Het verhaal begint met deze foto uit begin jaren tachtig. 

Het verhaal begint met deze foto uit begin jaren tachtig. © rr

Het verhaal van Rudy en Dave: een schot in de roos

Bornem -

In deze reeks zullen vast veel écht straffe verhalen verschijnen. Over rampen en heldendaden bijvoorbeeld. Ik koos voor een verhaal waaruit de kracht van de media blijkt en dat tegelijk een voorbeeld is van de belangrijkste reden waarom ik reporter blijf: omdat je mensen soms heel gelukkig kunt maken. Dit is het verhaal van dj Rudi en zijn vriend David.

Guy Delforge

Nieuws melden? Tip hier onze redactie

 

Guy Delforge (56)

Werkt sinds 2013 voor GVA

guy.delforge@telenet.be

gva.be/tip of sms gratis naar het nummer 8100

Meer nieuws over Bornem? Volg onze Facebookpagina Gazet van Bornem.

Het is niet evident om elk jaar opnieuw een aantal leuke verhalen over de Dodentocht te vinden. In essentie gaat het immers elke keer opnieuw om hetzelfde: meer dan tienduizend mensen maken een wandelingetje van honderd kilometer en Bornem staat 24 uur op zijn kop.

Daarom is de Camping Dodentocht die de scouts organiseren, een zegen. Je vindt er gegarandeerd deelnemers uit verschillende landen die graag hun verhaal vertellen, en dat was in 2015 niet anders.

Op de camping

Het is vrijdag 14 augustus 2015 en in de late voormiddag wandel ik over de camping en zie aan een tentje een koppel zitten. Als je genoeg ervaring hebt als reporter, voél je als het ware welke mensen een verhaal hebben. Ook deze keer is het meteen prijs. Ik geraak aan de praat met Dave - een Brit die ondertussen in het Duitse Oppenheim in Duitsland woont - en zijn partner Karen. Ze vertellen over hun deelname aan de tocht en dan vraagt de man of ik hem kan helpen. Hij wandelt naar zijn auto en toont me enkele kopies van een foto uit begin jaren tachtig. Op het beeld staan hij - maar dan ruim dertig jaar jonger - en een andere jongeman terwijl ze een foto ‘schieten’ op een kermis in de buurt.

“Ik weet niet meer waar het was. Ik denk dat het in 1981 was, maar zelfs daar ben ik niet zeker van“, zegt Dave, die dertig jaar geleden nog David werd genoemd. “Het enige waarvan ik zeker ben, is dat de man naast mij Rudy heet en dat hij dj was in de Bietoe. We hadden toen een geweldige tijd samen en ik wil Rudy graag nog eens terugzien.”

Een regionale reporter is meestal de goedheid zelve, dus natuurlijk wil ik Dave helpen. Het is grappig hoe hij de naam van de toenmalige, in heel de regio beroemde discotheek op het Cardijnplein uitspreekt, maar ik ken geen dj Rudy. Ik beken meteen ook ootmoedig dat ik niet zo veel in de Bietoe kwam.

Mij helpt de foto van het schietkraam geen meter vooruit, maar ik maak me sterk dat we via de website van Gazet van Antwerpen Rudy zullen vinden voor David en Karen zondagavond weer naar huis vertrekken. Ik druk hen op het hart dat ik mijn best zal doen, maar geen zekerheid kan geven.

Ik wandel naar huis - dat is uiteindelijk maar heel schuin de straat oversteken - en maak een berichtje met de foto aan het schietkraam en zet het online. Het wordt meteen druk gelezen door bezoekers van de site en geen uur later krijg ik via Facebook een bericht: “Ik ben de vrouw van dj Rudy”. We sturen een paar berichtjes over en weer, waaruit ik vooral leer dat Rudy heel opgewonden is. Ik neem mijn fototas en stap zo snel ik kan weer naar de camping. Rudy en zijn vrouw Viviane komen ongeveer tegelijkertijd aangesneld op de bromfiets. David en Karen zijn niet aan hun tentje, maar een Nederlands koppel zegt dat ze hen net ervoor nog zagen in de Boomstraat. Met zijn nogal imposant postuur en zijn T-shirt ‘I’m too sexy for the Dodentocht’ valt de man meteen op.

Rudy en Viviane snellen naar het centrum en even later rinkelt mijn gsm. Rudy roept dolenthousiast: “Guy, ik heb hem gevonden, we staan aan de Post.”

Rudy en David, toen ze elkaar na meer dan dertig jaar weer vonden in de Boomstraat.

Rudy en David, toen ze elkaar na meer dan dertig jaar weer vonden in de Boomstraat. © Guy Delforge

Sindsdien zien de mannen en hun partners elkaar elk jaar tijdens de Dodentocht. Ze halen herinneringen op aan vroeger, toen David als militair in Duitsland gekazerneerd was en een vriend van hem een liefje had in Bornem.

“Ik mis hem”

We zijn nu op vijftig dagen van de Dodentocht 2022 en ik vraag Rudy of hij al weet of David en Karen er ook deze keer zullen zijn. “David vertelde me dat hij aan de computer klaar zou zitten zodra de inschrijvingen openden, dus ze komen”, zegt de altijd even enthousiaste Rudy. “We hebben elkaar nu een hele tijd niet gezien. Eerst was er het plan dat Viviane en ik op bezoek zouden gaan bij David en Karen in Oppenheim, maar toen werd mijn moeder ziek. En dan kwam corona natuurlijk en dus ook twee keer geen Dodentocht.”

Als ik Rudy vraag of hij soms nog denkt aan die dag in augustus 2015, wordt het even stil. “Eigenlijk wel”, stamelt hij, “Ik krijg het zelfs nu nog even moeilijk als ik er aan terugdenk. We hadden een geweldige tijd toen we elkaar als jonge mannen leerden kennen. Dat was echt een topvriend. Maar je leven gaat verder en je denkt daar af en toe nog eens aan, maar niets liet vermoeden dat we elkaar ooit zouden weerzien. En dan kwam - 35 jaar later - plots die foto online. Dat was ongelooflijk. David was al langer contact aan het zoeken, maar het lukte pas toen hij die foto gevonden had en die op de site van Gazet van Antwerpen verscheen.”

“Hoe dichter we bij de datum van de Dodentocht komen, hoe meer ik er naar uitkijk om David en Karen te zien”, zegt Rudy. “Eerlijk gezegd, ik mis hem. Het zal weer heel emotioneel zijn als ik hen terugzie. Dat ik van het feesten weer een paar kilootjes bij zal komen, neem ik er graag bij.”

MEER OVER Het Strafste Verhaal

Aangeboden door onze partners
Meer nieuws uit regio Mechelen

DOEN! in Mechelen

Mobiliteit in Mechelen

Vastgoed

Jobs in de regio