Hangen met Jo

COLUMN. “En toen moesten we zo hard lachen. Na de begrafenis. Omgeven door familie”

Al jaren probeer ik preventief afscheid te nemen van mensen die me na aan het hart liggen. Er zeker van te zijn dat ik geen spijt heb dat ik iets niet gezegd heb, of dat het laatste dat ik hen gezegd heb bijvoorbeeld is: “Zeg, vergeet je je bloemkool niet” of “Nee, dinsdag past niet” of heel droog “Ja ­salut hé”. Ook probeer ik te weten te komen hoe je het best reageert als iemand ­gestorven is. Of er iets anders bestaat dan een onhandige “gecondoleerd” of een gestotterde “innige deelneming”. En moeten we het leven niet meer vieren in plaats van vooral te treuren om de dood?

Jo Verhenne