COLUMN. Ik gooi weg wat ik kwijt wil en de Schelde neemt alles met zich mee

Yasmien Naciri is auteur, columnist, ondernemer en general manager van het Innovatiecentrum Werk.

Mijn lichaam warmt razendsnel op. Mijn hart klopt en klopt en klopt. Steeds sneller, gonzend en suizend. Het voelt alsof mijn hart opzwelt en er onvoldoende ruimte is. Alsof het een kwestie van enkele seconden is vooraleer het uit mijn lijf bonst. Op zoek naar zuurstof die mijn lichaam niet meer kan bieden.

Ik weet niet wat me overkomt. Wat ik wel weet, is dat ik het van de daken wil schreeuwen. Dat het knaagt. Dat ik het wil uithuilen. Maar de Groenplaats is daar nu niet de ideale locatie voor. Mijn gedachten proberen een verklaring te zoeken, zodat ik mezelf kalmeer. Ik zie mensen naar me kijken en plan mijn ontsnappingsroute naar de kaaien.

Tranen, paniekaanvallen of verdriet. Het zijn vaak lichamelijke gevolgen van onze gedachten. En die gedachten? Die kan ik bedwingen, controleren, sturen. Als kind was ik in staat om alles te rationaliseren. Te relativeren. Kempense nuchterheid. Maar mijn gevoelens zijn altijd te intens geweest. Dus besloot ik ze te temmen. Zoals alles in het leven dat te wild, te aanwezig of te luid is.

Alleen is er niets zo ongezond als het temmen van jezelf. Emoties horen vrij te zijn, opdat wij dat als mens ook kunnen zijn. We horen ze te uiten en erover te praten. En als praten niet lukt, dan helpt een wandeling in de natuur. In Antwerpen betekent dat voor mij een van de vele parkjes waar ik de bomen hoor ademen. Of het suizende geluid van de Schelde. Water heeft altijd een rustgevend effect op me. Het maakt niet uit waar of hoe, zolang het in beweging is. En in Antwerpen heb je gelukkig kilometers stromend water.

“Gooi het in de zee en kijk niet meer om”, zei mijn grootmoeder in het Arabisch. Gedachten, emoties, alles waar je mee zit en even kwijt wil. Gooi het weg en kijk niet meer om. Ik zet me neer aan het water en zie de zon ondergaan. Het is er fris, donker en alsnog drukbevolkt. Zouden deze mensen hun gedachten en gevoelens ook kwijt willen?

De taal van de Schelde is troostend, vertrouwelijk en bevrijdend. Ik gooi weg wat ik kwijt wil en de Schelde neemt alles met zich mee. Plots voel ik rust over me heen waaien en besluit niet meer om te kijken.

Vastgoed

Jobs in de regio