©  jaa, rr

De klas van 1962 zestig jaar later: in willekeurige volgorde Huguette, Magda, Ria1, Ria2, Germaine, Marcella, Marie-Ange en Els. © JAA

1 / 2
thumbnail:  
thumbnail: De klas van 1962 zestig jaar later: in willekeurige volgorde Huguette, Magda, Ria1, Ria2, Germaine, Marcella, Marie-Ange en Els. 

Klas van 1962 is na 60 jaar nog altijd niet uitgepraat: “Vriendinnen voor het leven”

Schoten -

De sfeer bij de in 1962 afgezwaaide lichting scholieren in de richting handel van het Sint-Maria Instituut in Antwerpen zat wel heel goed. In die mate zelfs dat de dames, intussen allemaal 75-plussers, al zestig jaar lang twee keer per jaar samenkomen. Die hechte diamanten vriendschapsband werd zopas bescheiden gevierd in Grand Bazaar in Schoten.

Een tafel vol gezellig keuvelende dames in de schaduw en allemaal met een glaasje bubbels bij de hand. Dat soort taferelen zie je wel vaker op het terras van de bekende brasserie aan de Bredabaan. Maar dit gezelschap, dat we na een tip van één van hun echtgenoten als verrassing opzoeken, heeft een bijzondere reden om te toosten.

“We beleven een jubileum”, legt Els De Beir uit, die het voortouw had genomen voor deze reünie. “Wat ons bindt? In 1956 zijn wij allen als jonge meisjes gestart aan onze middelbare studies in Sint-Maria aan de Sint-Willibrordusstraat. We vormden een kleine klas met maar twaalf leerlingen en hebben het hele parcours samen afgelegd tot 1962, toen we ons diploma kregen en gingen voortstuderen of werken. Laborante, boekhoudster, regentes, computerinstructeur en meerdere secretaresses. We hebben de meest uiteenlopende beroepen uitgeoefend.”

Of de kleinschaligheid een positieve invloed heeft gehad op de sfeer in onze groep? “Het klikte alleszins meteen en toen we ons diploma ontvingen van de Zusters Annonciaden, van wie we altijd een blauwe rok en gestreepte blouse moesten dragen, ging dat gepaard met een feestje. Toen werden plannen gesmeed om elkaar na onze studies te blijven opzoeken”, aldus Els.

Op het diplomafeestje van 1962 mochten de uniformen even aan de kant en mochten de klasvriendinnen zich wat modieuzer kleden. © RR

Lunchen

Meestal verwateren vriendschapsbanden die op de schoolbanken gesmeed werden. Maar niet zo bij deze klas. De dames verhuisden met hun echtgenoten naar Malle, Schoten, Schilde, Deurne en andere gemeentes verspreid over de hele regio. Maar dat heeft hen niet belet om vanaf 1963 twee keer per jaar samen te komen en met veel plezier.

“Meestal gebeuren die reünies bij iemand thuis en op één keer na altijd zonder onze mannen”, vertelt Magda, die er een mooie loopbaan als leerkracht lichamelijke opvoeding heeft opzitten. “Om de vijf jaar mag het ietsje meer zijn en gaan we klassikaal lunchen of dineren. Heel gezellig en iedereen houdt vast aan deze traditie. Vandaag konden drie ‘meisjes’ zich echt niet vrijmaken. Maar de rest is trouw op post. Monique is er ook niet meer bij. Zij is de enige van onze klas die al overleden is.”

De klasgenoten volgen elkaars handel en wandel van nabij en oprechte interesse op. Wanneer Huguette, de kunstenares van het gezelschap, weer eens tentoonstelt, komt de hele klas kijken. “De onderwerpen van gesprek rond de tafel zijn samen met onze eigen levens geëvolueerd”, getuigt Els. “In het begin ging het vooral over onze liefjes. (lacht) Daarna over de huwelijken, kinderen, kleinkinderen en de kwaaltjes die bij het ouder worden horen.”

Leerkrachten of kloosterzusters van Sint-Maria werden nooit betrokken bij de samenkomsten van de ‘klasvriendinnen’. Al bewaren de dames allemaal dierbare herinneringen aan mevrouw Meyvis. “Die gaf ons wiskunde en was echt een toffe madame. Ze is ook twee jaar onze klastitularis geweest.”

Klinken op zestig jaar vriendschap. © JAA

CITTA

Aangeboden door onze partners

Vastgoed

Jobs in de regio