VOORBESCHOUWING CLASICA SAN SEBASTIAN. Wie heeft de Tour het best verteerd? Of toch weer Evenepoel?

Nauwelijks een week na het einde van de Ronde van Frankrijk zakt het peloton alweer af naar het Spaanse Baskenland voor de Clasica San Sebastian. Wie goed uit de Tour is gekomen, zou normaal in het voordeel moeten zijn. Maar misschien was deze slopende Tour, in samenwerking met de hitte, er voor sommigen te veel aan en is het deze keer aan de ‘frisse’ jongens.

Guy Van Den Langenbergh

Start: officieus 11u40 in San Sebastian. Finish omstreeks 17u30 op dezelfde locatie. Afstand 225 kilometer

Het parcours: 225 kilometer met heel veel hoogtemeters

Wie de Ronde van het Baskenland een beetje volgt, weet dat er in dit aparte deel van Spanje amper vlakke wegen zijn. De start- en finishlocatie aan het wonderbaarlijk mooie strand van San Sebastian - La Concha - is oogverblindend maar wat tussen start en finish ligt, heeft minder weg van een strandvakantie en is vooral bittere ernst. De beklimmingen luisteren naar weinig exotische namen als Urraki (8,6 kilometer aan 6,9%) en Alkiza (4,4 kilometer aan 6,2%) gevolgd door de beter bekende Jaizkibel, wat vroeger de scherprechter was van deze wedstrijd. Nu volgen er na de Jaizkibel nog twee beklimmingen. Eerst de Erlaitz waarna de renners voor het eerst de finishlijn passeren. Na de passage aan de finish wacht nog een lusje met de Murgil-Tontorra als scherprechter. Twee kilometer klimmen aan tien procent gemiddeld met een piek van 22 procent. De top ligt op 7,3 kilometer van de finish.

De favorieten? Remco versus de Tourrenners

Na het afhaken van Wout van Aert is Remco Evenepoel met voorsprong de belangrijkste landgenoot aan de start, temeer daar de kopman van Quick-Step - Alpha Vinyl de wedstrijd in 2019 op verbluffende wijze won. Na zijn demonstratie in Luik-Bastenaken-Luik is het alvast duidelijk dat de Vlaams-Brabander gemaakt is voor dit werk. Maar kan hij opboksen tegen renners die net drie weken Ronde van Frankrijk in de benen hebben? Evenepoels laatste wedstrijd was het BK, intussen alweer meer dan een maand geleden.

Wie Tourrenners zegt, denkt in eerste instantie aan Tadej Pogacar. Ook voor de Sloveen is het parcours in het Baskenland op het lijf geschreven. Maar hoe goed is Pogacar na een weekje rusten. Hij bezocht vriendin Urska in haar Ronde van Frankrijk en hield zich naar het schijnt in Monaco bezig met het organiseren van hun verhuis. Maar, Pogacar blijft Pogacar. Andere Tourrenners met kansen op winst? Michael Matthews reed een meer dan uitstekende Tour en bewees met zijn winst in Mende dat hij veel hellingen kan overleven. Bauke Mollema wist de Clasica ooit ook te winnen en kwam alleszins niet opgebrand uit de Tour. Neilson Powless reed ook een sterke Tour en won vorig jaar de Clasica. Gaudu is ook van de partij, Alexei Lutsenko is een specialist van dit soort wedstrijden, de jonge Lotto-Deen Andreas Kron vindt evenzeer een parcours op maat. Enfin, te veel favorieten om op te noemen én te moeilijk om te bepalen wie nu echt de favoriet is aangezien we niet kunnen inschatten hoe iemand de inspanningen verteerd zal hebben. Als zelfs Wout van Aert zegt dat hij moe is...

Verder kijken wij uiteraard uit naar de laatste deelname van Spaans wielericoon Alejandro Valverde, als die al voldoende hersteld is van zijn trainingsongeval eerder deze maand.

Het sleutelmoment in de Clasica?

Doe toch maar de Murgil-Tontorra. In het huidige parcours ligt de Jaizkibel te ver van de finish om bepalend te zijn. De wedstrijd wordt beslist in de laatste lus maar al wat daarvoor komt, zal medebepalend zijn. De Clasica is een slopende koers waarin elke kilometer telt.

Zo was het vorig jaar?

Als gevolg van de olympische wegrit in Tokyo was het deelnemersveld voor een keertje minder gestoffeerd. Van de grote namen stonden enkel ‘thuisblijvers’ als Julian Alaphilippe, Jonas Vingegaard en Egan Bernal aan de start. Bovendien kregen de renners een kletsnatte editie voorgeschoteld. En dat bleef niet zonder gevolgen. Na de Tontorra zonderde een viertal zich af maar toen Matej Mohoric een bocht miste, sleurde hij Lorenzo Rota mee in zijn val. Mohoric keerde nog wel terug naar de kop van de wedstrijd, de onfortuinlijke Rota van Intermarché - Wanty Gobert niet. De kop van de wedstrijd, dat waren Neilson Powless en Mikkel Honoré. Met Mohoric erbij kregen we dus een groep van drie die mocht spurten voor de zege. Mohoric zette van heel ver aan maar moest lijdzaam toezien hoe Neilson Powless hem in de slotmeters nog passeerde. Honoré werd derde, Rota strandde op een vierde plaats. Maxim Van Gils eindigde in de regen knap twaalfde en was daarmee de beste landgenoot.

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.

Vastgoed

Jobs in de regio