Onze Kopvrouw met Alessandro Ballan en met onze Bicycle Guy en Fabian Cancellara. 

Onze Kopvrouw met Alessandro Ballan en met onze Bicycle Guy en Fabian Cancellara. ©  rr

Onze Kopvrouw liet haar fiets signeren door enkele koerslegendes, maar door een misverstand is ze Cancellara bijna kwijt

Liesbet Aelvoet

Het gebeurt wel vaker, als ik alleen op de fiets zit: een gedachte die mee rond begint te malen met de wielen. Dan is het zaak die één richting uit te sturen voor je je er helemaal in vastrijdt. En zo reed ik weer een keertje langs de vaart mijn wel heel beloftevolle titel van Kopvrouw, die boven het rubriekje staat waarin ik mijn Iedereen Flandrien-avonturen deel, in vraag te stellen. Hoe ik mezelf eerder omschrijf, leest u hier.

Daarbij valt mijn blik op de buis van mijn fiets. Saai en grijs, niet bevorderlijk voor mijn motivatie kan ik wel vertellen. Als daar nu eens: “You go, girl” stond, zou dat dan niet hetzelfde effect hebben als iemand die je aanmoedigt langs de kant van de weg? Want dat werkt écht, mocht ik op de Miclette in Ellezelles ervaren. (Lees verder onder de foto)

Met Johan Museeuw op de Knokteberg en met Victor Campenaerts boven aan de Paterberg. 

Met Johan Museeuw op de Knokteberg en met Victor Campenaerts boven aan de Paterberg. ©  Inge Kinnet, gfr

En nog beter: als die aanmoediging nu eens door een echte kampioen neergepend zou worden? Want nam ik enkele dagen later niet deel aan mijn eerste cyclo, Chasing Cancellara, georganiseerd door Fabian Cancellara? Misschien zou die wel een krabbel op mijn fiets willen zetten. Ik ging speciaal naar de winkel om een alcoholstift.

Alle voorbehoud à la “maar die is gelinkt aan sponsors en mijn fiets is van een ander merk”, “dat is wel heel erg fangirlen wat je gaat doen”, en “wie wil er nu het kader van zijn fiets – ja, ook ik ben er bezitterig over, kon u hier al lezen – bevuilen met alcoholstift?” Niet laten malen, die gedachten, gewoon vragen, daar voor de start, in de sneeuwregen op de Grote Markt van Ronse. Selfie, stift in zijn handen, en hij doet het snel en efficiënt. Yes! Maar op een natte buis, en in de regen. Als dat maar houdt.

Veilig in vershoudfolie

Voor de start haal ik dus nog gauw de goedkoopste rol vershoudfolie bij de Delhaize op dat marktplein. De handtekening op de buis van mijn fiets pak ik in als was het een nieuwe tattoo. De rest van de rol kan ik toch niet de hele rit achteraan in mijn wielertruitje steken, een seingever is evenmin geïnteresseerd en raadt de vuilnisbak aan, ik geef het pak uiteindelijk aan de enige vrouw in de wijde omtrek met een handtas. Haar man werkt bij Strellson, het kledingmerk waarbij Cancellara een lijn uitbrengt, en staat ook klaar voor zijn eerste cyclo, zij stopt de vershoudfolie netjes weg. Ik begin me af te vragen of ik die niet beter had bijgehouden om mezelf warm te houden.

Inpakken als was het een nieuwe tattoo, zodat Cancellara’s krabbel er niet af regent. 

Inpakken als was het een nieuwe tattoo, zodat Cancellara’s krabbel er niet af regent. ©  lae

Met de aanmoediging van Cancellara achter folie op de buis van mijn fiets en bevrijd van de folie in mijn achterzak, begin ik aan mijn small loop van 65 km. Met zes hellingen veel te hoog gegrepen voor deze beginner. Wat er nog eens ingewreven wordt als ik – te voet – op de Paterberg word ingehaald door een jeep met een vlag. Ben ik net gepasseerd door de bezemwagen? Nee, die kondigt de komst van de groep aan die de big loop van 120 km rijdt. Goeie tip trouwens om toppers te zien: rijd de laatste van de eerste, meestal tragere groep. Want helemaal vooraan in die snelle groep: voormalig wereldkampioen Alessandro Ballan, die komt boven gefietst als ik nog sta uit te puffen van mijn bergwandeling-met-fiets-aan-de-hand. Tekenen op je fiets? Met plezier. Pas als ik zelf na de tocht mijn e-mailadres bibberend achterlaat, besef ik waarom Ballan lachte dat het niet zo makkelijk was.

Een andere renner die boven gereden komt en doodleuk als extraatje de grasberm bij oprijdt, blijkt werelduurrecordhouder Victor Campenaerts. Met die drie handtekeningen op mijn fiets kan ik toch niet anders dan vooruit vliegen. Het is gestopt met regenen, de vershoudfolie gaat eraf, want die damp lijkt ook weer niet goed voor de inkt. In een doorbrekend flauw zonnetje drogen ze alle drie tot de meet.

Nooit meer schoonmaken

De dag erop kan ik mijn stijfheid eraf rijden tijdens onze laatste Iedereen Flandrien-opnames, die alcoholstift in mijn wielertruitje behoort stilaan tot mijn vaste uitrusting: “lesgevers” Jolien D’hoore en Thibau Nys signeren ook. En oerflandrien Johan Museeuw, ook een Iedereen Flandrien-volger, komt onze les ‘bergop rijden’ op de Knokteberg/Trieu aanmoedigen. Nu prijken dus zes handtekeningen op mijn fiets.

Johan Museeuw signeert de fiets van onze Kopvrouw. 

Johan Museeuw signeert de fiets van onze Kopvrouw. ©  rr

Mijn enthousiasme daarover schreeuw ik tegen mijn halve telefoonboek uit. “Die hang je maar beter aan de muur, koop maar een nieuwe fiets”, klinkt het. En: “Dat wordt nooit meer je fiets schoonmaken.” Ik blink bijna even hard als mijn rijtuig op zijn properste dagen. Maar zo veel hybris, dat wordt altijd en onmiddellijk afgestraft.

Ik spring mijn fietsenwinkel binnen met de vraag wat de mogelijkheden zijn om de krabbels te fixeren. Twijfel. En dan, een spuitbus. Ik denk nog: moeten we niet eerst op een klein stukje proberen? Maar daar gaat de vod over Cancellara’s krabbel ... Die wat bleker wordt ... Misschien tijdelijk, door het nat, probeer ik nog in ontkenning te denken.

Klein buikpijntje

“Nee, ik krijg het er niet af”, zegt de dame in de winkel. Maar nee! Dat moet er niet af! Dat moet er net eeuwig op blijven! Nu begrijp ik waarom ze even ervoor vroeg: “Waarom hebben die dat gedaan?” Alsof het niet over kampioenen ging, maar over kleuters die met hun vingerverf op je nieuwe witte keukenkasten hebben gekliederd. Ik slaag erin beleefd buiten te stappen, maar vloek – deze keer wel malend in een cirkeltje – de drie uur erop op mijn fiets. Hoe is het mogelijk? Sta ik daar te blinken met mijn collectie bekende aanmoedigingen, denkt iemand dat ik die er doodleuk af wil wassen. Aan het woord “fixeren” is toch niet veel verkeerd te verstaan?

De collectie: 6 handtekeningen, vóór een eerste fixatiepoging. 

De collectie: 6 handtekeningen, vóór een eerste fixatiepoging. © lae

Gelukkig ging het er dus niet helemaal af. En resten mij, naast geen vaste fietsenwinkel meer, nog vijf handtekeningen op mijn fiets, plus 10 procent van die van Cancellara. Iemand een idee hoe ik de rest fixeer? Toch gewoon met haarlak? Een goeie specialist in fietslakken? Kijk ik nu naar mijn fiets, is er voorlopig nog een klein buikpijntje als ik die afgewassen krabbel zie. Maar dat kan alleen maar aanmoedigen om volgend jaar die cyclo weer te gaan rijden. Dan vraag ik een nieuwe handtekening.

Aangeboden door onze partners

MEER OVER Fit & Gezond