Sylvie Komkommer in de tuin van haar villa Katy Cari, met minzaam grijnzend Boeddhabeeld in de haag: “In Knokke sporten de mensen veel, meer dan in eender welke andere gemeente.”  © Jeroen Hanselaer

Antwerpenaars in Knokke, deel 1

Sylvie Komkommer, de personal trainer van bekend Knokke

Antwerpen het centrum van de wereld? Dan toch niet voor Sylvie Komkommer. De personal trainer uit Aartselaar wisselde twaalf jaar geleden het strand van Sint-Anneke in voor de gold coast van Vlaanderen. En ze is niet van plan om ooit opnieuw te wisselen. “Knokke geeft een vakantiegevoel. En dat verdwijnt niet als je hier komt wonen.”

Greg Van Roosbroeck
Wie A zegt, moet ook K zeggen. Ofwel: wie Antwerpen zegt, moet ook Knokke-Heist zeggen. Want in de mondaine badplaats resideren aardig wat Antwerpenaars. Soms voorgoed, soms voor even, soms ergens tussenin. Greg Van Roosbroeck en fotograaf Jeroen Hanselaer drinken een glas, of twee, met de meest opvallende figuren.

De Theresialaan in Knokke doorsnijdt een rustige witte villabuurt, geklemd tussen het Zegemeer, de kust en de wijk Duinbergen. Het is zo’n plaats waar elk huis een naam heeft die in sierlijke zwarte letters op de voorgevel prijkt. De villa van Sylvie Komkommer (46) heet Katy Cari, maar het is Ginger die ons verwelkomt, een 8 jaar oude Nova Scotia duck tolling retriever die haar tot in de douche durft te volgen. Gedurende twee uur zal Gingi, zoals de Antwerpse haar lieveling teder noemt, de enige zijn die de stilte doorbreekt in deze Knokse buurt. En dan nog alleen door het gesmoorde snurken.

“Het is hier vree rustig”, zegt Sylvie Komkommer in haar tuin. En ze lacht bijna verontschuldigend voor de vree. Na twaalf jaar permanent wonen in Knokke-Heist ligt er een ludiek laagje West-Vlaams over haar Antwerpse accent. Da’s ni te dun in plaats van da’s ni te doeng. Of die berh over en niet diejn beirgover. Of hoe 25 jaar wonen in Aartselaar, gevolgd door tien jaar in Brasschaat, geen diepe groeven hoeft achter te laten in de tongval van een Antwerpenaar. “Al heb ik nooit écht Antwerps gesproken”, nuanceert ze. “Bij mijn ouders thuis in Aartselaar was Algemeen Nederlands de standaard.”

Altijd vakantie

De reden voor haar vlucht uit Antwerpen is simpel: de rust die in en rond haar tuin hangt. Tussen de appel- en perenbomen. Met een minzaam grijnzend Boeddhabeeld in de haag dat die stilte ook wel lijkt te appreciëren. “Net voor mijn dochter Orly (18) naar het eerste leerjaar moest, hebben we de sprong gemaakt. Ze had ook in Brasschaat kunnen gaan, maar dat vonden mijn man, Orly zelf, en ik te luidruchtig en druk. Terwijl ze hier met Duinekind een klein schooltje hadden met elf leerlingen. Nadien kon ze dan met de fiets naar haar middelbare school. In een paar minuten en zonder verkeer. Die veiligheid ook, snap je?”

 ©  Jeroen Hanselaer

Het is Knokke geworden en niet pakweg De Panne, omdat Sylvie al van kindsbeen af in de mondaine badstad kwam. Haar grootouders hebben er tijdens de zomermaanden jarenlang een appartement gehuurd. Dus zat Sylvie haast altijd aan de gold coast van Vlaanderen. “Dat heb ik later doorgetrokken met mijn relaties. En ook mijn huidige man was een regelmatig bezoeker. Eigenlijk heeft mijn sociale leven zich altijd in Knokke afgespeeld en niet in Antwerpen. Hier is de zee, dat strand, die dijk. Aankomen in Knokke is vakantie. Dát gevoel. Elke keer opnieuw. En het bizarre is: dat gevoel verdwijnt niet als je hier woont. Leven in Knokke voelt voor mij aan als vakantie.”

“En toch werken”

Niet dat Sylvie Komkommer ook permanent met vakantie is. Want dat wil ze wel even gezegd hebben, net voor Ginger wakker wordt en bijkans over het hek springt dat haar van de straat moet scheiden – toch nog wat keet in het kalme Katy Cari. “De vrouwen hier werken wel degelijk”, gaat Sylvie voort. “Mijn mama zegt dat sommige van haar vriendinnen denken dat wij hier geen klop uitvoeren. Dat wij profiteren van het schoon leven. Genieten doen we, dat zeker, maar we werken ook. Als verkoopster, zelfstandige, eender wat. Het is niet zo dat we hier leven van wat de man binnenbrengt.”

Voor Sylvie is haar voornaamste bron van inkomsten sport. Ze geeft pilates aan groepen van maximaal acht personen. Wie het persoonlijker wil, kan bij haar terecht voor privélessen. Zo komt ze soms in de doorgaans goed afgeschermde veranda’s of woonkamers van bekende Knokkenaren. Van wie dan precies, dat wil ze niet onthullen. De privé in privélessen moet ook echt privé blijven. Ze wil alleen kwijt dat veel mensen in Knokke aan sport doen, veel meer dan in eender welke andere gemeente. “Zwemmen, lopen, fietsen. Met pilates daar ergens achter. Ik heb mijn bezigheid. Ge moogt gerust zijn.”

Italië

Sylvie begon met sport door een goeie vriendin. “Toen zij twaalf jaar geleden stopte met haar lessen Zumba, heb ik haar klanten overgenomen. Zumba was toen een echte hype. Iedereen was ermee bezig. Maar dat betekent niet dat je zomaar lessen kan geven.” Ze kreeg een opleiding van de Belg Steve Boedt, “de bekendste, beste en tofste lesgever die je maar kan wensen”, en geraakte snel als lesgeefster binnen in het filiaal van Sportoase in Knokke. Daarnaast vloog ze naar Italië om een intensieve privécursus te volgen bij de bekende Max Ratta. Kostprijs: al gauw een paar duizend euro, gevolgd door een extra opleiding van zeven weekends in Nederland.

Vandaag heeft de Antwerpse in Knokke een vijftigtal klanten. Haar lessen pilates combineert Sylvie met een job als administratieve kracht in de Antwerpse diamantwijk. Wekelijks rijdt ze nog een of twee dagen per week heen en weer. Ze doet het graag, zegt ze gemeend, maar ook: “Telkens wanneer ik daar ben, wil zo snel mogelijk weer terug. Ik ga graag werken, maar tegelijk mis ik Knokke.”

Het beertje van de diamant

De Schupstraat, Hoveniersstraat en Rijfstraat zijn voor Sylvie meer dan zomaar de diamantwijk waar ze een aantal keer per week naartoe moet. Het is, nog steeds en voor altijd, de buurt waar ze haar vader Philippe bijna dagelijks tegenkwam tot die op 26 maart 2014 overleed aan pancreaskanker. “Mijn vader was diamantkliever. Hij heeft er jarenlang zijn eigen bedrijf gehad. Telkens wanneer ik door de Hoveniersstraat loop, denk ik aan hem.”

Ze krijgt het even moeilijk. En het lijkt wel alsof Gingi, die een oog open trekt tijdens zijn dutje, dat aanvoelt. “Ik heb zijn overlijden nog altijd niet verwerkt”, gaat ze voort. “We hadden een goeie band en gingen samen lunchen. Maar dan is hij ziek geworden. Hij is geopereerd geweest en heeft nog drie jaar geleefd, wat zeer abnormaal is voor pancreaskanker. Maar in december 2013 ging hij opnieuw achteruit, om in maart te overlijden.” Ze schuifelt wat heen en weer en verbijt vruchteloos de tranen. “Het was heel intens, met dagelijkse bezoeken in het ziekenhuis van Sint-Augustinus in Wilrijk. Ik heb mijn papa zien aftakelen, van in het begin. Terwijl hij zo’n grote, sterke man was. Het beertje van de diamant.”

Lockdown

Ze wil het er niet te veel meer over hebben. En Ginger vindt dat goed zo. Geruggensteund door een zwoel zomerzonnetje, de bijna beklemmende stilte en een middagtemperatuur van 22 graden, is hij begonnen aan het tweede deel van zijn middagslaap. “Het is hier nog veel rustiger geweest”, gaat Sylvie voort. “Tijdens de lockdown, in maart en april, hoorde je hier helemáál niets. Er reden nergens auto’s want iedereen nam de fiets, de dijk was leeg en zelfs de Lippenslaan (de grote winkelstraat van Knokke; red) was verlaten. Het was prachtig. Ik heb onze kustgemeente gezien op een manier die we nooit meer gaan zien.”

Ze spreekt van een zalige tijd. Met twaalf kilometer lange uitstapjes naar het nabijgelegen natuurgebied Zwin – “ik ken nu elk paadje” – en elke dag sport met de vriendinnen. Met nergens een wachtrij aan de bakkers ook. Terwijl die er vandaag gewoon opnieuw is. Maar ook over hoe het coronavirus, en dan vooral het thuiszitten in lockdown, haar helemaal veranderd heeft. “Ik ben beginnen na te denken. Voor de lockdown had ik een gejaagd leven. Ik stond op om 7u ’s ochtends, ging een dag lang in overdrive en sukkelde na mijn avondlessen pas om half twaalf in mijn bed. Dat moest stoppen.”

Vandaag geeft ze geen lessen meer ’s avonds. Ze heeft ook een website opgestart waarop ze juwelen promoot die ze in Antwerpen laat maken. En ze wil nu eindelijk de sportieve kledinglijn opstarten die al zolang in haar achterhoofd zit. Ook dochter Orly heeft voordelen uit de coronacrisis gehaald. Zij verkoopt gepersonaliseerde mondmaskers en heeft er al een kleine duizend van verkocht. Intussen mag ze de gemeente Knokke tot haar uitgebreide klantenbestand rekenen. “Mijn dochter is enorm ondernemend”, zegt Sylvie. “Ze stimuleert me bijvoorbeeld om meer te doen met die juwelen. Ik heb dat talent, zegt ze. We zullen wel zien. Maar ik ben er toch al aan begonnen.”

 ©  Jeroen Hanselaer

Daarnaast wil Sylvie zich samen met vriendin Dorien Sas van DNA2Move gaan specialiseren in sport op basis van DNA. “Mensen met een bepaald type DNA moeten kiezen voor rustige sporten, terwijl mensen met een ander type meer geschikt zijn voor krachtige sporten. Het staat allemaal nog in zijn kinderschoenen, maar verschillende mensen zijn daar al mee bezig en ik wil die manier van sporten lanceren in Knokke.” Ze heeft zelf een staaltje van haar DNA afgegeven aan een laboratorium en wacht nu op resultaat.

Nooit meer terug

Haar idee komt niet zomaar uit de lucht vallen. “Ik sta bijvoorbeeld ook sterk achter het bloedgroepdieet. Dat bepaalt je voeding op basis van je bloedgroep. Mensen met type A zouden bijvoorbeeld beter vegetarisch eten en mensen met type O eten meer vlees. Voor mij klopt het alleszins. Ik heb type A en als ik rood vlees eet, krijg ik last van de maag. Ik hou het dus bij soya-yoghurt, vers fruit, groenten, en af en toe vis of kip. Terwijl mijn dochter, die bloedgroep O heeft, erg graag vlees eet.”

Uitgerekend haar dochter, degene voor wie ze twaalf jaar geleden naar Knokke verhuisd is, vertrekt over enkele weken weer naar Antwerpen om zich er tijdelijk te vestigen. Ze gaat Toegepaste Economische Wetenschappen studeren aan de UAntwerpen en een studiootje huren. Met de opbrengst van haar mondmaskers wil ze de helft financieren. Sylvie moet eens goed lachen om de omgekeerde beweging die haar dochter maakt, twaalf jaar na de grote verplaatsing, maar denkt er niet aan om zich ooit nog zelf in Antwerpen te vestigen.

Ze verwijst naar Zoutestrand, de beachbar waar ze ook lessen geeft, de skybar boven The Memlinc en watersportcentrum Lakeside Paradise. Daar kan in haar ogen geen Eilandje, hippe Zuid of historisch stadscentrum aan tippen. “Of ik iets mis aan Antwerpen? Niks, eerlijk gezegd, sorry.” En ze moet er zelf om lachen. “Ik voel mij hier goed, en als ik een keer zin heb om door Antwerpen te wandelen, dan doe ik dat. Maar vaak? Nee. De mentaliteit in Knokke is veel gemoedelijker: vree chill. Echt waar! Maar schrijf dat alsjeblief niet. Anders krijg ik die van Antwerpen misschien op mijn kap.” En ze lacht nog eens.

MEER OVER Antwerpenaars in Knokke

Nu in het nieuws