Linda in volle actie achter haar begeleider Pierre Couquelet. 

Linda in volle actie achter haar begeleider Pierre Couquelet. © RR

Bijna blind en toch twee zilveren medailles in het skiën: Linda Le Bon (57) uit Brasschaat viert straffe zeges

Brasschaat -

De 57-jarige Linda Le Bon pakte zopas op het WK Para-alpine skiën voor atleten met een visuele beperking twee zilveren medailles. Linda komt uit in de categorie B2. Aan één oog is ze quasi blind en uit het andere ziet ze minder dan 5%. Ze skiet samen met haar ‘buddy’ Pierre Couqelet waarmee ze via oortjes en een micro verbonden is. Hij begeleidt haar aan duizelingwekkende snelheden bergafwaarts.

Het WK vindt plaats in het Noorse Lillehammer. Linda pakte haar zilveren medailles in de afdaling en in de Super-G. Ze is daarmee de eerste Belgische bij het para-alpine skiën die daarin slaagt. De vorige had een zilveren en een bronzen medaille.

“Ik had als kind al problemen aan mijn ogen. Ik droeg altijd brillen met zware glazen. Nadien bleek dat ik aan maculadegeneratie leed. Dat is zeer uitzonderlijk. In feite is dat een ouderdomsziekte. Maar bij één op de tienduizend komt dat vroeger voor. Mijn zicht is te vergelijken met een voorruit van een auto waarop het hard heeft geregend”, legt Linda uit.

Linda en Pierre met een medaille.

Linda en Pierre met een medaille. © RR

De rol van de buddy of begeleider is van kapitaal belang. “Hij kijkt voortdurend om en roept de hele tijd. We hebben een soort codetaal ontwikkeld. Zo roept Pierre bijvoorbeeld ‘hop’ als we een korte bocht nemen. Het is ‘hoooop’ als het een lange bocht is. Hij moet me ook telkens waarschuwen wanneer er een oneffenheid is. Want als ik van de grond ga, zie ik niet hoe en wanneer ik neerkom. Ik moet hem dus echt blindelings kunnen vertrouwen. Natuurlijk ben ik soms bang. We halen soms snelheden van 100 kilometer per uur. Maar ik vind toch dat ik het moet doen. Het is me echt de moeite waard”, vertelt ze.

Pierre is zelf een goede skiër geweest. “Hij heeft nog deelgenomen aan de Olympische Spelen in 1984 in Sarajevo”, weet Linda. “Zonder die karrenvracht aan ervaring kan je onmogelijk een goede buddy zijn. Wij bereiden ons nu verder voor op de spelen in maart in het Chinese Peking. Mijn doel is om daar minstens even goed te doen als in Lillehammer. Het probleem is natuurlijk dat je in België weinig of geen trainingsmogelijkheden hebt. Daarom ben ik blij dat ik in Oostenrijk woon. Ik ben dol op de bergen. We gaan nu nog aan enkele World Cupwedstrijden deelnemen. Dat zijn telkens goede trainingen”, vervolgt Linda.

Oostenrijk

De Brasschaatse is op 20-jarige leeftijd begonnen met skiën. Ze heeft de passie ook doorgegeven aan haar kinderen. “Mijn dochter Ulla is er nu 22. Toen zij 12 was, zijn we naar Oostenrijk verhuisd. Ulla wilde daar haar middelbaar onderwijs combineren met skiën. Intussen studeert zij aan de universiteit. Onze zoon Enak is 18 en is toen ook meegegaan. Hij is genoemd naar een bekende Franse skiër. In Salzburg heb ik nog inspuitingen in de ogen gekregen in de hoop dat er beterschap zou komen, maar dat heeft niet veel geholpen. Ik ben gescheiden van mijn echtgenoot, maar hij is wel mee naar Oostenrijk verhuisd. Hij heeft daar een appartement voor zichzelf gekocht en helpt me waar hij kan.”

Linda volgde zelf de Koninklijke Militaire School voor Lichamelijke Opvoeding. Ze heeft ook in het leger les gegeven aan paracommando’s.

“Ik heb veel verschillende sporten gedaan. Ik hield enorm veel van rotsklimmen. Dat heb ik in Nepal gedaan. In het badminton ben ik A-speler geweest. Verder heb ik ook geschermd, zowel met de degen als de sabel en het floret. Op dit ogenblik ben ik met brugpensioen. Door mijn oogproblemen wordt alles moeilijker. Gelukkig kon ik rekenen op de steun van ADEPS, de Waalse tegenhanger van BLOSO. Ik moest daar eerst wel heel wat punten voor verzamelen.” Jan Brys

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio