Peter Bossaerts als discobar Piraat. 

Peter Bossaerts als discobar Piraat. ©  rr

Peter en Gerda van Discobar Piraat draaiden als koppel

BLIJVEN PLAKKEN. Discobar Piraat: “Wij kenden onze platenbak vanbinnen en vanbuiten”

Oelegem, Ranst -

Geen fuif of bal zonder een discobar in de jaren tachtig en negentig. “Het was meestal al licht als wij ’s morgens alles hadden afgebroken, ingepakt en naar huis reden”, vertellen Peter Bossaerts en Gerda Vets uit Oelegem, die als discobar Piraat zonder setlist soms van acht uur ’s avonds tot vijf uur ’s morgens draaiden.

Kristin Matthyssen

 

Blijven Plakken

Het voorbije anderhalf jaar leefden we met de rem op. En dat was ooit wel anders. In deze reeks blikken we nostalgisch terug op onze wonderjaren 80 en 90. De jaren waar in Antwerpen, de Kempen of Mechelen in de verste verte geen avondklok viel te bespeuren.      

 

Discobar Piraat: bij veel vijftigers en veertigers uit de regio Ranst, Schilde, Zoersel en Zandhoven roept die naam herinneringen op aan houten dansvloeren in tenten en parochiezalen. Peter Bossaerts is intussen zelf 55 jaar. Hij draaide als Piraat van 1986 tot 1998. Eerst samen met drie maten. Later samen met zijn vriendin, nadien zijn vrouw en de moeder van zijn drie kinderen: Gerda Vets. Gerda moet toen een van de weinige vrouwelijke deejays in de streek zijn geweest. Wij kennen er in elk geval geen andere, en Peter en Gerda zelf ook niet meteen.

Peter Bossaerts met zijn witte camionette met aanhangwagen van Discobar Piraat. 

Peter Bossaerts met zijn witte camionette met aanhangwagen van Discobar Piraat. ©  rr

“Alles is gegroeid vanuit de KLJ van Broechem, waar wij op zondagavond in ons lokaal achter Het Gildenhuis waar nu de parking is een beetje café hielden en platen draaiden”, herinnert Peter zich. “Een van die maten kocht de vinylplaten. Hij werkte al en had geld om platen te kopen. Ik nam meer de technische kant voor mijn rekening. Het was ook de tijd van de vrije radio’s. In Broechem hadden we Radio Piraat, waar ik soms ook draaide. Maar dat mocht niet, het waren de piratenzenders. Daarna zijn we met de discobar begonnen. De naam Piraat komt dus nog van die vrije radio.”

Met Wim De Vos in de beginperiode. 

Met Wim De Vos in de beginperiode. ©  rr

Peter Bossaerts en Wim De Vos maakten zelf hun discobar met twee platenspelers en boxen. “Wij draaiden de minder commerciële muziek, zeg maar de Studio Brusselstijl. In de jaren tachtig speelde Studio Brussel nog veel alternatievere muziek dan nu. Ik ben nog altijd een luisteraar van Studio Brussel. Onze muziekkeuze sloeg blijkbaar aan, al wisselden wij ook wel veel af. Een setlist hadden wij niet. Wij speelden op intuïtie en pasten ons aan het publiek aan. Er zat altijd wel een opbouw in zo’n fuif. De tieners mochten in die tijd tot één uur blijven. Wij stonden meestal startklaar vanaf acht uur. In het begin speelden wij dan de meer dansbare rockplaten, zoals de bekende songs van Bryan Adams, omdat je wist dat de meisjes dan op de dansvloer zouden komen. Zo rond elf uur ’s avonds begonnen ze meestal goed te dansen. Al hing dat van plek tot plek af. Bij Chiro Gieke in Schilde was iedereen om acht uur ’s avonds al volle bak op de dansvloer. Dat was plezant.”

Gerda Vets achter de discobar. Ze draaide samen met haar man, wat wel speciaal was. 

Gerda Vets achter de discobar. Ze draaide samen met haar man, wat wel speciaal was. ©  rr

Hoe later op de nacht, hoe specialer Peter de sfeer vond. “Zo de uren vroeger tussen drie en vijf uur ’s morgens dat je de muziek kon spelen die je wou, dat iedereen meebrulde en alles kon. Niet omdat iedereen al dronken was, maar er hing daar zo’n unieke sfeer. Iedereen danste, iedereen was gelukkig. Er werden dan ook wel eens verzoeknummers gedraaid en een speciale boodschap door de micro afgeroepen, bijvoorbeeld voor iemand die een lief had gevonden.”

Volle tenten met discobar Piraat.

Volle tenten met discobar Piraat. ©  rr

Een moeilijke periode was de tijd dat de fuiven in tenten en parochiezalen door opkomende klachten over geluidsoverlast al om drie uur ’s morgens moesten stoppen. “De fuivers waren daar niet altijd blij mee. Ook voor ons was het lastig.”

Gerda herinnert zich nog een andere moeilijke periode, toen het ineens niet meer cool was om te dansen. “Ik denk dat dat de periode van de grunge was. Heerlijke muziek, waar we zelf ook van hielden, maar dansen deed je nu eenmaal niet op de songs van Nirvana of Sonic Youth.”

Discobar Piraat, hier op de foto vermoedelijk in de parochiezaal van Westmalle. 

Discobar Piraat, hier op de foto vermoedelijk in de parochiezaal van Westmalle. ©  rr

Discobar Piraat speelde veel “zwarte” muziek. “New wave, metal, al hebben wij altijd afgewisseld. Wij hebben allebei een heel brede muzieksmaak ”, zegt Peter. “Het was niet altijd simpel, bijvoorbeeld toen de new beat en de house opkwamen. Dan moesten wij er ook een half uurtje “boenke-boenke” tussen draaien, omdat dat door sommigen verwacht werd. Soms lukte dat probleemloos, maar op andere plaatsen werd er met bekers gegooid . Ik denk dat er nu veel gemakkelijker af en toe wat sommigen als “foute muziek” omschrijven tussengedraaid kan worden. In onze tijd kon je niet overal met een nummer van Abba afkomen.”

Discobar Piraat deed ook trouwfeesten. Het lijstje van de plekken waar ze draaiden in de laatste maand bewaart Gerda in een fotoalbum. Het valt op dat er toen nog wekelijks tentfuiven en bals waren, van de Midsummerfuif van de KLJ Pulderbos samen met de voetbal van Pulderbos op de tent op het Kerkplein tot de Harvestfuif van KLJ-Oelegem in de Hallebaan en het Ruitersbal in Broechem. Ook aan de openluchtfuiven van Fientje en Fonske achter de kerk in Emblem bewaart discobar Piraat mooie herinneringen.

In de Schuur in de Hallebaan. 

In de Schuur in de Hallebaan. © rr 

“Ik werkte toen nog op zondagmorgen bij de bakker”, vertelt Gerda. “Soms had ik mijn bed niet gezien, maar als je jong bent, lukt dat allemaal. Zeker als we één keer in het weekend draaiden merkten wij weinig van dat slaaptekort. Op het einde hadden we al drie kinderen. Maar dat lukte eigenlijk prima, dankzij onze vaste babysit.”

Dansen, ieder zijn stijl. 

Dansen, ieder zijn stijl. ©  rr

Peter had een witte camionette met aanhangwagen waarin ze hun discobar en lichten staken. De vinylplaten bewaart hij nog allemaal. Op het einde van de nineties was het wel al een combinatie van platen en cd’s.

Discobar Piraat had vaste volgers die alle fuiven afschuimden waar Peter en Gerda draaiden. “Wij mixten alles zelf, en een nummer duurt drie minuten, dus het moest snel gaan. Maar wij kenden onze platenbak vanbinnen en vanbuiten. Wij wisten alles staan.”

Of ze gehoorschade hebben overgehouden aan hun discobarperiode? “Peter hoort sommige tonen niet, maar niks storends. Als niet-rokers hebben wij wel altijd meegerookt. Er werd daar wat afgepaft in de tenten en parochiezalen. Wij stonden soms echt in een grijze mist.”

Bij Chiro Gieke zat de sfeer er altijd al vroeg in. Hier vooraan staan ook Gerda en Peter Bossaerts. 

Bij Chiro Gieke zat de sfeer er altijd al vroeg in. Hier vooraan staan ook Gerda en Peter Bossaerts. ©  rr

In 1998 stopte discobar Piraat. De combinatie met de eigen zaak werd te zwaar.

Of ze het missen? “Ik heb een keer nog eens alleen gedraaid, maar ik was die routine kwijt”, zegt Peter. “Het lukte niet meer. Die volle tenten, die ambiance die wij in de jaren tachtig en negentig hebben meegemaakt, komt volgens mij niet meer terug”, denkt Peter. “Het uitgaansleven is hard veranderd. Tegenwoordig zijn er op fuiven meestal een drietal verschillende deejaysets. Er bestaat dan gevaar dat ze elkaar gaan herhalen. Ofwel zijn er heel grote lichtshows. Wij hadden zelfs onze lichten bij en stelden die zelf op. Soms huurden we wel eens iets, maar niet vaak.”

Een leven zonder muziek kan het koppel zich niet voorstellen. “Het eerste wat wij ’s morgens doen is de radio aanzetten. En dat is nog altijd Studio Brussel.”

Lees hier alle plakverhalen uit jouw gemeente en ver daarbuiten