© Victoriano Moreno

DE WEEK VAN Jan Bartosik.

Antwerpen -

Elke zaterdag blikt een stadsreporter terug op de gebeurtenissen van de voorbije week.

Jan Bartosik

Het terras van café Bato Batu. Dinsdagavond, net voor etenstijd. Brandend kan je de timide avondzon bezwaarlijk noemen. Niets dat een coltrui niet kan oplossen, denk ik dan. Naast mij zit een koppel dat de Tweede Wereldoorlog nog moet hebben meegemaakt. Hij drinkt een grote pint, zij een kleintje. De gebruikelijke bestelling, zo blijkt. In tegenstelling tot zo vaak bij oudere stelletjes, keuvelen ze een eind weg, worden benen zachtjes gestreeld en mag er al eens gelachen worden.

Dat de schoonheid der dingen niet alleen vervat zit in grote gebeurtenissen – denk: vader worden van een koddig manneke, met 2-0 van Beerschot winnen in een volgelopen Ludo Coeckstadion,... – wordt nu we enkele, vroeger doordeweekse, zaken weer mogen, meer dan eens duidelijk. Zoals meesurfen op de avonturen van een bejaard koppel op het terras van den Bato dus, terwijl je vierde boerke even goed smaakt als dat derde en vijfde.

Zouden zij die onze Limburgse Rambo haast vereren met Facebookposts allerhande, niet beter ook eens gezellig op een terras naar keuze gaan zitten en zich daar opnieuw laten verrassen door de smaak van een fris getapte pint? Ook ik ben Marc Van Ranst vrij tot zeer beu gezien, maar om de voor sommigen ietwat onsympathieke viroloog – ieder z’n mening, natuurlijk – als de Führer van het Kwaad neer te zetten en hem met gestolen raketlanceerders naar de maan te willen schieten, gaat toch – eh… – ver. Maar goed, wie weet heeft Jürgen in dat uitgestrekte bos wel gewoon een leuk terrasje ontdekt dat hij liever voor zichzelf houdt. We wachten, net als half Limburg en de haastig verzamelde wereldpers, vol spanning en nieuwsgierigheid af.

Kijken we met dezelfde spanning eigenlijk ook al uit naar het EK dat binnenkort begint? Als voetbalfan pur sang, moet ik voor mezelf bekennen: niet echt. Bij supportersclubs in onze regio zijn de gezangen, zo las je al in Gazet van Antwerpen, nog niet ingezet en wordt er maar met weinig opwinding naar de eerste match van de Rode Duivels afgeteld. Misschien moeten we gewoon terug naar de tijd dat er drie spelers van Beerschot, vier van Antwerp en een keeper van Berchem in de nationale ploeg speelden, zei ik deze week nog tegen collega (pvdp), die instemmend kikte. Club Luik, Leopold Uccle en Union Saint-Gilloise mogen dan de rest van de selectie aanvullen. De midvoor van Tubantia Borgerhout viel net buiten de selectie – een soort Jordan Lukaku avant la lettre, dus. Ik zou er in ieder geval al veel meer zin in hebben. Maar wie ben ik in het web van Super Leagues, sjeiks en grootverdieners?

Zou Fons Duchateau, die de Antwerpse politiek vaarwel zegt en zich mee achter de toekomstige fusie tussen ZNA en GZA zet, nog de tijd vinden om naar de Rode Duivels te kijken? Na 25 jaar politiek, waarvan zeven jaar als schepen, kreeg hij an offer you can’t refuse en zal hij meewerken aan de totstandkoming van een van de grootste ziekenhuisgroepen van het Oude Continent. Ieder z’n ding, denk ik dan.

We krijgen trouwens allemaal aanlokkelijke aanbiedingen, al zijn ze wel van een andere orde. Warme landen slaan ons met allerlei lokmiddeltjes om de oren. Gratis coronatest? Check. Niet langer verplicht in quarantaine? Check. Ik ken een jonge deerne die vandaag naar Spanje vertrekt, om er een maand in de zon te gaan telewerken. Wat een heerlijke gedachte: laptopje rond kwart voor vijf dicht en dan meteen met een mojito in de hand wat naar de mensen op het strand gaan loeren.

Laten wij hier misschien al eens beginnen met wat minder regen, wind en grijze wolken. En wat minder vreemde praat als het gaat over een doorgedraaide militair die ermee dreigt mensen te vermoorden.

MEER OVER De Week van

CITTA

Meer nieuws uit stad en rand

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio