Dokter Petra Janssens, organisator 

Dokter Petra Janssens, organisator ©  Joris Herregods

 
1 / 2
thumbnail: Dokter Petra Janssens, organisator 
thumbnail:  

Verwendag op GZA Sint-Augustinus brengt lotgenoten bij elkaar

Wilrijk, Edegem, Kontich, Schoten, Hoboken -

Een concert van Boogie Boy kijken, een workshop kleuradvies volgen of gewoon een verwenkoffie drinken, het kon allemaal donderdag in het Sint-Augustinus ziekenhuis in Wilrijk.

Op de Dag tegen Kanker organiseerde Gasthuiszusters Antwerpen (GZA) een verwendag speciaal voor de kankerpatiënten. “We wilden lotgenoten samenbrengen”, zegt dokter Petra Janssens oncoloog radiotherapeute bij GZA. En enkele van die lotgenoten, vertellen graag hun verhaal.

Saar Van Olmen

Josephine Snoeyers uit Schoten is 80 jaar, mama van dokter Janssens, en recent genezen van slokdarmkanker. “In het dagelijkse leven verhuur ik appartementen, ook nog tijdens mijn pensioen. Ik ben inderdaad genezen, maar ondervind nog enkele beperkingen. Zo kan ik maar kleine hoeveelheden eten en ben ik soms nog misselijk. Maar ik geniet van elke dag.”

“In 2014 zou ik het niet overleven, en toch ben ik er nog”

Josephine Snoeyers uit Schoten

Voor Josephine is het enorm belangrijk dat er activiteiten zoals deze worden georganiseerd. “Vooral voor de jonge mensen vind ik dat goed”, zegt ze. “Omdat ze dan de kans krijgen om het ziek zijn met iemand te delen. Anders staan ze er alleen voor. Ik kom zelf ook langs om lotgenoten te ontmoeten, ook al ken ik er nu natuurlijk veel minder dan vroeger.”

Josephine is vooral blij dat ze er nog is. “De kanker werd ontdekt in 2014. Toen zou ik het niet overleven, en toch ben ik er nog. Mijn echtgenoot is overleden, hoewel hij niets mankeerde, je kan het leven niet voorspellen. Je beleeft het, draait in de molen mee en ondergaat het allemaal. Maar ik heb gevochten vanaf dag één, met de steun van mijn dochter.”

Josephine Snoeyers 

Josephine Snoeyers ©  Joris Herregods

Er zijn mensen zonder kanker die veel zieker zijn dan ik.

Patricia Pottelsberghe (63) uit Edegem

Katja Verbeeck (49) uit Hoboken en Patricia Pottelsberghe (63) uit Edegem leerden elkaar op de verwendag kennen en hebben allebei borstkanker. “Ik had er even over getwijfeld om langs te komen”, zegt Katja. “Ik had geen zin om weer de stempel van kankerpatiënt op mijn neus gedrukt te krijgen. Maar na even nadenken vond ik eigenlijk dat we wel verwend mogen worden.”

Voor beide dames was de vaststelling van de kanker een moeilijk moment. “Ik ben al 13 jaar in behandeling”, zegt Patricia. “De eerste maanden wou ik er met niemand over praten. Dan kwam daar nog eens bij dat mijn hond overleed en ik mijn papegaai moest wegdoen en dan ben ik volledig gebarsten. Ik ben ook kort geleden een lotgenote verloren en dat zorgt er wel voor dat ik me minder snel openstel naar anderen toe. Maar ik voel me wel goed”, voegt ze eraan toe. “Er zijn andere mensen die veel zieker zijn zonder kanker te hebben.”

De kanker heeft mijn leven op een positieve manier veranderd.

Katja Verbeeck (49) uit Hoboken

Katja vond wel snel iemand om mee te praten. “Ik merk ook dat de kanker mijn leven op een positieve manier heeft veranderd”, zegt ze. Er is nu ruimte voor dingen die ik anders nooit had ontdekt. Zo zie ik nu dat ik van kalligrafie, keramiek en schrijven hou. Hoewel het in het begin moeilijk was, zijn de behandelingen nu als op controle bij de tandarts gaan, ze zijn deel van mijn leven geworden.

Katja Verbeeck en Patricia Pottelsberghe 

Katja Verbeeck en Patricia Pottelsberghe ©  Joris Herregods

Willem Verstraete (83) uit Kontich komt vandaag ook naar een concert kijken. Hij was voor hij op pensioen ging neus-keel-oorarts en is al jaren voorzitter van de Vereniging voor Gelaryngectomeerden. Zelf heeft hij prostaatkanker, maar hij maakt zich niet al te veel zorgen. “Prostaatkanker is een oude-mannenziekte”, zegt hij. “Ik weet dat er op mijn leeftijd risico’s zijn en ik leg me daar filosofisch bij neer. Meer kan ik niet doen.”

Verstraete zegt dat hij niet veel van de kanker voelt en dat hij waarschijnlijk hier niet aan zal sterven. “Voor mijn familie was het wel even schrikken toen ik het vertelde, maar toen ik hen had uitgelegd wat de situatie was, namen ze het heel rustig op.” Ook hij probeert alles te regelen zo goed hij kan, net zoals zijn lotgenoten. Deze vier Antwerpenaren hebben allemaal hun eigen verhaal, maar hebben zeker ook iets gemeen. Ze hebben stuk voor stuk genoten van hun verwendag.

Willem Verstraete  

Willem Verstraete  ©  Joris Herregods