©  ISOPIX

Olympisch kampioen Tom Pidcock dankt gouden medaille aan Belg Kurt Bogaerts

“Dit is even veel de medaille van Kurt, dan van mij.” Woorden van de nieuwe sensationele olympische kampioen mountainbike Tom Pidcock. Kurt is Kurt Bogaerts, een 43-jarige Belg uit Oost-Vlaanderen. Vier jaar geleden nam hij Pidcock onder zijn hoede. Maandag viel de kersverse olympisch kampioen hem na de streep in de armen. “Tom is als een zoon voor mij”, zegt de man die deze gouden medaille een Belgisch randje geeft.

Wim Vos

LEES OOK: ‘Alleskunner’ Pidcock verovert goud in mountainbike-race, Van der Poel geeft op na zware val

Hij kan dus echt alles. Giro gewonnen bij de beloften, de grootste concurrent van Van Aert en Van der Poel in de cross, revelatie in het klassieke voorjaar, en nu dus ook Olympisch kampioen in het mountainbiken. Zwitsers, Spanjaarden, Fransen, en de pijnlijk gevallen Van der Poel: allemaal beten ze in Tokio hun tanden stuk op Tom Pidcock. Het Britse fenomeen dat met de dag fenomenaler wordt. En dat, zo benadrukte Pidcock zelf, heeft hij vooral te danken aan één man. Een Belg. Kurt Bogaerts is nooit zelf prof geweest, maar woonde als belofte in Merchtem, de Belgische uitvalsbasis van de Ierse wielergod Sean Kelly. Die loodste hem dik vijftien jaar geleden als trainer en begeleider het angelsaksische profwielrennen binnen. De Ier Dunbar, Sam Bennett, allemaal kennen ze Bogaerts. Op dezelfde manier kwam ook Pidcock ruim vier jaar geleden onder zijn vleugels.

Bogaerts kneedde hem, als crosser, als wegrenner en nu ook als olympisch kampioen mountainbiken. Met tranen in de ogen stond hij naar de podiumceremonie te kijken. “Ik kan niet beschrijven wat dit voor mij betekent”, sprak Bogaerts die sinds dit jaar in het zog van Pidcock zelfs ploegleider werd bij Ineos Grenadiers. “Ik ken Tom zo goed. In de winter, in het veldritseizoen, woont hij in een van mijn huizen. Hij komt bij mij over de vloer, kent mijn ouders, de kinderen van mijn vriendin beschouwen hem als een broer… Ik zie hem echt als een zoon. Het is gewoon een crème van een gast.”

Sleutelbeen in stukken

Hoe groot de vertrouwensband tussen de Britse kampioen en de Belg is, bleek in Tokio. Niet alleen stortte Pidcock zich onmiddellijk na de zege in de armen van Bogaerts, op de internationale persconferentie na afloop kon hij Bogaerts niet genoeg bedanken. “Dit is ook zijn medaille”, klonk het. Waarbij Pidcock vooral verwees naar de sleutelbeenbreuk die hij begin juni bij een ongeval op training had opgelopen. Alleen dankzij Bogaerts was hij alsnog klaar geraakt voor de Spelen. “Tom werd door een auto onderuit gereden”, knikt die laatste. “Ik was er zelf bij. En inderdaad: het is nipt geweest. Zijn sleutelbeen was in vijf stukken. Maar ik heb kunnen regelen dat hij onmiddellijk in Girona kon geopereerd worden. Ze hebben er een metalen plaat met twaalf bouten in gestoken. Daarna zijn we keihard beginnen werken. Wekenlang heb ik in Andorra, waar Tom woont, voor hem gezorgd. Vanuit mijn hotel zakte ik ’s morgens, ’s middags en ’s avonds naar zijn huis af: de wonde verzorgen, temperatuur meten, alles om geen tijd te verliezen.”

 

 ©  ISOPIX

Bogaerts bouwde zelfs een eigen hittekamer in de woning van Pidcock, allemaal in functie van Tokio. “Heel geïmproviseerd. Met een serre, een ketel, een warmtekanon, een eigen weerstation… Alles om toch maar klaar te zijn voor de Spelen. Tom kon er trainen bij 43° celsius en 90 procent vochtigheid.”

Carapaz

Zelfs in de allerlaatst dagen voor zijn olympische missie was Bogaerts erbij. Maar niet eens als lid van de Britse équipe. Bogaerts is in Tokio als bondscoach van Ierland. Maandagochtend verkende hij nog de tijdrit op de weg met de Ier Nicolas Roche. “Maar de Ierse bond geeft mij gelukkig alle vrijheid”, zegt hij. Iets waar ook Richard Carapaz heel blij om mag zijn. Nog zo’n olympische kampioen die schatplichtig is aan Bogaerts. “Uiteindelijk is het Ineos Grenadiers dat mijn loon betaalt”, legt Bogaerts uit. “Toen ik zag dat Richard (renner van Ineos, red) hier als Ecuadoriaan zo goed als alleen in Tokio was, heb ik de vorige week intensief met hem samengewerkt.” Nog een gouden medaille met een Belgisch randje dus.”

Tot slot: heeft Bogaerts na deze onwaarschijnlijke olympische triomf een idee waar de limieten van Pidcock liggen? “Nee”, besluit hij eerlijk. “Maar wat ik wel weet is dat Tom nog altijd maar 21 is. Minstens tot zijn 25ste moet hij vooral doen wat hij wil doen. Gun hem alstublieft zijn vrijheid. Alleen al daarom zal hij minstens ook volgend jaar weg, cross en mountainbiken blijven combineren.”