COLUMN. Micro- en macroplastics

Foto: Gil Plaquet

COLUMN. Micro- en macroplastics

Mechelen -

Ik ben een groot liefhebber van mosselen. Het zwarte goud uit Zeeland staat in deze periode bijna wekelijks op mijn menu. Het liefst maak ik ze zelf klaar. De ‘mise en place’ is wel een hele klus. Iedere mossel passeert door mijn handen voor ze in de pot belandt. Met een scherp mesje haal ik de eventuele zeepokken eraf. Ik ontdoe ze van hun baard en ik haal de open of gebarsten schelpen er van tussen. Toen ik gisteren zo’n mossel met gebarsten schelp in mijn handen kreeg, dacht ik aan een artikel dat ik las in één of ander magazine. Daarin stond te lezen dat mosselen steeds meer microplastics bevatten. Die minuscule deeltjes plastic eten we dan samen met de mossel op waardoor het gevaar bestaat dat er piepkleine bolletjes plastic in onze bloedbaan terechtkomen. Niet meteen geruststellend nieuws voor een mosselliefhebber zoals ik. Maar omdat je niet altijd moet geloven wat je leest, besloot ik een vivisectie uit te voeren op de mossel in kwestie. Met een cuttermesje sneed ik het diertje open om daarna met een vergrootglas het lijk te inspecteren. Hoe ik ook zocht, ik vond niks dat op plastic leek. Het enige resultaat was het acute verdwijnen van mijn goesting in mosselen met friet.

Zelfs toen ik een halfuurtje later de mosselpot dampend van het vuur nam, was er iets wat mij weerhield om meteen in de aanval te gaan. Het leek wel alsof ik plots overal verbrand plastic rook. Ook toen ...

Meest gelezen GVA+

Sport

DOEN!