©  Jeroen Hanselaer

DE WEEK VAN ELIEN: “Het ontbreekt nog te veel wijken aan groene rustpunten”

Antwerpen -

Elke zaterdag blikt een stadsreporter terug op de gebeurtenissen van de voorbije week.

Elien Van Wynsberghe

Officieel begint de lente pas over enkele dagen, officieus is hij al in het land. Dat merk je aan alles. De eerste bloesems sieren de bomen, gevelplanten staan in knop, narcissen kleuren bermen vrolijk geel. Terrasjes lopen vol, parken ontvangen stadsbewoners die, gezicht in de zon, ogen tot spleetjes geknepen, elke straal vitamine D dankbaar tot zich nemen. Binnen draait de chauffage tot ieders opluchting op een lager pitje. Hier en daar worden de ramen door optimistische zielen op kiepstand gezet. En ja, die vroege lentezon speelt ook in op ons gemoed. Plots wordt glimlachen een stuk gemakkelijker.

Er wachten ons mooie maanden die – fingers crossed – niet meer door corona getekend zullen zijn. En zoals dat in ons DNA zit, ontwaken we uit onze winterslaap en brengen we veel meer tijd buiten door. Flaneren in de oude binnenstad, genieten van een glas op een terras of ontspannen ergens in de eigen buurt, op een plaats waar het rustig zitten is.

Maar dat laatste – je hoort me al aankomen – is niet elke stadsbewoner gegund. Nog te veel wijken ontbreekt het aan groene rustpunten waar het aangenaam vertoeven is. Zeker wanneer de temperaturen de hoogte in schieten. Ga er ons archief maar eens op na en maak de optelsom van het aantal buurtprotesten dat de afgelopen jaren plaatsvond. Protesten voor het behoud van kleine stukjes groen. Geen oppervlaktes in de grootorde van een park, nee hooguit zakdoeken groot, in het beste geval een paar voetbalvelden.

Het toont aan dat de kwaliteit van leven in een stad niet louter wordt bepaald door een goede mobiscore. Ze wordt ook bepaald door de mogelijkheid om uit te blazen na een drukke werkdag of na een lange dag op school. En dat op een aangename plek binnen handbereik. Ja, ook dat zorgt ervoor dat mensen ervoor kiezen om in de stad te blijven wonen en niet, zoals nu zo vaak gebeurt, na enkele jaren de benen nemen richting de rand, op zoek naar meer groen en open ruimte. Naar meer ademruimte.

Deze week werd in onze krant de Antwerpse klimaatregisseur Manon Janssen opgevoerd. Ze schreef haar eerste voortgangsrapport. Daarin staat dat de stad Antwerpen wapenen tegen de klimaatverandering door meer groen en water aan te brengen, duidelijk op de agenda staat. Alleen is er volgens haar te veel versnippering. “Het is van belang dat adaptatie als integraal onderdeel van stadsontwikkeling wordt meegenomen.”

Niet elk stuk open ruimte hoeft te eindigen met bakstenen erop. Op Linkeroever protesteren buren tegen de verkoop van een stuk groene, openbare ruimte. Het perceel zorgt voor wat ademruimte in een nu al drukke buurt die blijft groeien, zo zeggen ze. De stad Antwerpen schaart zich achter dat betoog en hoopt dat de eigenaar van de grond, de Vlaamse Waterweg, op haar stappen terugkomt.

Het is het zoveelste voorbeeld van het heikele punt dat de klimaatregisseur terecht onderstreept: meer groen en water moet integraal worden verweven binnen stadsontwikkeling. En dat op alle beleidsniveaus.

Het stukje groen dat op Linkeroever dreigt te verdwijnen. 

Het stukje groen dat op Linkeroever dreigt te verdwijnen. ©  Joris Herregods

CITTA

Aangeboden door onze partners

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio