©  Arlette Stubbe, Jeroen Hanselaer

Echtgenoot van Mieke Vogels overleden aan kanker

Willy De Winter, de echtgenoot van Groen-politica Mieke Vogels, is afgelopen week overleden. Dat is bekendgemaakt door GroenPlus, de afdeling van de 55-plussers van de partij waarvan Mieke Vogels voorzitter is. Willy De Winter was net geen 70 en leed aan kanker.

Willy De Winter, gewezen docent economie en recht, leed sinds 2009 aan kanker. De Winter en Vogels waren 45 jaar getrouwd en kregen twee dochters en vijf kleinkinderen. Dochter Nelle De Winter deelde het droeve nieuws maandag op haar Facebookpagina met een foto uit de oude doos van het jonge echtpaar De Winter-Vogels, hij met volle, donkere baard, en hun twee nog piepjonge dochtertjes.

In een interview met deze krant in oktober, bij hen thuis in hun appartement in Deurne-Noord, vertelde oud-minister en oud-voorzitter Mieke Vogels dat het slecht ging met haar man: “Hij is niet meer mobiel. Hij beweegt zich in een rolstoel, in huis met een rollator, en hij heeft veel pijn. De prostaatkanker is uitgezaaid naar het bot en dat heeft de zenuwen aangetast. De artsen van het palliatieve centrum krijgen dat niet onder controle. Hij wil ook niet te veel morfine omdat hij dan de hele dag zou slapen.”

LEES OOK: Mieke Vogels (Groen): “De coronacrisis maakt duidelijk hoe fout wij bezig zijn met senioren”

Een foto van het koppel in 1988. 

Een foto van het koppel in 1988. ©  Koen Fasseur

Dat Willy De Winter zwaar ziek was, maakte Mieke Vogels voor het eerst bekend in een interview op radio 2 in 2018, omdat ze de taboes rond prostaatkanker wilde doorbreken. In een gesprek op allesoverkanker.be een jaar later vertelde ze hoe de diagnose werd gesteld vlak voor het huwelijk van hun jongste dochter en in volle campagne voor de verkiezingen van juni 2009 en hoe daarna een lang en moeilijk proces begon van palliatieve therapie.

Over haar man zei ze bewonderend: “Willy focust op wat nog kán, niet op alles wat al verloren is. Hij is heel lief, heel teder. Tegelijkertijd zet hij me ertoe aan om buiten te komen – gaan wandelen met mijn zussen, een cursus voor natuurgids volgen, Willy stimuleert me. Hij gaat heel rustig om met zijn ziekte. Ik denk dat het komt omdat hij er altijd van overtuigd was dat hij niet oud zou worden. Hij is zijn vader verloren toen hij vijftien was. Tussen Willy’s oren leeft de idee: ik word niet oud.” Dirk Hendrikx