COLUMN. Brief aan overleden collega: “We hebben iets goed te maken, Ivo”

Exact een jaar geleden, op 1 oktober 2021, is Ivo Meulemans ons ontvallen. Hij was amper 50 jaar. Ivo was een uitstekende journalist en een graaggeziene collega. Reporter Stijn Janssen schrijft een jaar na datum een brief aan Ivo.

Stijn Janssen

Beste Ivo,

Het is uiteraard bizar om naar iemand te schrijven die niet meer op deze wereld vertoeft. Ik zou bij God ook niet weten waar je je op dit moment ergens bevindt. ‘Hemel, hel of vagevuur’, dat zijn verzinsels die meer thuishoren in verhaaltjes die we onze dochters - jij hebt er net als wij drie - vertelden toen ze nog klein waren. Mocht dat hiernamaals toch bestaan, dan heb je er mogelijk het gezelschap gekregen van Juliaan Deckx, oftewel Juul Kabas. Zijn dood is maar één nieuwsfeit dat je hebt gemist dit jaar.

Met ander nieuws willen we je echt niet meer lastigvallen, tenzij met de stunt van je broer Eddy, die zich een paar breuken viel, maar amper twee maanden later al opnieuw de Col du Galibier beklom. Dès schew - dat is sterk - zou je hem via de telefoon toegeroepen hebben in jouw Algemeen Arendonks.

Maar waarom we ons vandaag aan het schrijven hebben gezet, Ivo, is omdat het juist een jaar geleden is dat op een vrijdagavond een man van de krant ons telefoneerde. “Ga even zitten”, zei hij. “Want ik heb slecht nieuws.”

Verder weten we niet meer hoe de melding van je dood ons toen werd meegedeeld. Het doet er ook niet toe. Het gevolg is dat we hier niet meer samen op deze aardbol rondlopen en dat we dat nog altijd niet verteerd hebben. Soms kom je nog ter sprake. Als we samen met fotograaf Bert op pad zijn en hij over je begint te vertellen. Zo vernamen we dat jullie op weg naar een interview of reportage soms wel drie keer langs de weg halt moesten houden omdat jij met hoog water zat. Was dat de onrust die je altijd parten speelde?

De dagen nadat je dit tranendal had verlaten, kwamen er tal van reacties van collega’s. Allemaal erg lovend. Wat had je anders gedacht? Het is het lot van velen om pas na hun dood te vernemen hoe gerespecteerd ze bij leven wel waren. Zo schreef jouw mentor Marc: “Van alle collega’s die ik op de redactie had, was journalist Ivo Meulemans de zachtaardigste.”

Maar laat dat complimenteren nu juist zijn wat ons erg opviel bij die rouwbetuigingen. Verscheidene collega’s getuigden ontroerd dat jij vrijwel iedere dag complimenten rondstrooide. Toen beseften we weer dat we jou - tot onze spijt - bij leven en welzijn zelden pluimen hadden toegestuurd. Maar net als respect komt spijt ook vaak te laat.

Daarom willen we dat nog even goedmaken, Ivo. Een van je laatste bijdrages voor deze krant was een interview met Karel, een bejaarde man die voor ‘de Gazet’ meer dan een halve eeuw voor de verslagen van de duivensport en het voetbalgebeuren in zijn dorp had gezorgd. Na 55 jaar hield hij ermee op. Het gevolg was dat de man nu op zondagen thuis zit en niet meer op ’t voetbal of in een of ander duivenlokaal. Een reden voor zijn vrouw Paula om zich in het gesprek te mengen. “Op zondag een vent in de woonkamer, dat ben ik niet gewoon”, laat je haar zeggen. “En het is nog een moeial ook. Het vervelendste is dat ik nu onze papegaai niet meer kan loslaten in de woonkamer. Als Chico Karel ziet, valt hij hem aan. Enkele jaren geleden moest hij eens zijn toevlucht zoeken tot een ingemaakte kast.”

Die dingen, Ivo, lazen de mensen - en ook wij - graag. Dat hadden we je toen ook moeten laten weten. “Goed gedaan, Ivo. We lagen strijk.” We doen het bij deze.

Wees gegroet, maat.

 

MEER OVER Kempens Bekeken

Aangeboden door onze partners

Meest gelezen

Vastgoed

Jobs in de regio