©  Joren De Weerdt

COLUMN. Boetes in crisistijd

Gekrijs wanneer je na een lange dag eindelijk een campari hebt uitgeschonken of een gevecht in je recent geordende inloopkast: een gezin kan hectisch zijn. Bij Anneke (47) uit Pulle is dat niet anders. Samen met haar man Phille (49) en zonen Ricky (15) en Vinnie (10) probeert ze er elke dag het beste van te maken.

An Van de Voorde

“Mama, mama, krijg ik een nieuw voetbaltruitje?”

“Mama, mama, breng jij chips mee van de supermarkt en frituurhapjes?”

Ik kijk naar mijn man, die rolt met zijn ogen. We hebben het de kinderen al tienduizend keer uitgelegd, maar het gaat er langs één oor in en komt er langs het andere weer uit. “Het is crisis, we moeten zuinig zijn met onze centjes. Jullie moeten meehelpen, dat wil zeggen: altijd de lichten uitdoen als jullie ergens zijn geweest, de Playstation niet laten aanstaan als jullie ergens naartoe gaan en geen geëmmer omdat we niet op luxereis kunnen met een cruiseboot”, leg ik nog eens uit.

Crisis is een abstract begrip, de oudste snapt het een beetje, de jongste zegt dat hij het snapt, maar begint dan te zeuren om nieuwe kleren, nieuwe schoenen en een nieuwe bal. “Het is crisis”, herhaal ik. “Cri-sis. Alles kost veel duurder, maar mama en papa verdienen nog hetzelfde. Dat wil dus zeggen dat er minder geld overblijft voor extraatjes. Dus nee, je krijgt geen nieuw truitje, geen nieuwe bal en geen nieuwe schoenen.”

“Ja Vinnie”, valt de oudste me bij. “Mama en papa moeten zuinig zijn, je kan nu niet vervelend beginnen te doen omdat je een voetbalshirtje wil. Je hebt net twee shirtjes gekregen, mét namen erop gedrukt. Het is goed geweest.”

Ik kijk naar mijn man, hij knikt goedkeurend naar onze oudste zoon. Eindelijk wordt die een beetje volwassenen. De jongste stampt met zijn voet op de grond, trekt een lip en gaat naar boven om te bokken op zijn kamer.

“Is onze Vinnie weg? Zeg, maar ik krijg toch wel nieuwe schoenen hè, want mijn voetbalschoenen zijn kapot.”

Ik zucht. De boodschap is blijkbaar toch niet zo duidelijk. “Die moet je maar aan bomma vragen of aan Tita, wij kunnen het niet betalen. De elektriciteitsrekening is vervijfvoudigd, water wordt duurder, alle dingen in de supermarkt kosten meer, er moeten belastingen worden betaald en boetes.”

“Die boetes zijn van de mama”, onderbreekt mijn man mijn monoloog. “Één van 60 euro en één van 260 euro, kun je dat geloven?” Ik kan niet geloven dat hij dat net heeft gezegd.

Ineens is de focus verschoven. Alle ogen zijn op mij gericht. “Ja zeg, ineens is de straat waar bomma woont een zone 30 geworden. Dat wist ik niet. En dus ben ik geflitst, met 56 per uur. Zó belachelijk”, probeer ik mijn misstap te verantwoorden.

Mijn zoon haalt zijn neus op. “Als jij een boete hebt van 260 euro, dan krijg ik toch zeker nieuwe voetbalschoenen?”

Ja tuurlijk, denk ik. In tijden van crisis kunnen we het geld gewoon over de balk smijten: als ik een boete heb, krijgen mijn kinderen nieuwe schoenen en mijn man een nieuwe auto. “Nee”, zeg ik nogmaals, met iets meer irritatie in mijn stem. Die irritatie is voor mijn puberzoon genoeg om in een colère te schieten, te roepen dat ik een egoïst ben, dat hij nooit iets krijgt en al zijn vrienden wel. “Slechtste ouders ter wereld, dat zijn jullie. Ik ga op mijn kamer zitten”, brult hij en rent stampvoetend de trap op.

Mijn man kijkt me aan, ik kijk terug. “Ricky”, roepen we dan in koor. “Kom eens terug!”

“Waarom?”

“Daarom!”

“Ja?”, zegt hij als hij iets later weer in de woonkamer staat.

“Wat hebben we net gezegd?”

“Dat ik geen nieuwe schoenen kreeg?”

Zijn ogen glinsteren hoopvol, hij verwacht vast dat we nu gaan zeggen: het was maar om te lachen, jongen, natuurlijk krijg jij nieuwe schoenen. Maar dat gebeurt niet. “We hebben gezegd dat je de deur moet dichtdoen als je de kamer verlaat, en kijk …” Ik wijs naar de hal. Die is niet dicht hè.”

Zonder verder nog iets te zeggen, stuift hij weer naar boven. “Ik snap niet wat die deur met die crisis te maken heeft. Of met mijn schoenen!” Bonk. Zijn slaapkamerdeur is wel goed dicht. Het is een begin.

Vastgoed

Jobs in de regio