COLUMN. In Antwerpen zijn we misschien gewoon kutoptimisten

Yasmien Naciri is auteur, columnist, ondernemer en general manager van het Innovatiecentrum Werk. Ze schrijft vanaf nu wekelijks een column voor onze weekendbijlage citta.

“Viertig percent kàns oep kutweejr stot er in diejen app, tuurlijk emmek menne frak ni mee”, roept hij aan de bus-halte terwijl de regendruppels zijn silhouet nabootsen. Is hij een hopeloze optimist of gewoon naïef?

Zijn Antwerps accent blijft weergalmen in mijn hoofd. “Kutweejr.” Ik probeer zachtjes maar tevergeefs zijn accent na te bootsen zoals ik dat wel vaker doe. Als fiere Kempenaar vind ik mijn taal aangenamer dan het Antwerps. Al moet ik toegeven dat de taal van de Metropool me soms ook weet te bekoren.

Ondertussen staan we al bijna een halfuur in de regen te wachten. Aan de bushalte is er geen manier om te schuilen. Zag ik in de verte de koepel van het Centraal Station niet, dan zou ik denken dat ik op de parking stond. Kletsnat.

Na meer dan tien jaar pendelen in en naar Antwerpen, weet ik nog altijd niet wanneer ik de hoop moet laten varen dat er nog een bus of tram aankomt. Hoe weet je dat als de infoborden je in de steek laten? Hoe vaak is het me al niet overkomen dat ik opgeef, wegloop van de halte en vijf minuten later de bus zie voorbij denderen. Je wordt als Antwerpenaar gewoonweg gedwongen om optimistisch te zijn.

Plots komt het in me op. We zitten midden in een absurd toneelstuk van Samuel Beckett. En attendant Godot. Twee mannen die oneindig lang wachten op Godot. Niet wetende of hij komen zal. Optimisten of naïevelingen?

Ik kijk naar de mannen en fluister naar mezelf. “Kutweejr? In Antwerpen zijn we misschien gewoon kutoptimisten.”

Vastgoed

Jobs in de regio