Sarah en Staf, Jeroen, Bram, Heleen en Goele. 

Sarah en Staf, Jeroen, Bram, Heleen en Goele. © ’s nattida-Jayne Kanyachalao

Kleine Staf amuseert zich met het rooien van de worteltjes.  

Kleine Staf amuseert zich met het rooien van de worteltjes.  

Na het werk: de ontspanning, met een flesje en wat gebak.  

Na het werk: de ontspanning, met een flesje en wat gebak.  

Dertigers Heleen en Bram hadden in ’t Hofke zelfs hun eerste date. 

Dertigers Heleen en Bram hadden in ’t Hofke zelfs hun eerste date. 

Heleen komt hier werken, en ook een boek lezen.

Heleen komt hier werken, en ook een boek lezen.

1 / 6
thumbnail: Sarah en Staf, Jeroen, Bram, Heleen en Goele. 
thumbnail: Kleine Staf amuseert zich met het rooien van de worteltjes.  
thumbnail:
thumbnail: Na het werk: de ontspanning, met een flesje en wat gebak.  
thumbnail: Dertigers Heleen en Bram hadden in ’t Hofke zelfs hun eerste date. 
thumbnail: Heleen komt hier werken, en ook een boek lezen.

“’t Hofke brengt ons samen, én het brengt ons tot rust”

Berchem -

’t Hofke, zo doopten Heleen Van Doninck, Sarah Menheere, Bram Blondeel, Jeroen Smits en Goele Janssens hun stukje groene oase. Sinds enkele jaren onderhouden de vijf dertigers en Sarahs zoontje Staf een volkstuintje in volkstuinendomein Flora in Berchem. Het brengt hen samen en het brengt hen tot rust.

Elien van wynsberghe

“We dachten dat we het onkruid dit jaar eindelijk onder controle hadden”, lacht Goele. “Maar sinds juni heeft het zo veel geregend dat het opnieuw langs alle kanten uit de grond is beginnen schieten.” Het wieden kon met andere woorden herbeginnen. Gelukkig is er haar partner Jeroen die zich helemaal kan uitleven tijdens dat taakje.

“Even niet nadenken en mij afreageren”, glimlacht die. En zo hebben ze allemaal hun aandeel in ’t Hofke. “Alleen zouden we hier veel te veel werk aan hebben.” Maar samen lukt het hen om de natuur in de hand te houden.

Luchthaven

Hun lapje grond bevindt zich op een steenworp van de luchthaven van Deurne. De landingsbaan ligt letterlijk in hun achtertuin. Wanneer een vliegtuig opstijgt, trillen de volkstuinen heel even door dat oorverdovend gedonder. Maar enkele tellen later is het er weer peis en vree en waan je je zonder al te veel verbeeldingskracht op het Franse platteland.

 

 © Nattida-Jayne Kanyachalao

Het is Sarah die destijds met het tuintje begon. Later sloten schoonzus Heleen en haar partner Bram aan. Vrienden Jeroen en Goele vervolledigden het clubje van ’t Hofke. Maar het is Sarahs vijfjarige zoontje Stafke die het team helemaal compleet maakt. Hij steekt met plezier de handen mee uit de mouwen en bezit ondertussen een pak meer natuurkennis dan het gemiddelde stadskind.

“Ik wilde heel graag een volkstuintje”, vertelt Sarah. “Ik denk vanuit mijn interesse voor biologisch eten. Mijn moeder is kok en graag in de natuur zijn is iets wat we altijd hebben gedeeld binnen ons gezin.” “Ik woonde tot voor kort op een appartement en had nood aan een groen, rustig plekje”, zegt Heleen. “Hier kan ik met mijn handen werken en mijn hoofd even helemaal leegmaken. Ik ben niet de grote tuinierkenner. Dat is Sarah. Maar ik hou ervan hier bezig te zijn.”

Seizoenen

“Je eigen groenten oogsten, dat vind ik een super fijn moment”, glimlacht Bram. “Dat is helemaal anders dan naar de supermarkt gaan. Je bent toch altijd een beetje fier. Je past je ook meer aan de seizoenen aan.” “En doordat iedereen hier geregeld een handje toesteekt, worden we geen slaaf van onze tuin”, zegt Jeroen. “Dat zou ik niet willen. Hoe we het nu aanpakken, vind ik het ideaal. Niets moet.”

Eerste date

Er wordt niet enkel gewerkt in ’t Hofke

Er wordt niet enkel gewerkt in ’t Hofke © Nattida-Jayne Kanyachalao

Voor de vijf is het hebben van ’t Hofke meer dan tuinieren alleen. “Onlangs tikten we een tweedehands tuinhuis op de kop. Dat hebben we samen in elkaar gezet en geschilderd. Geregeld houden we een gezamenlijke onderhoudsdag. Dan werken we eerst en eten we nadien samen. Barbecueën mag niet volgens het reglement. Spijtig genoeg. Maar we houden bijvoorbeeld wel onze ‘oogstfeesten’. Dan koken we met groenten uit de tuin en komen we dat hier met zijn allen opeten.” En ook aan romantiek geen gebrek op hun lapje grond. “Wij hebben hier onze eerste date gehouden”, lachen Heleen en Bram. “Nu nog komen we hier af en toe om samen te ontbijten. Of gewoon, om een boek te lezen.” Naast het zaaien, wieden, plannen en oogsten is hun tuintje dus zeker ook een plek van samen zijn en tot rust komen.

“We beginnen in maart en stoppen in november”, vertelt Sarah. “Oogsten kunnen we vanaf juni. Tijdens de zomermaanden hebben we echt veel. In de winter maak ik dan een planning op met wat we wanneer moeten zaaien en welke groente waar komt het volgende jaar. Dat is iets wat ik graag doe. We proberen zo ecologisch mogelijk te tuinieren. We werken bijvoorbeeld volgens een wisselsysteem waarbij we de groenten elk jaar op een andere plek zetten. Zo hoeven we de grond niet te verrijken met mest.”

Rosé op tafel

Heleen en Bram: “Onze eerste date hebben we hier gehouden”

Heleen en Bram: “Onze eerste date hebben we hier gehouden” © Nattida-Jayne Kanyachalao

Het gezelschap keuvelt gezellig verder onder de schaduw van een van de weinige bomen die op het volkstuindomein te vinden zijn. Ze zitten in oude tuinstoelen rond een plastieken tuintafel waarop een tafelkleed werd gelegd met vrolijk bomma-motief. “De beste stoel vonden we op straat”, lachen ze. “Daar doe je gegarandeerd een dutje in.” Op de tafel: rosé, vlierbloesemlimonade en een doosje rabarbercrumble van rabarber uit de hof. De avondzon werpt een warme gloed over de groentebedden. Alles vraagt erom de dag voor bekeken te houden en te genieten. Maar dan worden de handen toch nog uit de mouwen gestoken. De tomaten in de serre hebben water nodig. De eerste wortels zijn klaar om geoogst te worden. En andijvie, zo veel andijvie die volgroeid is. “We weten wat er deze week op het menu staat.”

Staf zet zich alvast aan de wortels. “Niet de kleintjes hé, die moeten nog wat groeien”, roept Sarah hem toe. De kleuter kijkt even naar de miniatuurexemplaren die hij zopas uittrok en beslist tot grote hilariteit om ze dan maar gewoon weer in de grond te stoppen.

Pikanter

 

 © Nattida-Jayne Kanyachalao

“Op sommige gewassen zijn we echt trots. Dit jaar hadden we voor het eerst asperges. Daar moet je een paar jaar geduld voor hebben. Elk jaar proberen we nieuwe dingen uit. Zo hadden we eens hele goeie artisjokken en edamame boontjes. En onze tomaten zijn zo veel lekkerder dan die van de winkel. Net als de radijzen. Die smaken veel pikanter. ”

Dit jaar wordt er geëxperimenteerd met zoete aardappel. “Veel hangt af van het weer. Door de hete zomers gaan er veel zaadjes teloor. Maar we proberen enkel bij te gieten op hittedagen.” “Je ziet toch dat veel tuiniers echt hele gezellige plekjes van hun tuintje hebben gemaakt”, zegt Jeroen. “Veel oudere tuinders komen hier dagelijks. Er wordt trouwens ieder jaar een prijs voor mooiste tuin uitgereikt”, vertelt het gezelschap. “Maar die hebben we nog nooit gewonnen. Ik denk dat je daarvoor op pensioen moet zijn”, lachen ze.

MORGEN --- Ekeren: Tuinieren aan de Grote Put

© Nattida-Jayne Kanyachalao

 

 © Nattida-Jayne Kanyachalao

 

 © Nattida-Jayne Kanyachalao

CITTA

Meer nieuws uit stad en rand

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio