© Joris Herregods

Antwerps worstelwonder Muhammad Abdurachmanov pakt zilver op EK: “In 2024 ga ik voor een olympische medaille”

Borgerhout, Linkeroever -

Het is een van de oudste sporten ter wereld maar vandaag is worstelen bij velen wat in de vergetelheid gesukkeld. Niet zo bij Muhammad Abdurachmanov (19). Hij traint al van kinds af aan. En dat werpt zijn vruchten af. Vijf dagen geleden pakte de jonge Antwerpenaar zilver op het EK in Rome bij de U20. Binnen vijf weken wacht hem het WK in Sofia, Bulgarije. “Worstelen is een van de eerlijkste sporten die er bestaan.”

Elien Van Wynsberghe

Muhammad Abdurachmanov is geboren en getogen in Borgerhout en woont sinds drie jaar met zijn gezin op Linkeroever. “Ik ben beginnen worstelen toen ik 7 jaar was”, glimlacht hij. We spreken met hem af in Park Spoor Noord, aan de Parkloods. De plek waar zijn worstelclub Borz onderdak heeft. Zijn medaille heeft hij trots op zak. Een indrukwekkend exemplaar. “Het is de eerste keer dat ik zo’n originele medaille in ontvangst mocht nemen.” Hij is trots. En terecht.

“Worstelen, ik ben daarmee opgegroeid”, vertelt hij. “Dat is traditie bij ons.” En ons, daarmee bedoelt hij Tsjetsjenië, de plek waar zijn roots liggen. “In Tsjetsjenië wordt er nog heel veel geworsteld. Mijn vader heeft dat vroeger ook gedaan. Als kind al was het mijn droom om voor België op internationaal niveau te kunnen worstelen.”

Wat deze sport zo bijzonder maakt voor hem? “Het is een erg moeilijke sport en het is een van de eerlijkste sporten die er zijn”, zegt hij. Eén van de coaches van zijn club, Ramdi Ulbaev (27), onderschrijft die mening. “Worstelen is een erg pure sport. Winnen doe je op basis van uithoudingsvermogen, techniek en kracht. Trucjes werken hier niet. Het vergt veel discipline om een goede worstelaar te kunnen worden.”

Beeld genomen tijdens het EK in Rome.

Beeld genomen tijdens het EK in Rome. © rr

Daar weet Abdurachmanov alles van. “Ik worstel in de categorie tot 70 kg. Voor mij betekent dit dat ik telkens een afvalproces moet doorlopen in de weken voorafgaand aan een wedstrijd. Dan sta ik op een streng dieet en train ik met warme kleren aan. De ochtend van de wedstrijd zelf worden we om 8u gewogen. Twee uur later moeten we aantreden op de mat. In die twee uur tijd vindt een herstelproces plaats waarbij ik moet eten en drinken. Het gewicht dat ik daardoor bijkom, moet er – als ik door ben naar de volgende ronde – tegen de volgende ochtend weer af.”

Dat afvallen is voor hem een van de moeilijkste dingen. “Maar ik word meer en meer verliefd op mijn sport. Ik doe dit voltijds. Elke dag sta ik om 6u op. Dan ga ik eerst lopen. Nadien rust ik, lees ik wat en dan heb ik zowel ’s middags als ’s avonds een training. Ik train dus elke dag drie keer, behalve op zondag. Dat is mijn rustdag.”

Chillen met vrienden zit er dus niet meteen in. Dat vond hij vroeger moeilijk, vertelt hij. Maar vandaag is hij blij met het pad dat hij heeft gekozen. “Ik ben opgegroeid in Borgerhout en probeer mijn vrienden te motiveren om ook te sporten en om weg te blijven van criminele zaken. Er zijn er al heel wat mee komen trainen. Of soms gaan we samen lopen. Ik ben tevreden met hoe mijn leven eruitziet. Op straat hangen, dat brengt niets op.”

 

 © Joris Herregods

Olympische Spelen

Binnen vijf weken wacht hem het WK in Bulgarije. “Er zijn veel landen met sterke kandidaten. De meesten ken ik. Dat zijn allemaal fijne gasten. We zijn vrienden, behalve die zes minuten dat we tegenover elkaar staan op de mat.”

Hij gelooft erin, zegt hij. Goud? “Ik ga sowieso voor een medaille. Mentaal sta ik heel sterk nu. Ik heb vrienden die enorm hard trainen maar die mentaal minder goed voorbereid zijn. Daardoor winnen ze niet. Ik motiveer mezelf de hele tijd.”

Zijn ultieme doel is om België te vertegenwoordigen op de Olympische Spelen in 2024 in Parijs. “Dan ga ik voor een olympische medaille. Om geselecteerd te worden voor de Spelen moet ik volgend jaar op het WK in de top 5 eindigen.” Bij de volwassenen, niet bij de U20. “Ik neem het al sinds mijn 15 ook op tegen volwassenen, dat lukt me wel.”

Beeld genomen tijdens het EK in Rome.

Beeld genomen tijdens het EK in Rome. © rr

Meer waardering

Het leven van Abdurachmanov staat volledig in het teken van zijn sport. “Ik train het hele jaar door. Zelfs wanneer ik met vakantie ben, blijf ik in beweging. Mijn ouders steunen me voor de volle 100%. Ze zijn erg trots op mij.”

Maar er is een ‘maar’. Prijzengeld valt er niet of amper te verdienen met worstelen. “Mijn vader, die buschauffeur is, en mijn broer financieren alles. Het zou fijn zijn mocht onze sport wat beter ondersteund worden, mocht ik geholpen worden in het financieren van stages en vluchten naar wedstrijden bijvoorbeeld.” Ook de infrastructuur van de club zelf staat niet helemaal op punt. “We trainen op een judomat, een worstelmat mogen we hier niet leggen. Maar dat voelt niet hetzelfde aan.”

Zijn sport mag dus best wat meer liefde en waardering krijgen, vindt Muhammad. “Want vandaag zijn er best veel jongeren die beginnen worstelen. Al is het maar omdat je voor het populaire MMA (mixed martial arts, red.) worstelen nodig hebt als basis. Veel jongeren met wie ik train in de zaal hebben dezelfde dromen als ik.”

Beeld genomen tijdens het EK in Rome.

Beeld genomen tijdens het EK in Rome. © rr

CITTA

Aangeboden door onze partners

Vastgoed

Jobs in de regio