De witte hoeve vandaag, vredig en volgens bewoner Johan Smits spookvrij. 

De witte hoeve vandaag, vredig en volgens bewoner Johan Smits spookvrij. ©  JAA

Spoken jagen op De Keer in Wommelgem: “Zuchten stegen op uit de houten balken”

De mooie, goed onderhouden witte hoeve langs De Keer, één van de meeste landelijke stukjes Wommelgem, lijkt wel een tafereel voor een postkaart. Toch kan je maar beter uitkijken wanneer je er langs komt. Het spookt er namelijk. Dat heb ik uit zeer betrouwbare bron, al heeft de huidige bewoner Johan Smits er weinig last van.

Nieuws melden? Tip hier onze redactie

Jan Auman, 55

Werkt sinds 2014 voor GVA 

jan.auman@skynet.be

gva.be/tip of sms gratis naar het nummer 8100

Meer nieuws uit Wommelgem? Volg onze Facebookpagina Gazet van Wommelgem

Voor Gazet Van Antwerpen volg ik vier gemeenten. Over het mooie Schoten, waar ik zelf woon, zijn inwoners en hun lotgevallen schrijf ik nu al ruim dertig jaar. Ook Schilde en Wijnegem zijn na meer dan twintig jaar reportages maken geen onbekend terrein meer.

Wommelgem werd pas zeven jaar geleden aan mijn werkgebied toegevoegd. Wommelgem is voor mij lang dat dorp geweest waar ik als wielertoerist wel eens door de velden reed, waar ik lang geleden soms het in alternatieve muziek gespecialiseerde jeugdhuis De Wommel bezocht en waar mijn bompa Miel Smits voor de oorlog nog de geelblauwe kleuren heeft verdedigd van voetbalclub Ternesse.

De brug over de snelweg, die de tragische boerin van de witte hoeve weigerde te gebruiken.

De brug over de snelweg, die de tragische boerin van de witte hoeve weigerde te gebruiken. © JAA

Coronawandelingen

Een journalist heeft goede en betrouwbare bronnen nodig, zeker wanneer je je in exotische gebieden als ‘Oemelegoem’ begeeft. Die heb ik intussen wel gevonden. Eén ervan, en geen familie van mijn voetballende bompa, is Eddy Smits. De man, sterk verweven met het verenigingsleven, is altijd bereid om te helpen en zijn kennis over Wommelgem, dat van nu , maar zeker ook van vroeger, is onovertroffen.

Logisch dat ik bij Eddy aanklopte toen we ruim twee jaar geleden, in die eerste vreemde corona-lockdown, plots niks meer hadden om over te schrijven. Maar de Gazet bleef wel verschijnen en de rubriek ‘Stad en Rand’ werd niet geschrapt.

Onze toenmalige chef Wim had bedacht om – inspelend op de wandeltrend die plots was ontstaan – zelf routes samen te stellen voor onze gemeenten. Kwestie van de lezer relatief onbekende mooie plekjes te laten kennen dicht bij huis. Eddy Smits heeft me toen voldoende plekjes, wegeltjes, verhalen en legendes aangereikt om een hele wandelgids samen te stellen om dagenlang kriskras door Wommelgem te stappen.

De aanleg van de Boudewijnsnelweg.

De aanleg van de Boudewijnsnelweg. © GVA

Boudewijnsnelweg

Tot die laatste categorie – dat hoop ik toch – behoort ‘het spook van de witte hoeve’. Toen de Boudewijnsnelweg (E313) nog niet bestond, hing er naar verluidt een stille rust over De Keer. Slechts een viertal boerderijen beheersten de mooie streek tussen Oelegemsteenweg, Cruyenvelden en Keerbeek. Een weg van De Keerbaan slingerde langs de ‘eikenboom’ naar het ‘Pastoorkensbos’, waar de jeugd in de zomer heerlijk kwam ravotten.

“Precies op De Keer begint de overgang van de Neerdorpse zandgronden naar de Kempense zavelbodem. Op die rand staat de oude witte hoeve”, toonde Eddy me op een mooie lentedag in 2020 de fameuze boerderij. En we bleven er een hele poos staan want Eddy had er flink wat over te vertellen.

