Commentaren hard na “bekentenis” Albert II: “De koning heeft zichzelf en de monarchie onherstelbare schade toegebracht”

Foto: Photo News

Commentaren hard na “bekentenis” Albert II: “De koning heeft zichzelf en de monarchie onherstelbare schade toegebracht”

Print

Pijnlijk, beledigend, harteloos… Koning Albert II mag maandag na twintig jaar eindelijk hebben toegegeven dat Delphine Boël zijn dochter is, dat wil niet zeggen dat de Belgische kranten dinsdag mals zijn voor hem in hun commentaren. Integendeel zelfs, vooral de kille manier waarop de koning de aankondiging deed, is voor velen nog een extra doorn in het oog van Boël. Een overzicht:

* “Wat nog moeilijk ontkend kon worden, is nu ook bevestigd”, schrijft Peter Mijlemans in Het Nieuwsblad. “De manier waarop hij dat doet, blijft wel even harteloos als de manier waarop hij haar verstoten heeft. Zelfs nu klinkt de bekentenis er als één uit een bitter hart dat probeert grootmoedig te lijken. In plaats van te zeggen, et alors. Kom hier mijn kind.”

* “Het is een mijlpaal voor ons land”, schrijft Het Belang Van Limburg. “Los van de vraag of een koningshuis überhaupt nog van deze tijd is, bewijst dit dat de Belgische monarchie in volle transitie is.” Volgens de krant houden veel mensen nog van het koningshuis, maar is het tijd dat de monarchie haar rol opnieuw uitvindt om zo haar bestaansrecht te verantwoorden: “De tijd dat het ten koste van een kind gebeurt, is gelukkig voorbij.”

* De Gazet Van Antwerpen spreekt over een “grimmig verhaal zonder happy ending”: “Albert II spreidt niet de armen om zijn dochter eindelijk aan het hart te drukken. De erkenning is zuiver afgedwongen. Dit is de geschiedenis van een disfunctioneel gezin, met een volgehouden hardvochtige afwijzing van een buitenechtelijke dochter. Toevallig is dit gezin ons aller koninklijke familie.”

* “Het resultaat van de DNA-test liet geen enkele ruimte meer voor twijfel, zo die nog bestond. Daarna pas je verantwoordelijkheid opnemen vergt geen grootmoedigheid, geen zielenadel. Het vergt vooral koppigheid en het getuigt van egocentrisme en wereldvreemdheid”, staat te lezen in Het Laatste Nieuws.

* Ook De Morgen spreekt van een pijnlijke situatie, die helemaal niet had gehoeven: “Albert II had de soeverein kunnen zijn die de geschiedenis inging als de koning die zijn ambt menselijker, gewoner maakte. Helaas ontbrak het hem telkens weer aan de moed om die ene daad van menselijkheid te stellen. Een daad van vaderliefde, meer werd niet gevraagd. Geen zorg om reputatie of erfenis zou een mens doof mogen maken voor de vraag van een dochter aan haar vader.”

* In tegenstelling tot de andere kranten schrijft La Libre op een mildere toon over de zaak-Delphine Boël. “Om redenen die hem toebehoren verkoos Albert II de feiten tijdens het gerechtelijk onderzoek te verwerpen. Gisteren onderstreepte hij dat een legaal vaderschap niet noodzakelijk een weerspiegeling is van vaderschap”, staat te lezen in de Waalse krant. Volgens La Libre is het vooral belangrijk dat de zaak nu eindelijk afgesloten is. “Dit gebaar van waardering door iemand die een sympathieke monarch was, zou de betrokken families rust moeten brengen.”

* Volgens Le Soir komt de toegeving van de koning veel te laat. “Hij probeert het idee te verdedigen dat een legaal vaderschap niet noodzakelijk een weerspiegeling is van een biologisch vaderschap. Dat kan waar zijn, maar in dit geval, was de onmenselijkheid van het argument ongepast en zelfs beledigend.”

* Sudinfo spreekt over een bom die eigenlijk alleen nog bevestigd moest worden en over een veel te lange en vernederende procedure: “ Zoveel gemiste kansen voor de voormalige vorst om een meisje te erkennen dat alleen maar op een gebaar van hem wachtte. Wat een zonde van deze koning, wiens spontane kant ertoe had bijgedragen dat de monarchie net wat minder rigide was dan in de hoogdravende dagen van zijn broer Boudewijn.”

* Tot slot nog La Dernière Heure. Ook volgens deze krant heeft de hele procedure veel te lang geduurd. “Als Albert II haar destijds had erkend in plaats van zichzelf in een leugen te begraven, zou ze de anonimiteit hebben teruggevonden. In haar ogen heeft deze erkenning geen prijs. Tenzij die van een persoonlijke, stressvolle en zeer gemediatiseerde strijd.”

Nu in het nieuws