Pascale Bemelmans, Maud Aguirre Y Otegui en Pien Reijers. Het schilderij is van een vrouw die zichzelf leerde schilderen met filmpjes van Bob Ross op YouTube. Ze is ondertussen niet meer dakloos. 

Pascale Bemelmans, Maud Aguirre Y Otegui en Pien Reijers. Het schilderij is van een vrouw die zichzelf leerde schilderen met filmpjes van Bob Ross op YouTube. Ze is ondertussen niet meer dakloos. ©  Joris Herregods

Alicio Tassisto. 

Alicio Tassisto. ©  Joris Herregods

1 / 2
thumbnail: Pascale Bemelmans, Maud Aguirre Y Otegui en Pien Reijers. Het schilderij is van een vrouw die zichzelf leerde schilderen met filmpjes van Bob Ross op YouTube. Ze is ondertussen niet meer dakloos. 
thumbnail: Alicio Tassisto. 

De ware streetart: van de straat naar het atelier

Antwerpen -

Drie jaar geleden begon daklozencentrum Kamiano in de Lombardenstraat met een wekelijks kunstatelier voor zijn gasten. Zaterdag stellen de kunstenaars voor het eerst hun werk tentoon.

Patrick Vincent

Alicio Tassisto heeft een getatoeëerde traan onder zijn linkeroog. Hij bracht twee jaar van zijn leven door op de Groenplaats, was een straatvechter. Maar vandaag vertelt hij honderduit over de tientallen kunstwerken die hij de voorbije drie jaar maakte en die verspreid hangen in de grote zaal op de eerste verdieping van het daklozencentrum Kamiano. Het langst – vijf maanden – werkte hij aan het beschilderen van een mannequin, elk orgaan een andere kleur. Alicio wijst naar de honderden piepkleine gouden puntjes op haar linkerarm. “Hieraan zie je hoe gefocust ik was. Dat focussen maakte me rustig. En die rust deed deugd.”

Elk orgaan van de mannequin heeft een andere kleur. 

Elk orgaan van de mannequin heeft een andere kleur. ©  Joris Herregods

Naast hem staat Maud Aguirre Y Otegui te glunderen. Alicio’s verhaal is zeer herkenbaar voor de Antwerpse illustratrice. Ze werkt al acht jaar als vrijwilliger voor Kamiano. Drie jaar geleden maakte ze voor de 25ste verjaardag van het daklozencentrum een kunstwerk op een tegelmuur. Rond die tijd rijpte ook het idee om in navolging van Villa Voortman in Gent, een kunstatelier voor psychiatrische patiënten, de gasten de kans te geven om zich artistiek te uiten.

Elke maandagnamiddag, na de warme maaltijd die daklozen hier kunnen krijgen, gaat het atelier open. Iedereen is welkom. “Soms dagen veel deelnemers op, soms slechts enkelen”, vertelt Maud. “Het is onvoorspelbaar. In het begin dachten we rond thema’s te werken, met opdrachten. Maar dat idee hebben we snel laten varen. Onze gasten moeten al zo veel. Daarom laten we hen vrij in hun expressie.”

Anderhalf uur onderweg

Laurens Vanhove tekende graag en veel als kind. Maar vandaag heeft hij geen geld voor degelijk materiaal. Dat krijgt hij bij Kamiano wel. In de expo zie je van hem portretten en bomen. “Door anderen bezig te zien, krijg ik zelf ook inspiratie”, vertelt hij met zijn West-Vlaams accent.

Laurens Vanhove. 

Laurens Vanhove. ©  Joris Herregods

Op dit ogenblik is Laurens opgenomen in de psychiatrie in Boechout. Maar hij probeert nog altijd elke maandag naar Kamiano te komen. “Ook al kost het me anderhalf uur om hier te geraken, een groot stuk te voet, het atelier wil ik niet missen. We bouwden hier ook een mooie band op. Soms ga ik met Maud en Pien wandelen of een limonade drinken. We zijn ook al eens samen naar de Action geweest.”

Een jaar geleden kwamen Pien Reijers en Inge Stegman Maud helpen. Pien zegt: “Aan tekeningen die Laurens maakt, zie je meteen hoe hij zich voelt. Een tijd geleden was hij verliefd en dat merkte je heel snel. Voor ons is zijn werk ook een handleiding om met hem in gesprek te gaan.”

Dat bevestigt Pascale Bemelmans, de coördinator en bezieler van Kamiano: “Wie zwak staat, heeft het moeilijk om zijn plek te vinden in de samenleving. Probeer maar eens te participeren als je altijd wordt weggeduwd. Het is alsof je in het niets oplost. Kunst is voor hen een manier om zichzelf opnieuw zichtbaar te maken.”

Direct tentoongesteld

En het kan snel gaan. Bart Schouppe kwam enkele weken geleden pas voor het eerst naar het atelier, maakte er zijn eerste schilderij en het wordt al meteen tentoongesteld. We zien mensen zonder gezicht, zonder identiteit. In plaats van hun hoofden schilderde hij alleen gele of rode vlakken. “Er is maar één lichtpunt op mijn schilderij”, zegt Bart. “Zie je die witte vlek? Dat is het hoofd van Maud.” Hij lacht en Maud, meteen herkenbaar met haar spierwitte coupe, straalt.

Bart Schouppe. 

Bart Schouppe. © Joris Herregods 

Bart was een zelfstandige in het nachtleven die tijdens de coronacrisis de dieperik instortte. “Te veel lol, slechte raadgevers en administratieve nonchalance en je staat snel waar ik nu sta”, zegt hij. “Ik moest wennen aan het feit dat ik plots veel tijd had in te vullen. Ik wil niet een hele dag op de Groenplaats zitten. Ik lees veel, maar dit atelier is een ideale afwisseling. En ondertussen neem ik de tijd om mijn shit op te kuisen. Ik zoek werk in de dienstverlenende sector. Als ervaringsdeskundige tegen wil en dank kan ik mijn steentje zeker bijdragen.”

Iedereen is welkom om de werken van de dakloze kunstenaars dit weekend te komen bekijken. Tussen 12 en 17u en volgende week ook op afspraak. “De werken zijn te koop”, zegt Pascale. “Het geld gaat niet naar de kunstenaars, maar naar de werking van Kamiano. Zo geven we hen het gevoel dat ze bijdragen aan het grotere geheel, aan deze gemeenschap.”

Alicio is ambitieus. Hij heeft een logo en een signatuur: T13B. De T staat voor zijn familienaam, de B voor België, 13 is zijn geluksgetal. “Ik wil het later ook gebruiken voor mijn eigen modecollectie”, zegt hij. “Hopelijk komen er ook een paar galeristen naar onze expo kijken. Ik zou het geweldig vinden om onze kunst in een galerie te zien.”

CITTA

Aangeboden door onze partners

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio