“Ik ben leerkracht in Het Pieterke, een basisschool in Deurne hier vlakbij. Ik sta in de tweede kleuterklas. Met een paar van mijn kindjes ben ik nu krijttekeningen aan het maken op de stoep. We werken rond actief burgerschap en elke klas doet iets voor de buurt. Sommige klassen hebben koekjes gebakken, andere prentjes in de brievenbussen gestopt. En wij maken dus krijttekeningen om de wijk wat op te vrolijken.”

“Ik sta alleen voor een klas van 23 kleutertjes. Op sommige dagen krijg ik wel hulp van zorgleerkrachten. Mensen denken vaak: ‘oei, 23 kindjes, zo veel, en ik heb thuis niet eens mijn twee kinderen in de hand’. Maar ik vind het zeker doenbaar. Je heb hen vrij snel in de hand, hoor. Je doet vaste activiteiten, laat hen in hoekjes samen werken en spelen. Dat werkt.”

“Ik ben altijd al kleuterjuf geweest, al zestien jaar doe ik dit. Vooral op administratief vlak is er veel veranderd. Er komt toch meer op de nek van de leerkracht. Zelf maak ik daar niet zo’n punt van. Ik ben alleen, maar ik snap dat als je thuis nog een gezin hebt, dat het vermoeiend kan worden. Er is veel werkdruk bijgekomen.”

“Ook de kindjes zijn veranderd. Ik heb vandaag heel veel nationaliteiten in mijn klas. Kinderen van Poolse, Turkse, Marokkaanse, Syrische of Afghaanse origine. Sommigen komen van het asielcentrum. Ik vind die diversiteit geweldig.”