© Instagram Adil El Arbi/Loubna Khalkhali

Adil El Arbi trouwt in Hoboken, De Wever geeft toespraak: “Wat je aan gel verloren hebt, heb je aan zelfvertrouwen gewonnen”

Feest in het districtshuis van Hoboken zaterdagochtend. De bekende Antwerpse filmregisseur Adil El Arbi trouwde er met zijn vriendin, Loubna Khalkhali.

El Arbi arriveerde in een zwarte Range Rover, zij in een witte Mini. Opvallend, de twee kregen ook bezoek van Antwerps burgemeester Bart De Wever, hij was gastspreker op de plechtigheid. De Wever sprak over de band die hij had met Adils moeder en dat ze elkaar al eens ontmoetten toen El Arbi nog een jonge knaap was, met te veel gel in zijn haar. De Wever raakte een gevoelig onderwerp aan wanneer hij vertelde dat hij zijn vader verloor toen hij 25 was, even oud als wanneer Adil zijn moeder verloor.

“Ik zag een verlegen jongen met een grote lach”, vervolgt De Wever. “Maar jouw mama zag toekomstig filmmaker. Ze kreeg gelijk.” (Lees de hele toespraak onderaan het artikel)

Het was districtsschepen Tom De Boeck die de 33-jarige El Arbi en zijn vriendin in de echt verbond. Loubna Khalkhali is journaliste bij VRT, ze werkt er op de buitenlandredactie bij Rudi Vranckx.

Loubna Khalkhali. 

Loubna Khalkhali. ©  Instagram

El Arbi plaatste intussen ook een foto op zijn Instagrampagina. “Net getrouwd met de liefde van mijn leven!”

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.

Zijn vrouw Khalkhali postte eerder deze maand enkele beelden van haar vrijgezellenfeestje op Instagram:

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.

De toespraak van burgemeester De Wever

Beste aanwezigen allemaal,

Ik ben gevraagd om als verrassingsspreker iets te zeggen over Adil El Arbi.

Ik ben niet zeker of dat een aangename verrassing is voor hem of eerder een verassing met enkele R… maar ik zal er het beste van maken.

Zoals ik in de film Patser zelf met veel lovende scenes ben overladen, zo wil ik nu ook de bruidegom vandaag eventjes in het zonnetje zetten.

Ik ben er vrij zeker van dat Adil zich niet zal herinneren dat wij elkaar al eens eerder kort hebben ontmoet. Het is lang geleden en het was kort, maar ik weet het nog.

Ik denk dat het in 2007 moet geweest zijn. Ik wandelde over het Edgard Ryckaertplein en ik zag je moeder. Ik kende Rachida als districtsraadslid van CD&V. Meer nog, we hadden kort daarvoor samen campagne gevoerd op 1 kartellijst.

We begroetten elkaar en begonnen een gesprek. Achter Rachida zag ik een schuchtere jongeman drentelen. Hij bleef nadrukkelijk achter zijn moeder staan, niet echt een haantje de voorste op het eerste gezicht.

Plots keerde Rachida zich half om en zei: dit is mijn zoon, hij gaat het maken in de film.

Ik keek een beetje aandachtiger naar de jongeman. Hij droeg een kostuum dat precies een paar maten te groot was. Precies op de groei gekocht in alle richtingen. Zijn haar blonk geweldig van de gel. Hij zei niets, maar lachte zijn tanden bloot.

Om eerlijk te zijn, als iemand me toen een weddenschap had aangeboden met als inzet dat deze jongen het wel of niet zou maken in de film, dan had ik onmiddellijk al mijn geld op NIET ingezet. Maar dat was natuurlijk niet zo’n gepaste opmerking op dat moment. Ik denk dat ik niet verder ben gekomen dan ‘de film, allez zeg… de film’. Kwestie van geen al te gênante stilte te laten vallen vooraleer het gesprek af te ronden met het obligate ‘veel succes gewenst’… ‘Veel succes…’ in de film… yeah right… Ain’t gonna happen.

Maar waarom kan ik me die babbel van ocharme 1 minuut na 15 jaar nog zo goed herinneren? Welnu, omdat ik wel wist dat Rachida het niet breed had en toch geloofde dat haar zoon het zou maken. Waar iedere andere mens zoals ik een heel verlegen gelkop in een oversized en goedkoop kostuum zag, zag zij iemand helemaal anders. Zij zag al de man die Adil vandaag geworden is. Daarom is dat gesprek me zo bijgebleven, door de liefde van deze mama voor haar zoon. De trots in de ogen waarmee ze naar je keek. Dat ontroerde me. Het ontroert me nog. Zeker omdat je mama haar gelijk niet meer heeft kunnen zien, ze is veel te jong gestorven. Je was toen maar 25, net zo oud als ik toen mijn vader stierf. Wat zou ze trots geweest zijn vandaag.

Onze wegen hebben elkaar nooit meer gekruist. Ik heb zelfs lang de connectie niet gelegd tussen die jongen van toen en de man van vandaag. Want komaan zeg, wat een metamorfose! Ik heb zelfs een backgroundcheck gedaan om te zien of ik je toen niet per toeval op een zeer slechte dag had ontmoet. Maar nee hoor, alles bleek te kloppen.

1 Te groot kostuum? Check. De verkiezingsflyer van 2006 van Adil is er het materieel bewijs van.

2 Te veel gel? Check. De hoeveelheid polymeer die jij aan je hoofd hebt gesmeerd was de hoop in bange dagen voor de Antwerpse petrochemie. Zelfs taxis in Tanger moesten rechtsomkeer maken als je de indruk had dat er onvoldoende gel in je haar zat.

3 zeer verlegen? Check. In die tijd smeet je al je flyers weg om tijdens het bussen op de loop te gaan als er ergens een hond begon te blaffen. Het ontbrak je zelfs vaak aan durf om iets te bestellen in een café. In Bobbejaanland probeerde je zelf je eigen braaksel in je mond te houden na een te wilde attractie… Verre van patser.

Aan de filmschool werd het ook niet meteen een succes. In het eerste jaar voor alle praktijkvakken gebuisd. Maar naar eigen zeggen vond je het werk van de studenten die er wél door waren -ik citeer letterlijk: kak. Vloeken zat er dus al van jongsafaan in precies. Nu vond Vincent van Gogh de schilderijen van de andere studenten mss ook maar kak toen hij in 1886 de Antwerpse academie achter zich liet, maar het is toch eerder uitzonderlijk dat zulke mensen nog gelijk krijgen ook.

Er is intussen veel water door de Schelde gegaan en je parcours is ongelooflijk geworden. En wat je aan gel verloren hebt, heb je aan zelfvertrouwen gewonnen. Dat zal je allicht ook nodig hebben, want je trouwt met Loubna, die zonder schroom of schrik naar oorlogsgebieden trekt. Van niets bang, tenzij mss van een dode rat op de weg. Jullie weten dus vast wel wat aan elkaar te vertellen op de lange winteravonden die je als koppel samen nog zal doorbrengen.

Beste Adil, je bent bepaald niet met een gouden lepel in je mond geboren, maar je hebt alle non-believers dik ongelijk gegeven. Als burgemeester mag ik namens de stad Antwerpen zeggen hoezeer de koekenstad vereerd is met zo’n Antwerpenaar.

Beste Adil en Loubna, ik wens jullie ook in het huwelijksleven alle geluk.

 SVO