© ATV

Motards trotseren massaal regen om Kenny laatste eerbetoon te schenken: “Hij heeft niet lang van zijn motor mogen genieten”

Deurne, Malle, Zoersel -

Meer dan 150 motoren, misschien zelfs 200, vergezelden Kenny Van Doren (28) in de gietende regen op zijn laatste rit van Deurne naar zijn uitvaartplechtigheid in Malle. De motorrijder overleed op 14 september onverwachts thuis in Zoersel. Kenny had nog maar enkele maanden zijn motorrijbewijs en maakte volop plannen om te toeren. Veel van de kletsnatte motards bleven de hele afscheidsviering aanwezig om Kenny daarna ook nog naar de begraafplaats te begeleiden. Dat de jonge papa graaggezien was, bleek overduidelijk, want de grote Sint-Pauluskerk met wel 500 zitjes zat helemaal vol.

Kristin Matthyssen

De motorgemeenschap toonde nog maar eens haar groot hart. Het regende verschrikkelijk toen het konvooi rond 10u op de parking aan de Makro in Deurne verzamelde om richting Malle te rijden. De lijkwagen met de urne van Kenny reed mee, net als zijn vader en schoonbroer. Kenny’s beste vriend reed op zijn Kawasaki.

De Sint-Pauluskerk zat helemaal vol. ©  Joris Herregods

Kenny groeide op in Deurne maar woonde sinds enkele jaren in Zoersel. Hij was trambestuurder bij vervoersmaatschappij De Lijn in Antwerpen, die een bus had ingelegd om collega’s naar Malle te vervoeren. Bovenaan op de display van de bus stond ‘Rust zacht Kenny’, met een figuur van een motor ernaast. Zes motorrijders van de politie zorgden ervoor dat iedereen in groep de afstand kon overbruggen.

Een indrukwekkende stoet. ©  Joris Herregods

Om maar te schetsen hoe hard het regende: sommige motorrijders konden bij aankomst het water letterlijk uit hun handschoenen gieten. Toch bleven de meesten ondanks hun natte kleren de hele dienst aanwezig. De familie was uitgeweken van het uitvaartcentrum in Schilde naar de Sint-Pauluskerk in Malle, omdat daar meer plaats is. Een slimme ingeving, want zelfs de zeer ruime moderne Sint-Pauluskerk zat en stond vol.

You’ll never walk alone, klonk het in de kerk, en zo was het ook. ©  Joris Herregods

“Het is niet eerlijk, sommigen wachten op de dood, bij hem kwam de dood in stilte”, opende de spreker de dienst, die geen afscheid maar een eerbetoon vol herinneringen moest worden.

Het leven van Kenny werd geschetst. Hij werd geboren in Borgerhout als jongste van vier, in een warm gezin. Hij ging naar stedelijke basisschool Het Baronneke in Deurne, waar hij vrienden voor het leven maakte. Blijkbaar waren zijn feestjes op de Confortalei in Deurne legendarisch. Zo belden de buren ooit de brandweer omdat ze dachten dat de kamer van Kenny in brand stond, terwijl hij zijn rookmachine gewoon eens goed aan het testen was. Hij hield van Nederlandse schlagers. Het nummer ‘Leef’ van André Hazes jr. was zijn lijflied. Hij zag er misschien uit als een bad boy, met al zijn piercings en tatoeages, maar achter dat stoere uiterlijk schuilde een gouden hart. Hij was ook een fiere papa van dochtertje Luna (8).

Het was een indrukwekkend eerbetoon. ©  Joris Herregods

Het afscheid van zijn moeder Betty, van wie hij de oogappel was, begin dit jaar was een zware slag. “Hij wou zijn mama trots maken, haalde zijn motorrijbewijs, zodat hij kon gaan toeren met zijn papa en vrienden”, zei de spreker. “Maar spijtig genoeg heeft hij niet lang van zijn motor mogen genieten, vandaar deze laatste rit.”

 ©  Joris Herregods

Een kippenvelmoment was toen een zanger live ‘Leef, alsof het je laatste dag is’ kwam zingen. Er werd zelfs meegeklapt in de kerk.

De familieleden typeerden met lieve woorden hoe Kenny was. “Hier sé, mijn kleine zusje”, zo herinnerde zus Cindy zich hoe Kenny haar altijd begroette. “Terwijl ik eigenlijk ouder was dan hem. Rust zacht lieve broer, geef mama een dikke knuffel van mij”, zei ze.

Broer Mike bracht in herinnering hoe Kenny na de dood van hun moeder superhard voor hun papa en voor hen allemaal had gezorgd. “Ik ga je missen kleine, maar voor velen was jij een hele grote.”

Het herdenkingsprentje. ©  rr

“Onze ouders hebben nogal afgezien met ons”, zei jeugdvriend Aytekin, nadat hij over hun deugnietenstreken had verteld. In de lagere school en het middelbaar waren ze onafscheidelijk. “Schaatsen, buiten rondhangen: als iemand ons zocht wist iedereen dat de andere er ook wel was. Het voelt alsof de tweede helft van mezelf uit mijn lichaam is gerukt. We hadden gezegd dat we op ons tachtigste samen in onze rolstoel Deurne nog op z’n kop zouden zetten. Tegenwoordig zagen we elkaar niet meer elke week, maar we belden of sms’ten nog dagelijks. Ik mis u nu al zo hard.”

Vriend Maarten beloofde dat ze over zijn geweldig dochtertje zouden waken, en haar aan haar vader zouden blijven herinneren, en haar langzaam al zijn stoten zouden vertellen. “Jij was altijd zo fier op uw vrienden als we iets bereikt hadden. Voor al de liefde die jij ons gegeven hebt kunnen we u niet genoeg bedanken. Kenny, er zijn zo veel mensen die u missen.”

Bij You’ll never walk alone stond iedereen recht en klonk een luid applaus. Dat applaus werd nog eens herhaald toen Kenny’s vader persoonlijk iedereen nog eens bedankte uit de grond van zijn hart om er bij te zijn.

Een laatste heel pakkend moment was toen de motorrijders hun machines hard lieten brullen buiten en de rook opsteeg toen de urne van Kenny weer naar buiten werd gedragen, om opnieuw begeleid door motoren naar zijn allerlaatste rit richting begraafplaats van Sint-Antonius te vertrekken.

 ©  Joris Herregods

 ©  Joris Herregods

 ©  Joris Herregods

 ©  Joris Herregods

 ©  Joris Herregods

 ©  Joris Herregods

Aangeboden door onze partners