Ivo en Sully genieten van het leven. 

Ivo en Sully genieten van het leven. ©  Nattida-Jayne Kanyachalao

ALLEMAAL ANTWERPEN XL. Globetrotters Ivo (91) en Sully (82): “Zet ons alstublieft niet op een terras in Benidorm”

Antwerpen -

Ivo Dufour (91) is een globetrotter avant la lettre. Hij en zijn vrouw Sully De Roeck (82) hebben verhalen die gaan van Cuba tot de Grand Canyon en van Marokko tot Thailand en terug. Het leven van Ivo en Sully speelt zich over heel de wereld af, maar houdt ook even halte bij Gerty Christoffels, een yogamat op Zurenborg en bij veel, heel veel, cava’tjes. Ze vertellen alles het liefst op het terras van hun stamcafé: Bar Georges op de Leopoldplaats.

Rebecca Van Remoortere

ALLEMAAL ANTWERPEN XL

Elke weekdag plukken onze reporters en fotografen een toevallige voorbijganger van straat voor een fijn gesprek. Want iedereen heeft een verhaal. En zeker in Antwerpen. Dat doen ze nu al meer dan twee jaar. Sommige ontmoetingen bleven nog lang nazinderen. Omdat die verhalen meer aandacht verdienen, zochten onze reporters deze personen terug op voor een uitgebreide babbel.

“Ik heb niet veel te vertellen hoor”, zei Ivo toen we hem in maart eerder dit jaar tegenkwamen op de Leopoldplaats in hartje Antwerpen. De Altijd Antwerpenaar met de meest gezegende leeftijd van heel de reeks zei dat hij maar gewoon een jong gastje van 90 was. En toen stak hij van wal. Over zijn tocht op de Vespa naar Barcelona als twintiger, waar hij zestien jaar bleef plakken, over zijn wereldreizen en over zijn voorliefde voor cava en wijn.

LEES OOK: ALLEMAAL ANTWERPEN: “Ik ben een jong gastje van 90 jaar”

 

En wij hingen aan zijn lippen. Ondertussen heeft Ivo nog een jaartje extra op de teller, wil zijn knie niet meer zo goed mee, maar vindt hij samen met zijn vrouw Sully nog met gemak de weg naar hun stamcafé Bar Georges. Daar wacht het verliefde koppel ons op in het zonnetje. Hij met een witte wijn, zij met een cava. Hoe je moet genieten moet je Sully en Ivo niet leren. Als er één koppel in Antwerpen alles uit het leven haalt, is het dit koppel.

Wanneer de twee elkaar exact leerden kennen, is niet helemaal duidelijk. Hij zegt iets meer dertig jaar geleden, zij knikt van nee achter zijn rug. In ieder geval moeten ze al een jaar of twintig getrouwd zijn. Toen Ivo toch al een zeventiger was. Iemand met vooroordelen zou kunnen denken dat twee alleenstaanden van respectabele leeftijd elkaar misschien leren kennen op een mosselsouper van Okra of een bingoavond in het lokale dienstencentrum. Mis.

“We zagen elkaar voor het eerst op een yogamat op Zurenborg. We volgden daar allebei de lessen van een Indiër. Veel mannen waren er niet, maar Ivo dus wel. En van het ene kwam het andere op de mat”, giechelt Sully.

Getrouwd

Het was Sully’s zoon uit een vorig huwelijk die aanspoorde om te trouwen. “Dus gaven we een groot feest waar ook heel wat bekende Vlamingen naartoe kwamen. Gerty Christoffels en Greet Rouffaer bijvoorbeeld waren erbij. Er waren bloemen, een groot diner en we kregen een poes als huwelijkscadeau”, zegt ze.

Op dat moment had Ivo al een groot deel van de wereld gezien. Hij had ook nog een villa in Spanje. Sully had als alleenstaande mama die altijd in het onderwijs heeft gestaan nog niet zo ver gereisd. De twee trokken toen nog elk jaar naar Spanje, naar het huis van Ivo. Eenzelfde persoon met vooroordelen zou weer kunnen denken dat een vertrouwde vakantiestek alles is wat een koppel van respectabele leeftijd wil. Weer mis. “Het werd saai om altijd maar naar dezelfde plek te gaan. Dat is niks voor ons. Dus hebben we het huis in Spanje verkocht en zijn we met dat geld écht gaan reizen. Zet ons alstublieft niet op een terras in Benidorm. Dat vinden we verschrikkelijk”, zegt Ivo.

“Het werd saai om altijd maar naar dezelfde plek te gaan. Dat is niks voor ons. Dus hebben we het huis in Spanje verkocht en zijn we met dat geld écht gaan reizen.”

Ivo

En dan fleuren de twee op als ze herinneringen ophalen aan alle plekken en culturen die ze gezien hebben. “We zijn zelf met de jeep door Cuba gereden, we zijn op Barbados geweest en hebben een groot stuk van Azië gezien. In Marokko hebben we een zandsauna genomen in de woestijn. Ik kende iemand van de koninklijke familie daar. Hij ging met ons mee naar de woestijn en toonde het ons. Ik moest in een kuil gaan liggen en werd bedekt met heet zand. We bleven om ter langst liggen. Ik hield het dertien minuten vol, die prins maar elf minuten. Daarna namen we een koude douche en dronken we samen thee. Dat zal ik nooit vergeten”, aldus Ivo.

En dat de Malediven ook zeker de moeite zijn. En Israël dan, willen ze nog gezegd hebben. Maar de mooiste reis was waarschijnlijk die naar de Amerikaanse canyons. “Die natuur daar is echt ongelooflijk. Schatje, je moet reizen in je leven. Je moet zo veel mogelijk nieuwe culturen zien en dingen ontdekken. Dat maakt je rijk in het leven”, weet Sully.

“Schatje, je moet reizen in je leven. Je moet zo veel mogelijk nieuwe culturen zien en dingen ontdekken. Dat maakt je rijk in het leven.”

Sully

Kunstacademie

En dat had Ivo al heel snel door in zijn leven. Hij studeerde eerst aan de Antwerpse kunstacademie en trok dan voor zijn legerdienst naar Congo. Daarna kon hij zijn draai niet meer vinden in Antwerpen. “Mijn vader woonde toen al in Spanje. Hij heeft er de Sagrada Familia mee wereldberoemd gemaakt. Dat vertel ik nog wel eens een andere keer. Mijn moeder was al overleden. Ik woonde bij mijn grootouders in België. Op een dag ben ik met de Vespa, een auto was te duur, vertrokken naar Barcelona. Ik reed door de Alpen en was een week onderweg. Uiteindelijk ben ik zestien jaar in Spanje gebleven.”

Ivo richtte er een eigen publiciteitsfirma op. “In België waren er veel regels om een zaak te starten, in Spanje kon je bijna doen wat je wou. Franco regeerde nog, maar zolang je geen communist was, had je niets te vrezen. Het bier drinken ben ik toen afgeleerd, dat moet je niet doen in Spanje. Vanaf toen is het cava en wijn geworden.”

Ivo had drie mensen in dienst, verdiende goed de kost met zeefdrukken en leerde een Spaanse schone kennen. “Maar zij mocht niet trouwen met een Belg van haar ouders dus bleef het niet duren. Zestien jaar na aankomst keerde ik terug naar België. Ik heb ondertussen een zoon die in Gent woont en een dochter in Mexico. Ik ben haar nog nooit gaan opzoeken, maar ze komt af en toe wel eens naar België.”

Sully en Ivo. 

Sully en Ivo. 

We zitten op terras met twee zondagskinderen, levensgenieters. Maar het is zeker niet altijd rozengeur en maneschijn geweest. “Ik heb drie keer kanker gehad en overwonnen. Ik had baarmoederhalskanker, borstkanker en een hersentumor. Daar probeer ik niet meer teveel aan te denken. Ik moet toch het sterke beest van de groep zijn, want mij krijgen ze zomaar niet klein.”

Maar willen of niet, de tijd staat niet stil. “Ik heb veel last van mijn knie en kan niet meer goed wandelen. Reizen zit er voor mij niet meer in”, zegt Ivo terwijl hij naar zijn vrouw kijkt. En Sully, die gaat niet alleen op reis. “Niet zonder Ivo”, zegt ze als ze terugkijkt. “We genieten hier ook. We gaan naar de Zoo, gaan veel uiteten en blijven de musea van Antwerpen herontdekken. En als we niks te doen hebben, zitten we hier natuurlijk bij Bar Georges. Ik zou wel nog graag met Kerstmis naar Londen gaan. Dat deden we altijd, de kerstperiode in Londen vieren. Dat komt er dit jaar nog wel van”, denkt Sully.

Ondertussen sipt Ivo nog eens van zijn witte wijn en knikt hij subtiel van nee terwijl hij naar zijn knie wijst. Deze keer achter haar rug.

CITTA

Aangeboden door onze partners

Vastgoed

Jobs in de regio