De witte hoeve werd wellicht gebouwd in 1764. Een zekere Van Winckel woonde er, later zou de boerenfamilie Corluy er intrekken. Jozef en zijn zuster Maria namen het boerenbedrijf over van hun vader Louis, na zijn dood in 1956.

“Een jaar later gebeurde er een ramp in het leven van deze Wommelgemse boerenfamilie”, trok Eddy mijn aandacht. “Er werd niet zo ver van de witte hoeve zowaar een autosnelweg aangelegd waardoor de familie werd afgesneden van het dorp. Jozef en Maria konden maar moeizaam wennen aan de bruuske verandering op De Keer, die met de snelweg een onoverkomelijke hindernis had gekregen.”

Gevaarlijk

“Wanneer de boerin naar het dorp trok voor boodschappen, weigerde zij koppig de omweg over de brug te maken. Zij bleef steeds de onderbroken veldweg van De Keer nemen, dwars over de autoweg dus. Zelfs toen, in een tijd zonder druk verkeer, was dat een waagstuk dat dan ook niet goed afliep. Op 21 november 1961 werd Maria Corluy aangereden. Ze overleed ter plaatse.”

“Na de tragische dood van de vrouw, bleef haar broer Jozef alleen achter op de boerderij”, wees Eddy naar de witte hoeve. “Het ongeval van zijn zuster had hem zodanig aangegrepen, dat hij het leven niet meer aankon. Hij heeft zich hier op 25 januari 1962 verhangen. Drie jaar bleef de oude hoeve onbewoond. Het spookte er, zeiden ze in het dorp. De geesten van Jef en Marie dwaalden er rond. Je kon er maar beter uit de buurt te blijven…”

Professor

Uiteindelijk kocht Jean Louis Dirickx (1926-2018) de hoeve. Deze knappe kop met diploma’s in de rechten, economie en psychologie liet zich niet afschrikken door de wilde verhalen. De hoeve was intussen wel in verval geraakt. “Maandenlang heeft de man met een Spaanse specialist in de puinhoop gewroet en gezwoegd om het gebouw opnieuw bewoonbaar te maken”, herinnerde Eddy zich.

“Toch kregen de eigenaar en bouwvakkers tijdens de restauratiewerken de indruk dat de geest van de oude boer nog in de hoeve aanwezig was. Allerlei ‘geheimzinnige’ voorvalletjes deden de professor onbewust aan de arme man denken. Zo stroomde er plots warm water uit een leiding, die nochtans alleen koel water kon leveren. De loodgieter had er geen verklaring voor. Dat was ook het geval met de elektricien, die maar niet kon achterhalen wat de oorzaak was van de afgenomen lichtsterkte. En in de houten balken leek het soms alsof smachtende zuchten opstegen van een onrustige geest.”

De witte hoeve vandaag vanuit de hoogte.

De witte hoeve vandaag vanuit de hoogte. © RR

Fontein

Later schrokken studenten van de professor, die wel van humor hield, niet weinig toen ze op bezoek bij hun docent het fonteintje in zijn fraaie tuin op het ritme van ‘het spook’ plots hoger zagen spuiten. Uiteindelijk bleek het hier een ‘mechanisch spook’ te gaan. Smits: “Toch bleef de spokenlegende hardnekkig. Door een amateur-kunstschilder werd de hoeve eens op doek te gezet, gehuld in het nachtelijk duister. Boven het dak stijgen helwitte wolken op, die het geheimzinnig spook van De Keer moesten verbeelden.”

“Eén van de vele bedrijven waar professor Dirickx mee heeft samengewerkt schonk hem een talisman, een vormeloze, maar toch mooi bewerkte worteltak. Sinds die tak één van de binnenmuren van de witte hoeve sierde, is het er opgehouden met ‘spoken’”, zo vertelde mijn goede bron voor we onze coronawandeling samen zouden verderzetten. En de huidige bewoner Johan Smits spreekt dat niet tegen.

Betrouwbare bron Eddy Smits (links) met enkele vrienden van de harmonie.

Betrouwbare bron Eddy Smits (links) met enkele vrienden van de harmonie. © RR

 

 © RR

Vastgoed

Jobs in de regio