk als een sympathieke oom die zijn oprechte bezorgdheid uitte. Ait Daoud kon niets anders zeggen dan dat het nooit haar bedoeling was geweest om mensen te schofferen. Als verdediging wees zij erop dat ook zij onterecht persoonlijk werd aangevallen.

In een debat speel je de bal en niet de persoon. Dat is toch het algemeen principe, maar sommige politici weten dit elegant te omzeilen. De tussenkomst van Marinower was een mokerslag, maar dan wel één die gehuld was in een zacht fleece dekentje.

Ook Antwerps schepen Tom Meeuws (Vooruit) hanteerde deze communicatietactiek enkele maanden geleden in een interview. Hij was daarin kritisch voor burgemeester Bart De Wever (N-VA). Maar: “Ik steun de burgemeester en begrijp zijn frustratie. Hij heeft het goede voor ogen.” En: “Ik heb met hem te doen.”

Politicus is een creatief beroep, zeker als het om politieke communicatie gaat. Hoe verpak je een negatieve boodschap zo dat mensen niet meteen doorhebben dat ze negatief is? En als mensen het door hebben, hoe zorg je er dan voor dat je als politicus buiten schot blijft? We zagen de afgelopen week in de raadscommissies over de stadsbegroting verschillende keren creatieve antwoorden op die vragen. Enkele voorbeelden.

1. “Het is eenvoudiger om iets niet uit te geven, dan geld ergens weg te nemen.” Dat zeiden zowel burgemeester Bart De Wever (N-VA) als zijn collega Ait Daoud over het schrappen van het budget voor een evenement rond urban sports en over de projectsubsidies. Er wordt dan even voorbijgegaan aan het feit dat die projectsubsidies cultuur er altijd geweest zijn en dat veel kunstenaars erop rekenden.

2. “Dit is geen besparing.” Dat is de boodschap van schepen van Jeugd Jinnih Beels (Vooruit). Strikt genomen heeft ze gelijk. Het budget voor het professioneel jeugdwerk daalt niet. De subsidies worden zelfs geïndexeerd met twee procent. Alleen dekken ze niet de enorme energie- en loonkosten bij de jeugdwerking. Het gevolg is dat de verenigingen nu ruim twintig jeugdwerkers moeten ontslaan. Jeugdwerkers die volgens diezelfde politici essentieel bleken tijdens de coronacrisis. De jeugdwerkingen die afhangen van subsidies, staan met de rug tegen de muur. Beels schuift de verantwoordelijkheid van zich af en legt die bij de jeugdwerkingen zelf. Politieke communicatie is dan misschien wel creatief, maar niet altijd even mooi.

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten

Aangeboden door onze partners

MEER OVER De Week van