COLUMN. Voor ons geen hippe koffiebar, maar een imperfect stamcafé

Yasmien Naciri is auteur, columnist, ondernemer en general manager van het Innovatiecentrum Werk. Ze schrijft vanaf nu wekelijks een column voor onze weekendbijlage citta.

Het liefst zit ik op een terras van een Antwerps volkscafé. Ver weg van mijn leeftijdsgenoten die in hippe bars vertoeven. En dicht bij mijn beste vriend, met een even nostalgische ziel als de mijne.

We hebben er door de jaren heen onze gewoonte van gemaakt om telkens hier af te spreken. Een vaste plek bespaart ons tijd en beperkt de keuzestress. Mijn vriend zweert bij Duvelse calorieën, ik hou het meestal bij een frisse Pomton.

Voor ambitieuze dertigers die volop aan hun professionele carrière timmeren en voortdurend in veranderende omgevingen bewegen, voelt zo’n vaste plek als een anker. Een stamcafé. Terwijl de stad volop bruist, staat het leven er even stil.

Voor ons geen koffiebar waar blinkende espressomachines sputterend en pruttelend een voor Instagram perfecte latte macchiato uitbraken. Geen getokkel op laptops hier. Nee, in ons stamcafé kiezen mensen bewust voor het rustgevende geroezemoes van de klanten, zonder de stilte te vrezen. Om boeken te lezen, weg te dromen, van gedachten te wisselen of levensverhalen te bedenken bij voorbijgangers. Kortom, hier regeert de traagheid der dingen.

In een stad als Antwerpen is de rust die je in zo’n haast anachronistisch café ervaart vrij zeldzaam. Veel volkse cafés moeten de duimen leggen voor hippe (koffie)bars die de deuren openen. Alles moet snel gaan, vernieuwend en picture perfect zijn.

Daarom bewonder ik de terrasgangers van ons imperfecte stamcafé. Echte levensgenieters zijn het. Ze consumeren niet alleen wat er op tafel staat, maar ook wat ze rondom zich waarnemen, en gunnen zichzelf dan ruim de tijd om bij een Pomton en goed gezelschap alles te verteren.

Vastgoed

Jobs in de regio