Fred Bervoets bij het portret van zijn dochter, geïnspireerd door een werk van Henri Rousseau. 

Fred Bervoets bij het portret van zijn dochter, geïnspireerd door een werk van Henri Rousseau. ©  Nattida-Jayne Kanyachalao

Fred met vrouw, dochter en kleinzoon.  

Fred met vrouw, dochter en kleinzoon.  ©  Nattida-Jayne Kanyachalao

Sommige werken grijpen terug naar series uit het verleden. 

Sommige werken grijpen terug naar series uit het verleden. ©  Nattida-Jayne Kanyachalao.

1 / 3
thumbnail: Fred Bervoets bij het portret van zijn dochter, geïnspireerd door een werk van Henri Rousseau. 
thumbnail: Fred met vrouw, dochter en kleinzoon.  
thumbnail: Sommige werken grijpen terug naar series uit het verleden. 

Fred Bervoets werkt zich keihard doorheen coronacrisis

Antwerpen -

Door de coronacrisis bracht Fred Bervoets (79) lange en eenzame dagen en nachten door in zijn atelier in de Dambruggestraat. Keihard werken hield hem op de been. Herinneringen, dromen en het onderbroken familieleven kregen hun neerslag in zeventig soms fel ingekleurde etsen, die in galerie De Zwarte Panter worden getoond.

Frank Heirman

“Wat kon ik anders doen dan elke dag blijven werken?“, zegt Fred Bervoets in galerie De Zwarte Panter, waar de oogst van de voorbije twee jaar in alle zalen ophangt. “Vroeger ging ik heel vaak naar de galerie of sprak ik in het café af, maar dat viel plots allemaal weg. Ik kon toch niet tegen de duiven in mijn hof beginnen klappen. Dus ging ik door. Vaak ook ’s nachts. Dat hielp me overeind. Als je goed bezig bent met schilderen, geraak je in een roes.”

Niet alleen corona drukte zijn stempel op het werk, ook de gehanteerde werkmethode. “Ik kan niet meer bukken zodat ik de grote etsplaten niet meer naast elkaar op de grond kan bewerken. Ze moeten op tafel en ik moet ze in kleinere stukken behandelen”, zegt de artiest, die volgend jaar tachtig wordt. “Doordat het vaak regende, kon ik de afdrukken ook niet in de tuin laten drogen. Nog nooit heb ik zoveel en zo lang binnen gezeten.”

“Ik kreeg ook last in mijn schouder zodat ik het boogschieten op de staande wip heb moeten laten vallen. Nu ga ik alleen nog mee als coach. Maar verder vindt mijn dokter me een superman. ‘Fred, gij drinkt veel, zit veertig jaar in de salpeter en toch staat ge er nog altijd.’”

Fred Bervoets bij enkele komische zelfportretten.

Fred Bervoets bij enkele komische zelfportretten. ©  Nattida-Jayne Kanyachalao

Fred Bervoets’ schildershand kent alleszins geen slijtage. Integendeel, het lijkt erop dat hij opnieuw gretiger olieverf hanteert als tegengewicht voor het zware werk met salpeter. De werken van de laatste jaren zien er steeds kleurrijker uit. De salpeteretsen, die al sinds 1980 zijn handelsmerk vormen, worden op enkele uitzonderingen na, stevig schilderkundig aangepakt. De grijze en witte periode lijkt achter de rug. Rood, blauw en groen flitsen weer. Bervoets aarzelt niet om de verf er dikker op te leggen, soms aangelengd met gips.

De inspiratie en verbeelding blijven eveneens driftig draaien. “Ik ben een schilder-verteller”, weet Bervoets. “Iets dat me heeft getroffen of een anekdote is genoeg om een heel verhaal in gang te zetten. Ik heb bovendien weer stevig gedroomd. Soms blijft er van wat werkelijk gebeurd is, niet zoveel over. Maar het blijft wel herkenbaar.”

Daarom gaf hij zijn tentoonstelling de simpele titel ‘t’ is wa t’ is’. “Als reactie tegen de moeilijke titels en zware uitleg van vele collega’s. Je ziet wat je wil zien bij mij”, gelooft hij vast. De liefhebbers van zijn werk vinden dan ook gemakkelijk aanknopingspunten en verwijzingen: de zelfportretten, herinneringen aan zijn soldatenperiode, de reis naar Nevada met Szukalski, wandelingen langs de Schelde.

Opvallend zijn de vele huiselijke scènes. In de kapel hangt een kersttafereel van 2019 naast één van 2020. Op het eerste vieren vrouw Lutgart en dochter Sara mee, op de corona-Kerstmis 2020 bakt Fred in zijn eentje een spiegelei onder de kerstboom. Corona is ook present in de vele zelfportretten met telefoon of in het portret van de gemaskerde Sara. Dat schilderij is tevens een hommage aan Henri Rousseau.

Bervoets knipoogt nog naar andere bewonderde collega-kunstenaars zoals Frans Masereel en Vincent Van Gogh. En dan is er nog het grapje van de horloges die op meerdere taferelen op drie uur staan. “Dat is voor mijn vriend Julien Schoenaerts! Als het drie uur was, zei die altijd plechtig: het uur van de Heer.”

Volgend jaar, bij zijn tachtigste verjaardag, krijgt Bervoets een dik overzichtsboek, met wellicht nog meer nieuw werk dan hetgeen hij heel deze zomer in De Zwarte Panter toont. “Een dag dat ik niets doe, is een verloren dag”, gelooft de kunstenaar. “Als ik stilval, zal het helemaal over zijn.”

www.dezwartepanter.com

CITTA

Meer nieuws uit stad en rand

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio