Tanguy Ottomer in Café Strange

Tanguy Ottomer in Café Strange © Walter Saenen

BLIJVEN PLAKKEN. Hoe de regenboogvlag in Antwerpen van anonieme kroegen naar grote discotheken werd verzet

Het uitgaansleven van Antwerpse gays beleefde een hoogtepunt in de jaren 80 en 90, met vaak nogal hedonistische party’s. Maar het was ook een kantelmoment. De kleine, donkere bars en discotheken waar men vaak moest aanbellen, maakten plaats voor ‘deftige’ café’s en grote clubs. We hijsen de regenboogvlag voor een trip down memory lane. “De homoparking kwam destijds naar ’t stad om er feesten.”

Mischa Bludts

Destijds waren er heel wat uitgaansgelegenheden voor gays, vertelt reisjournalist Sven Boutsen (49). “We vertrokken aan het GOC (Gespreks- en Onthaalcentrum, de voorloper van Het Roze Huis red.) in de Dambruggestraat. La Bamba, de kuskesdans, was steevast een hoogtepunt, waarna veel heren hun lief voor de avond al hadden gevonden.” Dan ging het naar de Van Schoonhovenstraat, ook bekend als de Rue de Vaseline. “Daar waren een dertigtal homobars. In het weekend zaten we daar allemaal en gingen pas in de voormiddag naar huis. Den Bazaar, My Way en Borsalino waren favorieten. Daar gingen we feesten en cruisen, op zoek naar een lief.” Er kwamen ook heterovrouwen naar de gay bars: “Niet voor de seks natuurlijk. Integendeel: daar werden ze niet lastiggevallen door zatte venten.”

Bartje Kaëll

In de Rue de Vaseline bevond zich ook Fifty-Fifty, waar Sjack Aerts (72) van 1976 tot 2003 aan het roer stond. “Een mooie tijd waar ik trots op terugkijk. Altijd feest en men ging pas naar huis als de vogeltjes floten.” Er kwamen regelmatig beroemdheden over de vloer: “Na hun concert in de Elisabethzaal kwamen onder meer Shirley Bassey, Alain Delon en André van Duin iets drinken. Ook Kurt Van Eeghem en Bartje Kaëll zaten aan de toog. Op een zaterdag was het hier even druk als op de Meir.”

Een jonge Bart Kaëll in 1990, tijdens een Soundmixshow in duet met een imitator van Boy George

Een jonge Bart Kaëll in 1990, tijdens een Soundmixshow in duet met een imitator van Boy George © RR

Zijn partner Gert Venckeleer (53) baatte wat verder in de Van Schoonhovenstraat van 1993 tot 1997 café Twilight uit. “De eerste homobar met open deuren en ramen. Elders was alles geblindeerd en moest je aanbellen. Maar in die periode begon men het gay gebeuren stilaan te aanvaarden en zo kwamen er elders in de stad steeds meer ‘deftige’ zaken.”

Feestje in Twilight, Gert is de man met het blauwe hemd links op de foto

Feestje in Twilight, Gert is de man met het blauwe hemd links op de foto © RR

Sven: “Een zegen voor ons, maar de doodssteek voor de Van Schoonhovenstraat want er was nu geen behoefte meer aan die oude barretjes.”

Arsenaal aan scheldwoorden

Bart Abeel (58), organisator van Antwerp Pride, beaamt: “Eerder waren het kleine uitgaansgelegenheden, met een jukebox, een piepkleine dansvloer en vaak achter gesloten deuren. In de jaren 90 voelden holebi’s zich veiliger en er kwam een kentering. Alles werd meer publiek, met het Hessenhuis en wat later discotheek Red & Blue in de Schipperskapelstraat.”

Bart Abeel, organisator van Antwerp Pride

Bart Abeel, organisator van Antwerp Pride © Jan Van der Perre

Vanaf begin jaren 80 ging Bart zelf uit, vooral in het Statiekwartier en de Seefhoek, waar hij woonde. “Ook in de Lange Beeldekenstraat waren er leuke zaken, in The Queens en La Ronde kon men een jongen vinden die tegen betaling mee naar huis ging -de buurt stond toen nog bekend voor prostitutie- en op het De Coninckplein was er een legendarische snackbar waar zowat alle homo’s in de vroege ochtend een warme smos gingen eten. De uitbater had voor zijn klanten een arsenaal aan scheldwoorden, maar dat hoorde bij de folklore,” lacht hij. “Verder waren er ook homofeesten in de Harmonie en de Stadsfeestzaal, een clubbing-ervaring avant la lettre.”

Bart Abeel op een cocktailparty in 1990

Bart Abeel op een cocktailparty in 1990 © RR

Het pilarenhof

Hans Wathion (59) en Frans De Boeck (58) baatten 1998 tot 2008 Popi Café uit, eerst in de Riemstraat en later op de Plantinkaai. “We wilden een ‘open’ alternatief bieden voor de discrete bars in de Van Schoonhovenstraat en ook lesbiennes waren welkom. Onze slogan was een café voor verkeerde jongens en meisjes. We organiseerden ook themafeestjes, van disco tot het huwelijk van Filip en Mathilde in 1999.”

Themafeestje ‘Filip en Mathilde’ in Popi Café. Vlnr: Hans, barman Lodewijk en Frans

Themafeestje ‘Filip en Mathilde’ in Popi Café. Vlnr: Hans, barman Lodewijk en Frans © RR

Hans: “Frans en ik ontmoetten elkaar 37 jaar geleden tijdens een feestje van het Roze Aktie Front in de Paradox op de Waalse Kaai (nu Café Local, red.). Ik herinner me nog de dansvloer op kasseien. Later gingen we uit in Marcus Antonius in de Van Schoonhovenstraat, dat het pilarenhof werd genoemd.” “Omdat er veel Romeinse zuilen stonden,” vult Frans haastig aan.

Affiche voor een gay party in Paradox in 1989

Affiche voor een gay party in Paradox in 1989 © RR

“Alle gays van de omliggende dorpen, de homoparking zeg maar, kwamen naar ’t stad om te feesten. Hier gebeurde het allemaal en kon je anoniem zijn,” zegt stadsgids en beroepsantwerpenaar Tanguy Ottomer (40). Hij beleefde zijn eerste gay party’s in Popi Café en Red & Blue: “Het leek alsof ik in een snoepwinkel was beland, al was het eerst toch vreemd om twee mannen elkaar te zien kussen. Ik kende toen niemand die homo was en ben pas later officieel uit de kast gekomen. Om naar zo’n club te gaan, moest ik eerst over een hoge drempel stappen.”

Bastion van kloeke dames

Lesbiennes konden terecht in onder meer Sapho, Pink Lady en Shakespeare. Die laatste zaak was decennialang een “bastion van kloeke dames.” Karen (57) herinnert zich het café op de Oude Koornmarkt nog goed. “We gingen er wel eens een pint pakken. Als je er om 21u arriveerde, zat er nog geen kat. Het was een echte nachtkroeg waar tot in de vroege uurtjes werd gefeest.”

Heren waren niet welkom in Shakespeare, daar zorgde een (vrouwelijke) buitenwipper voor. “En mensen die er kwamen om zich te vergapen, werden al gauw bekogeld met halve frankstukjes.” Soms waren er ook vechtpartijen, doorgaans een gevolg van jaloezie: “Dan rolden de vrouwen knokkend over straat. Na zo’n ruzie moest een Britse dame in haar lingerie afdruipen. Maar het was vooral heel gezellig.”

Shakespeare in 1988

Shakespeare in 1988 © RR

Voyage, voyage

Een van de weinige nog resterende plekken uit de gloriejaren van de Antwerpse gay scene is café Strange in de Dambruggestraat. Het was al een gay bar toen uitbater Armand Everaert (88) er in 1955 voor het eerst binnenstapte. “Homoseksualiteit was in mijn jeugd verboden, maar we waren jong en jaagden toch op andere mannen. En zo kwamen we in Strange terecht, met geweldige feestjes.” In 1980 nam Armand de zaak over en blijft in zijn kroeg staan zolang het nog kan. “Hopelijk vindt men daarna een overnemer.”

Armand (rechts) en barman Palesh

Armand (rechts) en barman Palesh © Jan Van der Perre

Tanguy Ottomer heeft een speciale band met Strange: “Ik kwam hier als jongeman. Een oudere heer is toen sigaretten gaan kopen, zodat hij me er een kon aanbieden. Ongelofelijk dat het nog steeds bestaat. Die toog! De verlichting! De lichtkasten met naakte mannen! Het is een iconische kroeg die eigenlijk beschermd erfgoed zou moeten zijn.”

Hij organiseerde er later Voyage, voyage feestjes: “Altijd een plezierige en uiteindelijk zatte bedoening. Dan zat ik met kunstenaar Fred Bervoets, die aan de overkant woonde, pinten te pakken. En op een dag zag ik een travestiet aan de toog een andere heer bevredigen. Tja, in de homowereld geldt het credo alles kan. Zolang het maar plezant blijft.”

CITTA

Aangeboden door onze partners

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio