©  Victoriano Moreno

DE WEEK VAN PAUL. Ook voor u een prettige skivakantie

Elke zaterdag blikt een stadsreporter terug op de gebeurtenissen van de voorbije week.

“Ik vind het niet leuk. Er is in tien jaar zoveel gebeurd. Net gewend aan Josje en boem, weer een nieuwe K3. Net weer aan jullie gewend en boem, weer een verandering… Ik begrijp de keuze van Klaasje natuurlijk goed en neem haar niks kwalijk. Maar ik vind het erg jammer dat ik weer moet wennen.”

LEES OOK: Klaasje verlaat K3, en haar opvolger is niet per se een meisje

Ze heeft gelijk vind ik, die Lea_FCU_030 die woensdag haar mening deelt met deze gekke wereld. Een mens kan tegenwoordig aan niets meer wennen. Geen tijd meer voor. Geen tien jaar meer om aan iets te wennen. Nee, je hebt zelfs geen drie maanden meer.

Nét was ik gewend aan het feit dat niemand nog naar de kapper mag. Mogen we vandaag weer wél naar de kapper. Alles vol sneeuw en ijs, dus wen maar aan die vuile zak met zout in de gang om je stukje trottoir te bestrooien elke dag. En je zal zien, die zak moet daar volgende week weer weg. Deze week heb ik ook moeten wennen aan winterbenen, wat kunnen die jéuken. Aan het correct uitspreken van de naam El Kaouakibi. En aan klimaatontkenners die nu vinden dat ze gelijk hebben omdat het drie dagen kouder is dan nul graden. Dat heb ik braaf gedaan. Ik ben geen ontkenner, maar heb hun mening gelezen.

Maar waar ik nooit aan wen: het schouderophalen bij ons, reizigers, als de NMBS wéér eens uitglijdt over haar eigen voeten. Dat van die stations die sluiten, alla. Het is crisis voor iedereen en wie heeft er nu nood aan persoonlijke service en een mens die je iets uitlegt?

Nee, een trein tussen Berchem en Kontich die strandt tussen Mortsel en Mortsel-Liersesteenweg. Daar heb ik het moeilijk mee. De plusdochter die dinsdagochtend, op weg naar haar schoolafspraak, netjes op de aangegeven tijd op het perron staat, Uggs, muts, oortjes en al. De trein loopt binnen met een halfuur vertraging. Hoort erbij, het vermelden niet waard.

Maar dan, na 3 minuten, totale stilstand. Een intercom-mededeling, waarvoor dank. En akke akke tuut: achteruit, terug naar Berchem, allemaal uitstappen. Want het lukte niet met dat technisch probleem (vastgevroren wissel?). Na 1,5 uur staat de plusdochter weer op het punt van vertrek. Bedankt voor niets. Tot ziens. 5 euro. Was het in Zwitserland of in Japan, dat een minister ontslag moet nemen als één trein vijf minuten te laat komt? Voor wie nemen die schuine spoorlopers ons eigenlijk? Het allerergste: zoiets komt niet meer in de krant. Ik weiger eraan te wennen.

Waar ik graag aan wen: dat de jeugd weer een kléin beetje mag bewegen in de jeugdbeweging. Juicht, hemelt en jubelt, Aspi’s in Brecht en Kerels in Boom! Jullie zijn het licht aan het eind van onze tunnel. En ik moest ook stiekem wennen aan dit rare idee: als het uitgestelde gansrijden in de Polder er wél was gekomen zondag, dan was het zeker… uitgesteld. Want alles is nog steeds vastgevroren. Alle niet-uitrijdende stoeten in Aalst of Essen: hadden die kunnen uitrijden? Het nieuws was er vast mee begonnen, met weermannen, burgemeesters, woordvoerders van de verzekeringen. Al die voorbereidingen! Zo erg!

Ik vier zondag dan ook op mijn manier de dertigste verjaardag van mijn koningstitel in Stabroek: met een flesje jenever in de zetel onder mijn ingelijste ganzenkop. In 1991 was ik 20, mager, ik hemelde vaak, moest nog aan niets wennen en had nooit never last van winterbenen. Het gansrijden was toen uitgesteld met drie weken, door ijzel op carnavalzondag. Niets nieuws onder de winterzon. Ook voor u een prettige skivakantie.

LEES OOK: Geen gansrijden met carnaval, dan maar een mooie duik in het verleden

 

 ©  RR

MEER OVER De Week van

CITTA

Meer nieuws uit stad en rand

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio