LEES OOK. Benefiet voor door brand geteisterde b&b in Portugal: “We verloren drie kamers in de brand”

Afscheid nemen, het valt me zwaar wanneer het afscheid veel te vroeg komt. En onverwacht! Niemand die zag aankomen dat jij er vandaag niet meer zou zijn. En toch is het zo!

De voorbije twintig jaar heb ik in honderden bedden geslapen, ver van huis en soms dichtbij. Op vakantie of hollend achter wielrenners in alle hoeken van de wereld. Inwisselbare hotels, af en toe een fijn kasteel of een leuke B&B maar altijd beseffend dat de kans klein was dat ik ooit nog zou terugkeren, of wilde terugkeren.

Maar als er dan toch één plaats was waar ik wel wilde terugkeren, en ben teruggekeerd, dan wel die op die berg in de Algarve. Monchique, Casa Jaede, bij Luc en Freya. Wanneer je dacht aan het einde van de wereld te zijn, dan draaide je tussen de bomen een paadje in om terecht te komen in iets wat de hemel dicht benaderde. Vanwege het hemelse uitzicht - in de verte glinsterde de Atlantische Oceaan - maar nog veel meer omwille van de hemelse ontvangst.

Luc en Freya, de immer goedlachse gastheer en gastvrouw die de Antwerpse horeca hadden ingeruild voor een stek boven op een berg in het warme Monchique. Luc die er in de potten roerde, Freya die iedereen het gevoel gaf thuis te zijn. Freya die voor haar woeffies - verwaarloosde straatbeestjes die nooit een thuis hadden gehad - zorgde zoals voor haar gasten.

Wat heb ik daar genoten, boven op de berg. Van de simpele dingen: een goed boek, een goed gesprek, samen kijken naar de koers, de geuren en geluiden van de natuur zoals je ze hier niet meer hoort of ruikt, de stilte en het uitzicht... Om ‘s avonds te genieten van het lange tafelen, met simpele kost en veel te veel simpele wijn, om dan nog af te sluiten met te veel medroño. En als Luc geen zin had om te koken, dan daalden we de berg af en genoten we van een simpele Portugese maaltijd in Chupal, het eerste café dat we tegenkwamen. Konijn dat in de casserolle op tafel werd gezet. Het leven hoefde niet ingewikkeld te zijn...

Wat is het toch oneerlijk, Freya. Ik en vele anderen gunden je nog een lang leven op je berg, met je beestjes en met Luc. Jullie noemden elkaar ‘poepie’, zoals enkel verliefden dat kunnen. Ik heb weinig mensen zo verliefd weten zijn als jullie. Jullie warmte zal voor mij altijd een bron van inspiratie blijven.

Ik hoop snel terug op de berg te zijn, Freya. Voor een laatste groet, een glas wijn en een medroño. Luc, veel meer dan troost kan ik je niet geven. Ik sluit af met de woorden die Freya jou bij haar afscheid heeft nagelaten.

Morrer não é mau , vou sentir a tua falta ,

a tua e a da Serra ...

Morrer não é longe , olha para cima ,

uma nova eatrela ...

Freya

Sterven is niet erg ,

ik zal jullie missen , jullie en de berg .

Sterven is niet ver ,

kijk daarboven , een nieuwe ster ...

Freya