© rr

Bewoner klaagt overlast Mechelseplein aan: “Dagelijkse nachtterreur”

Antwerpen -

David Weyns (32) woont in de directe omgeving van het Mechelseplein in Antwerpen en ziet tegenwoordig elke nacht de zone rond het standbeeld van Willem Elsschot transformeren in een mini festivalterrein. Hij heeft stevig genoeg van de pis, kots en het lawaai en kroop daarom in zijn pen om een opiniestuk op VRT NWS te schrijven. “Ga dan in Heist-op-den-Berg wonen”, zeggen enkele jongedames op het plein.

anro

“Door de voorlopige sluiting van de discotheken zoeken jongeren andere manieren om te dansen en sjansen, en dat doen ze sinds kort volgens een vaste formule: één fles sterke en een dozijn Cara-blikken per persoon, een luidspreker en niemand die om 3 uur de lichten komt aandoen”, schrijft David. “De plein-party is het feestformat van de lockdowngeneratie. Zuippartijen tot 5 uur zijn regel eerder dan uitzondering. Elke nis wordt volgezeken, plassen kots vormen een mijnenveld voor pendelaars de dag erop.”

“Voor de feestvierder is zo’n nacht snel niets meer dan een vage herinnering, voor de bewoner is het dagelijkse nachtterreur”, gaat het verder. “De buurt slikt, sakkert en mort, maar in het stadhuis gebeurt er niets. Nu ja, niets: op het Mechelseplein doet de kuisploeg elke ochtend haar ronde. Vier paar werkhanden proberen de sporen uit te wissen van de festivaltrein die de nacht ervoor voorbijraasde, en die de volgende nacht terug zal razen.”

David Weyns.

David Weyns. © Joris Herregods

David beschrijft ook hoe het standbeeld van Willem Elsschot op het Mechelseplein onlangs besmeurd werd met een stift. Wat hij vooral wil bekomen, is dat de stad actie onderneemt. Hij wil dat er een systematische aanpak komt voor wat hij ervaart als een systematisch probleem.

De Antwerpenaar stelt voor om een verbod in te stellen op openbaar drinken tussen 22 en 6 uur. “Het ontneemt niemand de vrijheid om op normale uren te picknicken of met een blik op een bankje te zitten. Doordrinken doe je dan op café.”

Het standbeeld een paar dagen geleden.

Het standbeeld een paar dagen geleden. © rr

Na sluiting cafés: welk plein?

Op de bankjes op het Mechelseplein zitten Luna (24), Jet (25) en Sacha (24) op hun gemak iets te drinken. Het is 23 uur en voorlopig nog rustig. “Vanaf de cafés toe zijn, komt iedereen naar hier”, vertellen ze.

“Ook veel mensen die jonger zijn dan ons. De leeftijden situeren zich wat tussen 16 en 28. Het is eigenlijk overal zo, ook op de Dageraadplaats en het Hendrik Conscienceplein bijvoorbeeld. De vraag is vaak: welk plein doen we?”

“Vaak is het snel gedaan omdat de omwonenden de politie bellen. De laatste keer was het niet eens zo luid”, zeggen Luna, Jet en Sacha. “Maar dat heb je nu eenmaal als je in het centrum van een grootstad woont. Zeker aan een plein. Dat weet je toch op voorhand? Als je echt geen lawaai wil, moet je misschien in Heist-op-den-Berg gaan wonen.”

Luna, Jet en Sacha.

Luna, Jet en Sacha. © Joris Herregods

David Weyns vindt dat geen juist argument. “Ik hoor al buren zeggen dat ze willen verhuizen. Maar je kan toch niet alle professionals uit de stad laten wegtrekken. Dan blijft er enkel een zuipwoestijn achter. Het moet gewoon wat leefbaar blijven voor iedereen.”

De woordvoerder van burgemeester Bart De Wever (N-VA) is bewust van het probleem. “Ook op het Mechelseplein. We volgen dit van nabij op samen met de lokale politie en stedelijke diensten. Afgelopen weekend was er nog een grote actie.”

De politie bezocht de binnenstad, het Zuid en het Eilandje. Ze viseerden wildplassers, sluikstorters, druggebruikers en lawaaioverlast en 26 personen kregen een boete.

Het eerste groepje verzamelt zich rond 23u aan het standbeeld van Willem Elsschot.

Het eerste groepje verzamelt zich rond 23u aan het standbeeld van Willem Elsschot. © Joris Herregods

Het volledige opiniestuk:

ALLE DAGEN JAARMARKT: DE STAD HEEFT NOOD AAN EEN NIEUW ALCOHOLBELEID


De coronapandemie verlegde het drinkgedrag van jongeren van de bar naar de pleinen in de stad. Maar als de stad een bar wordt, heeft ze nood aan regels. En die moeten hetzelfde zijn voor iedereen.

“Pinten godverdomme!”


Dat Antwerps dichter Willem Elsschot zelf graag een pintje dronk, mogen we afleiden uit het feit dat hij zelf nog het Wikings-NSK clublied neerpende. Maar of hij de recente nihilistische uitspatting op zijn eigen standbeeld kan smaken is nog maar de vraag. Tot afgelopen donderdag moest u de naam van Antwerpen’s bekendste dichter pierend zoeken tussen ontelbare krabbels, daar achtergelaten door een meute comazuipers die buiten de zomermaanden voor student moeten doorgaan. De nabijgelegen Antwerp Management School, een nieuw hotel, en tientallen winkels mochten delen in de graffiti-pret.

“Een fles sterke en een dozijn Cara-blikken per persoon”

Toegegeven: het doet zeer om je stad zo te moeten zien. Maar voor een bewoner uit de buurt komt het niet als een verrassing. Door de voorlopige sluiting van de discotheken zoeken jongeren andere manieren om te dansen en sjansen, en dat doen ze sinds kort volgens een vaste formule: één fles sterke en een dozijn Cara-blikken per persoon, een luidspreker en niemand die om 3u de lichten komt aandoen. De plein-party is het feestformat van de lockdown generatie. Zuippartijen tot 5u zijn regel eerder dan uitzondering. Elke nis wordt volgezeken, plassen kots vormen een mijnenveld voor pendelaars de dag erop. De jeugd roept en dwaalt in een delirium, de buurt blijft wakker. Op de Antwerpse pleinen is het alle dagen jaarmarkt.

Clochards en droge zones

Voor de feestvierder is zo’n nacht snel niets meer dan een vage herinnering, voor de bewoner is het dagelijkse nachtterreur. De buurt slikt, sakkert en mort, maar in het stadhuis gebeurt er niets. Nu ja, niets: op het Mechelseplein doet de kuisploeg elke ochtend haar ronde. Vier paar, vaak buitenlandse werkhanden proberen de sporen uit te wissen van de festivaltrein die de nacht ervoor voorbijraasde, en die de volgende nacht terug zal razen. Waarom of wie? Ze proberen het zelfs niet te begrijpen.

“Ja, studenten en jongeren moeten kunnen drinken, maar niet zonder grens”

De vraag is: kunnen wij het nog? Ja, studenten en jeugd moeten kunnen drinken, en ze moeten zich daarin kunnen vergissen. Maar het is niet dat daarin geen enkele grens kan bestaan. Dat we elke uitspatting moeten toedekken met de mantel der liefde. We zijn bovendien inconsequent in onze verdraagzaamheid: de vermogende jeugd mag drinken en overlast veroorzaken, de vergeten clochard van de stationsbuurt en het De Coninckplein mag z’n blik Kaiser elders naar binnen werken. Alcohol verboden, Antwerpen kent dan toch zijn droge zones.

Ieders vrijheid op zijn tijd

In de grote steden van de VS, Canada of Zweden zijn zo’n droge zones al lang de regel. In het centrum of in het park; overdag of ’s nachts; gepakt worden met een open blik in je hand is op de bon vliegen. Zelf ben ik geen fan van zo’n beleid. Het is betuttelend en gaat uit van een gebrek aan verantwoordelijkheidszin. Het ziet alcohol als niets meer dan een probleem waarmee je leert leven. Alcohol is meer dan dat. Het is cultureel erfgoed, genotsproduct en sociaal smeermiddel in één. Het heeft ons vergezeld tijdens onze geschiedenis, en het zal ons blijven vergezellen tijdens onze picknicks en spontane sit-downs. Een totaalverbod heeft geen zin.

Wat is ons model dan wel? Laat ons beginnen bij wat ons in deze discussie allemaal heel dierbaar is: vrijheid. Het Antwerpse stadsbestuur en haar grootste partij zien zich graag als de laatste voorvechters van het echte liberalisme, dus kennen ze ongetwijfeld één van de grondbeginselen: zo veel mogelijk vrijheid voor het individu zolang hij de vrijheid van anderen niet beperkt. Wanneer ik om 3u ’s nachts mijn kleine neefje dat komt logeren uit Limburg moet troosten terwijl ik het kabaal probeer te verdrinken met het geraas van een ventilator voel ik mij toch in mijn vrijheid gepakt. Het verlies dat ik lijd is veel groter dan de winst van die twintigste pint.

Een verbod op alcohol in het openbaar tussen 22u en 6u ’s avonds legt dat evenwicht in een veel logischere plooi. Een verbod op alcohol in het openbaar tussen 22u en 6u ’s avonds legt dat evenwicht in een veel logischere plooi. Het ontneemt niemand de vrijheid om op normale uren te picknicken of met een blik op een bankje te zitten. Doordrinken doe je dan op café.

Grenzen om uit te dagen

Zo’n arbitraire grens kan simplistisch of naïef lijken, maar ik geloof in de de kracht ervan. Je kan een mens niet veranderen, maar je kan wel duidelijke grenzen stellen. De jeugd kan die grenzen aftasten en uitdagen – dat is haar taak – maar ze zal ze wel over de grote lijn respecteren.

De prijs van vrijheid is verantwoordelijkheid, en die betalen we allemaal. Niet alleen die vier paar handen die de boel moeten opruimen.  

CITTA

Meer nieuws uit stad en rand

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio

MEER OVER Meest gelezen