Tolk Tatiana, oma Lydia, haar kleinkind Alina en tante Vita in de assistentiewoning in Residentie Lindehof waar ze verblijven. Rechts Valeria die met haar zoontje in een gastgezin in Zoersel verblijft. Op de Zweedse tafel enkele Belgische hapjes maar ook koekjes uit de Russische winkel in Antwerpen.

Tolk Tatiana, oma Lydia, haar kleinkind Alina en tante Vita in de assistentiewoning in Residentie Lindehof waar ze verblijven. Rechts Valeria die met haar zoontje in een gastgezin in Zoersel verblijft. Op de Zweedse tafel enkele Belgische hapjes maar ook koekjes uit de Russische winkel in Antwerpen. ©  kma

Russische tolk vertaalt ontroerende dankbrief ‘Zoerselse’ Oekraïners: “We zullen dit kleine gezellige land nooit vergeten”

Zoersel, Malle -

Om te tonen hoe hard ze de geboden opvang waarderen, schreven de Oekraiënse vluchtelingen uit Zoersel een dankbrief. De Russische tolk Tatiana Savchenko uit Westmalle vertaalde die brief naar het Nederlands en wil hem nu delen. Dat zij als Russische, nog voltijds werkende vrouw zich vrijwillig als tolk inzet voor de Oekraïners, wordt in beide kampen als heel normaal ervaren. “Die oorlog speelt zich af op een ander, politiek niveau. Wij als gewone mensen vinden dit verschrikkelijk”, zegt Tatiana.

Kristin Matthyssen

Tatiana Savchenko woont al meer dan vijftien jaar in ons land. Eerst in Zoersel, nadien in Malle. Ze was al tolk Russisch-Engels van opleiding toen ze vanuit Sint-Petersburg naar hier verhuisde en spreekt intussen ook vloeiend Nederlands. Hoewel ze nog in de horeca werkt, was ze meteen bereid voor de vluchtelingen in Zoersel en Malle te tolken.

“Mijn vader is in Kyiv geboren”, vertelt ze. “Hij is nadien naar Sint-Petersburg getrokken en heeft daar mijn moeder leren kennen. Rusland, Oekraïne: vroeger waren we gewoon allemaal Sovjetburgers. Ik heb tot mijn 48ste in Sint-Petersburg gewoond, maar Savchenko is eigenlijk een Oekraïense familienaam.”

Tatiana vertaalde nu de dankbrief die de Oekraïense vluchtelingen in het Oekraïens hebben neergepend. Valeria (42) uit Kyiv vluchtte met haar zevenjarig zoontje naar Zoersel, waar ze in een gastgezin wordt opgevangen. Zij zette alvast haar handtekening onder de brief, net als Alina Kalashnikova (18), eerstejaarsstudente Kunst en Design die met haar tante Vita (42) en oma Lydia (63) in een assistentiewoning in Residentie Lindehof in Zoersel wordt opgevangen. Alina’s ouders zijn in Charkov achtergebleven.

De Nederlandse taal wordt constant geoefend in de assistentiewoning waar Alina met haar tante en oma verblijven. 

De Nederlandse taal wordt constant geoefend in de assistentiewoning waar Alina met haar tante en oma verblijven. ©  kma

“Mama wou mijn papa niet achterlaten”, vertelt Alina, die nu net als de anderen twee uur Nederlandse les per week in Zoersel volgt. Voor de rest volgt de tiener op haar smartphone onlinelessen aan de kunstacademie in Oekraïne. “Momenteel heb ik examens. Ik wil sowieso terugkeren naar Charkov als de situatie veilig genoeg is, om mijn studies verder te zetten. Ik volg als specialisatie reclame en videokunst.”

Het werkwoord schilderen hangt op een schilderij. 

Het werkwoord schilderen hangt op een schilderij. ©  kma

De assistentiewoning hangt vol papiertjes met Nederlandse woorden. Aan de lamp kleeft ‘LAMP’, op de kast plakt een papiertje met fonetisch geschreven hoe je kast uitspreekt, voor oma Lydia.

Kast, in fonetisch schrift voor de oma, maar de ‘t’ ontbreekt precies. 

Kast, in fonetisch schrift voor de oma, maar de ‘t’ ontbreekt precies. ©  kma

Het zoontje van Valeria zit op gemeentelijke basisschool de Kiekeboes in Zoersel. “Kinderen leggen sneller contact. Hij heeft ook veel aan de andere Oekraïense kindjes op school”, merkt Valeria, die zelf al een baan vond in een Delhaize om de rekken te vullen. Ze vindt het gezellig om in een gastgezin te verblijven. “Al moeten we wel opletten, want zo’n vertaalapp op de gsm kan voor misverstanden zorgen. Zo had ik het over rode borsjt, een typische soep van bij ons met rode biet en grote ongemixte stukken groenten. Dat werd vertaald als rode borst! En één keer had ik verkeerd begrepen dat ik weg moest.”

Valeria, Lydia, Vita, Alina en Tatiana. 

Valeria, Lydia, Vita, Alina en Tatiana. ©  kma

Ook Valeria ziet zichzelf terugkeren naar Kyiv als de aanvallen gestopt zijn. “Maar de schrik is nu nog te groot. Onlangs had ik een angstdroom. Mijn zoontje kan gelukkig met zijn papa skypen en whatsappen, wat de heimwee wat verzacht.”

Kwark en thee

Heimwee zit ‘em in kleine dingen. Zoals het typische Oekraïense eten, van boekweit over het donkere vaster Oost-Europees brood tot geconcentreerde melk met suiker, kwark en zure room, die ze hier enkel in de Poolse en Russische winkels vinden. Want de kwark uit de zuivelafdeling hier proeft helemaal anders. Oekraïners blijken ook echte theedrinkers. “Terwijl jullie meer koffie drinken.”

Wat ze van de Belgische frietkotcultuur vinden? “Wij kennen ook wel French fries, maar we bakken onze gesneden aardappels op een andere manier, in varkensvet, met nog wat ajuin erbij. Veel Oekraïners hadden de eerste weken in België last van maag- en darmklachten”, vertelt Tatiana. Valeria heeft typische pindakoeken van de Russische winkel in Antwerpen meegebracht. Ze staan naast de Belgische aardbeien en een plattekaastaart van Albert Heijn. “Zie ons hier zitten, en dat aan een Zweedse tafel van Ikea”, lacht Tatiana.

**Hierbij de integrale brief van de Oekraïense vluchtelingen die in Zoersel worden opgevangen:

“Beste België, ons nieuwe gastland,

Voor sommigen word je een tweede vaderland, voor anderen een tijdelijk toevluchtsoord tot het einde van de oorlog. Maar wij weten zeker dat niemand van ons ooit dit kleine, gezellige land met zijn goedhartige, vriendelijke en bereidwillige inwoners, zal vergeten. De hele wereld weet dat we niet uit eigen vrije wil naar hier zijn gekomen. Wij verstopten ons in de kelders en metrotunnels voor de Russische bombardementen en vertrokken om onze kinderen en onszelf te redden.

Vele kilometers te voet, nadien in de trein, wegkwijnend van de kou buiten, of lijdend van hitte, dorst en ongemak in de treinen. Soms zaten we met 15 personen in een coupé, alles achterlatend wat wij in ons thuisland hadden, ons leven, woningen, dierbare dingen. Maar vooral onze echtgenoten, broers, familieleden en vrienden, die Oekraïne verdedigen tot op de dag van vandaag.

Met één koffer met de meest noodzakelijke dingen en paspoorten in onze zakken kwamen we aan in Brussel en van daaruit werden we naar hier, naar Zoersel, gestuurd. Een gemeente die wij waarschijnlijk anders nooit in ons leven zouden bezoeken of kennen. We werden hier als familie en vrienden ontvangen, voorzien van woonplaatsen, eten, kleding, schoenen en alles wat je nodig hebt om te leven. Maar het belangrijkste was dat we meteen de warmte van de harten voelden van iedereen die ons heeft geholpen en vandaag nog steeds helpt. Het is onmogelijk te onderschatten!

Niemand weet hoe ons lot zal aflopen, maar we weten zeker dat onze hele groep Oekraïners haar diepe dankbaarheid wil uiten voor alles wat jullie voor ons al gedaan hebben en blijven doen.

Er zijn in de hele wereld, in geen enkele taal, woorden van dankbaarheid die volstaan om onze waardering en dankbaarheid uit te drukken aan alle, alle Belgen, zonder uitzondering. Maar natuurlijk allereerst willen wij Zoersel bedanken: de gemeente, de maatschappelijke assistenten, vrijwillligers, tolken, chauffeurs, families die woonruimte ter beschikking hebben gesteld, assistentiewoningen en hun bewoners, die ons altijd begroeten met een glimlach en de woorden “Goede dag! Alles goed?”, leerkrachten, dokters en alle gewone Belgen die kleren en schoenen, speelgoed, keukengerei hebben verzameld.

Wij kunnen het nog niet allemaal in het Nederlands zeggen, maar we zijn het hard aan ’t leren. Volgens de eeuwenoude Slavische traditie willen we voor jullie tot aan de grond buigen en in het Vlaams ons eerste, hier geleerde woord, zeggen: Dank u wel.”

Ondertekend door alle Oekraïense vluchtelingen….. ”

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio