Greetje Van Haleweyck. 

Greetje Van Haleweyck. © Jayne

COLUMN. Uitverkocht

Greetje Van Haleweyck

Hout is het nieuwe goud. Iedereen is ernaar op zoek. Door al dat thuiszitten, begint een mens al eens te klussen. Poolhouses, mancaves, loungehoekjes en boomhutten rijzen als paddenstoelen uit de Vlaamse grond. Als je ’s avonds gaat wandelen, gonst het dan ook van de gezelligheid in de tuinen. Overal hangen lampenslingers, sist het vlees op de barbecue en knettert het vuur in de vuurkorf of de Mexicaanse haard. Gesnoeide hagen, afgebroken kippenhokken, versleten omheiningen, oude kasten… alles mag op het vuur. Zelf ben ik een fervente stoker, alleen heb ik wel al vaak gedacht: dat kostbare goedje gaat hier zomaar in vlammen op. Terwijl ik het wel nodig heb om een tuinhuis te bouwen.

Zowat elke Mechelse doe-het-zelfzaak bezocht ik en daar klonk het unaniem: er heerst houtschaarste, de prijzen verdubbelen en bepaalde modellen kunnen dit jaar zelfs niet meer geleverd worden. Omdat ik nogal ongeduldig ben van aard, bestelde ik dan maar een stalen tuinhuis bij de Brico. Door alle onheilspellende informatie die ik kreeg van alle vriendelijke tuinhuisverkopers, was het zelfs al een beetje uit mijn gedachten verdwenen. Het idee tuinhuis stond in slaapstand. En ineens kreeg ik telefoon. Of ze morgen konden leveren? Ik vond mezelf bijzonder slim dat ik voor staal gekozen had en niet voor hout. Omdat het duurzamer is, dat zeker, maar vooral omdat ik nu sneller mijn goesting had. Ik besloot meteen om tijdens het weekend een put te graven om beton in te laten storten voor de vloer. Ik ging dat niet alleen doen hoor, neen. Mijn man zou helpen.

De dag van de levering, zakt hij in elkaar. Bewegen kon niet meer, zelfs lachen deed pijn. Drie kwartier en twee spuiten later, kregen de dokter en mijn buurman hem voorzichtig in de zetel. Het verdict: het verschot. De enige oplossing is dan rusten en vooral geen tuinhuizen in elkaar steken. Maar de wereld draait door. Dus stond er afgelopen weekend een professioneel team van vrienden in onze tuin, gewapend met schoppen, kruiwagens, een aanhangwagen en een Defender. Nog geen twee uur later had ik een put. De biertjes kwamen boven en niemand was er nog uit weg te slaan. Daar stonden ze dan allemaal samen in de put in de schaduw van de geboorteboom van onze dochter. Met een pint in hun hand, trots op hun werk, te verbroederen. Hartverwarmend om te zien. De verpersoonlijking van het alom bekende gezegde: wie een put graaft voor een ander, staat er graag zelf in.

MEER OVER Met andere woorden

Meer nieuws uit regio Mechelen

DOEN! in Mechelen

Mobiliteit in Mechelen

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio