Leo de Haas met zijn gezin.  

Leo de Haas met zijn gezin.  ©  rr

Kasteelheer verdrinkt in eigen slotgracht in Wijnegem: het tragische einde van Leo de Haas

Mijn wellicht meest verspreide artikel ooit gaat over een zakenman uit Wijnegem. Het onwaarschijnlijke verhaal over zijn tragisch levenseinde haalde zelfs de voorpagina van De Telegraaf en andere Nederlandse kranten: Kasteelheer verdrinkt in eigen slotgracht. Als je zoiets leest, denk je eerder aan de titel van een stripverhaal dan aan een nieuwsstory. Toch is dit de samenvatting wat er echt gebeurd is, in die koude winternacht begin dit jaar.

Nieuws melden? Tip hier onze redactie

Jan Auman, 55

Werkt sinds 2014 voor GVA 

jan.auman@skynet.be

gva.be/tip of sms gratis naar het nummer 8100

Meer nieuws uit Wijnegem? Volg onze Facebookpagina Gazet van Wijnegem

Leo de Haas was een boerenzoon uit het Nederlandse Veldhoven die dankzij zijn zakelijk talent fortuinen wist te vergaren. Dat deed hij eerst al antiquair. Zo had de man meerdere succesvolle zaken in de Antwerpse Kloosterstraat, het mekka voor liefhebbers van mooie oude spullen. Later had hij zich met evenveel succes op de vastgoedmarkt gestort, met een voorliefde voor monumentale panden.

 

 ©  RR

Dat de man een neus had voor mooie dingen, bleek ook uit zijn eigen optrekje: kasteel Belvédère in Wijnegem. Het classicistische kasteel in de Broekstraat, ook bekend als Kijckuit, was eerder 250 jaar in het bezit geweest van de adellijke familie van Havre. Die had niet altijd even goed zorg gedragen voor het monument. Dat deed de Haas, die in 2006 de sleutels ontving, wel. Stelselmatig heeft hij het kasteel opgeknapt tot de erfgoedparel die het vandaag is.

Geen rustig weekend

Net toen alles netjes gerestaureerd was en hij zijn drukke zakelijke activiteiten wat had teruggeschroefd om te genieten van het enorme park achter zijn kasteel, sloeg het noodlot toe. Ik kreeg er de eerste keer iets over te horen op vrijdagavond. Ik was net bezig om me na een drukke werkweek te focussen op het weekend, dat zich eerder rustig aankondigde. Maar die rust zou van korte duur zijn.

 

 ©  RR

Een plaatselijke bron had het gerucht opgevangen dat de bewoner van Belvédère zou overleden zijn. Een onduidelijk, kort en bizar bericht in een lokale Facebookgroep, dat even snel verdween dan het er was opgekomen, leek ook in die richting te wijzen. Dat moest ik toch nog even verder uitzoeken alvorens me naar de supermarkt te haasten om een avondmaal bij elkaar te kopen.

Zomaar contact zoeken met de familie, leek me wat te direct en tactloos. Zelf kende ik de man wel, zij het oppervlakkig. Ondanks zijn rijkdom, was Leo de Haas zeer bescheiden gebleven. Ook aan zijn uiterlijk kon je niet zien dat hij een kasteel bezat, onder meer een kasteel. Het liefst kleedde hij zich onopvallend in een afgedragen blauw hemd.

We leerden elkaar kennen naar aanleiding van de nieuwe bestemming voor één van zijn monumentale gebouwen, waar ik toen een artikel aan wijdde. Sindsdien sloegen we geregeld een praatje op zaterdag, wanneer we beiden om boodschappen gingen bij dezelfde slager en bakker in mijn buurt. Ik had ook zijn tweelingdochters al eens geïnterviewd. Die hebben het zakelijk talent van hun vader geërfd en veroveren vanuit Londen de wereld met hun softdrinkmerk Double Dutch.

Dit familieportret van de verongelukte Leo de Haas, zijn echtgenote en twee dochters ging al snel de Benelux rond.

Dit familieportret van de verongelukte Leo de Haas, zijn echtgenote en twee dochters ging al snel de Benelux rond. © RR

Het leek me in dit geval beter om eerst nog een andere betrouwbare Wijnegemse bron te checken. Iemand van wie ik wist dat hij een goede relatie had met het hoofdpersonage in dit verhaal. “Neen, niks van gehoord. En mocht dat het geval zijn, zou dat hier zeker ter sprake zijn gekomen”, zo kreeg ik te horen vanop een receptie. Uiteindelijk leidde verder speurwerk nog diezelfde avond tot bevestiging van de dood van de kasteelheer. Meer nog: hij zou door verdrinking om het leven gekomen zijn in de brede, maar ondiepe hofgracht rondom zijn kasteel.

De adrenaline stroomde door mijn aderen. Maar het was inmiddels laat geworden en ik besloot om het dubbelchecken van de feiten en het journalistiek uitwerken van dit ‘straf verhaal’ op te schuiven naar zaterdag. De weekendkrant halen was sowieso niet meer mogelijk. Zaterdagochtend had ik geluk toen ik bij de lokale politie meteen de agente aan de lijn had die in de tragische nacht zelf de vaststellingen had gedaan bij kasteel Belvédère. “Ja, mijnheer de Haas was gevonden in zijn slotgracht en overleden. Neen, er was geen kwaad opzet mee gemoeid”, kreeg ik te horen van de politie.

Dochters

De daaropvolgende uren ben ik bezig geweest met het samenstellen van de levensloop van het slachtoffer. Bij het fotograferen van het kasteel en de hofgracht had ik een wat ongemakkelijk gevoel. Net als bij het telefoneren naar één van de dochters van Leo de Haas. Ik had de nummers van de tweeling, die meteen vanuit Londen naar Wijnegem was teruggekeerd om hun moeder te steunen, gelukkig bijgehouden. Maar zouden ze me te woord willen staan en hoe zouden ze reageren?

Natuurlijk condoleerde ik Raissa de Haas eerst uitvoerig. Ze herkende me gelukkig van onze vorige ontmoetingen en was sterk genoeg om in een uitvoerig gesprek terug te blikken op de levensloop van haar vader. Ze gaf me mee dat zij, haar zus en mama een waardig afscheid wensten voor hun geliefde papa/partner in de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal. Ze kon me zelfs dag en uur geven en bezorgde me ook enkele glamoureuze familiefoto’s, waarop alle betrokkenen schijnbaar heel gelukkig in de camera kijken.

Nederland

Ik raadpleegde nog enkele zakelijke relaties van de noodlottige kasteelheer, die allemaal hetzelfde beeld ophingen van een gepassioneerde, maar eenvoudig gebleven boerenzoon, warme pater famillias en doodeerlijk zakenman. Het schrijven kon beginnen.

Ik zou de dagen na publicatie nog enkele reportages maken over de tragische kasteelheer die enkele uren voor zijn dood, zo bleek later, onder vrienden op café nog een toast op het leven had uitgebracht naar aanleiding van het vroegtijdig sterven van een gemeenschappelijke vriendin door ziekte.

De uitvaartplechtigheid in de OLV Kathedraal lokte zeshonderd mensen.

De uitvaartplechtigheid in de OLV Kathedraal lokte zeshonderd mensen. © RR

Dierbare reacties

Complimenten in ontvangst mogen nemen van collega’s, m’n chef en zelfs de hoofdredacteur naar aanleiding van deze primeur en de kwaliteit van het uitgewerkte verhaal, was fijn als journalist. Maar het gelukkigst was ik achteraf met de woorden van waardering van beide dochters en onlangs ook van de weduwe van Leo over de manier waarop ik dit verschrikkelijk voorval heb gecoverd en later ook verslag uitbracht van de uitvaart, bijgewoond door zeshonderd mensen. In zulke omstandigheden van directbetrokkenen zo’n feedback krijgen, is een pluimpje dat ik fier op m’n hoed steek. 

Kasteeldomein Belvédère in Wijnegem.

Kasteeldomein Belvédère in Wijnegem. © RR

Vastgoed

Jobs in de regio