Schutter Benjamin Herman: van “schattige kleine jongen” tot “gevaarlijke zot”

Foto: rr

Schutter Benjamin Herman: van “schattige kleine jongen” tot “gevaarlijke zot”

Print

De vader van Benjamin Herman, de dader van de schietpartij maandag in Luik, wil niet geloven wat zijn zoon gedaan heeft. “Ik ben hem maandag nog gaan halen in de gevangenis”, vertelt hij aan de kranten van Sudpresse. “Daarna heb ik hem naar de psychiater in Namen gebracht.” Zijn dorpsgenoten hebben geen goed woord over hem, maar naar zijn motief blijft het gissen.

De man had naar eigen zeggen het contact met zijn zoon nooit verbroken, hij ging hem regelmatig bezoeken in de gevangenis. “Maandag ben ik hem gaan halen in de gevangenis. Nadat ik hem opgepikt had, voerde ik hem naar de psychiater in Namen.”

Na zijn sessie leek er geen vuiltje aan de lucht. “Hij heeft hier in de tuin tijd gespendeerd met de kinderen, hij heeft met hen gespeeld en hij is zelfs ijsjes gaan halen”, vertelt de man nog. Waar zijn zoon de nacht doorgebracht had, wou de man niet kwijt. “Ik moest hem maandag terugbrengen. Ik had gehaktballetjes gemaakt, nu moet ik die weggooien.”

De vader kon het nieuws over zijn zoon aanvankelijk niet geloven. “Ik heb geen televisie, maar al snel begonnen de mensen te praten.” Kort daarna stond de politie aan zijn deur, maar veel details kreeg hij niet. “Ik ben toen nog achter de politiewagen aangelopen.”

“Marginaal, drugsverslaafd”

In het Waalse Rochefort hebben de buurtbewoners weinig goeds te zeggen over Benjamin en zijn broer. “Dat waren twee zotten, gevaarlijke gekken”, vertelt een dorpeling aan l’Avenir. “Ze hebben alle twee al heel hun leven problemen met drugs en geweld”, klinkt het elders. En ook een neef van de twee broers kan weinig goeds over Benjamin en Dimitri vertellen. “Benjamin zat veelal in de jeugdgevangenis, op en af. En daarna in de gewone gevangenis.”

Hoewel de marginale broers veelal onder de radar bleven, waren hun criminele exploten veelbesproken in het dorp. De dorpelingen snappen ook niet goed waarom beide broers zo ver afdwaalden van het rechte pad. “Hij was een normale, lieve jongen”, vertelt de moeder van een jeugdvriendin. “Toen ik het nieuws zag, had ik niet meteen door dat hij het was. Het is verschrikkelijk, ik kan dit niet geloven. Net als andere leeftijdsgenootjes, kwam bij vaak bij ons thuis. Ze speelden dan in het beekje, achter het huis. Toen hij klein was, was hij écht een lieve jongen, normaal en schattig.”

“Ze (Dimitri en Benjamin nvdr.) zijn niet opgegroeid in armoede of miserie, maar hun ouders waren niet veel thuis omdat ze beiden heel veel werkten”, vertelt een naaste van de familie nog La Dernière Heure. “Mogelijk heeft hen dat psychologisch kwetsbaar gemaakt. Ook waren ze beiden geen groot licht op school.”

Ondanks een schijnbaar normale jeugd gingen beide broers al snel van kleine jeugdcriminaliteit naar zwaardere feiten. Aan de moeder van de jeugdvriendin verkocht hij een gestolen wagen, van geweld waren ze niet vies en al snel stapelden de veroordelingen zich op. Samen met hun openlijke drugsprobleem kwam het nieuws van de schietpartij in de omliggende dorpjes niet als een verrassing, maar dat Benjamin geradicaliseerd was, vinden weinig buurtbewoners geloofwaardig.

“Dat? Dat geloof ik niet”, klinkt het, “Maar wat er ook van aan is, om Benjamin gaan we geen traan laten”.

Nu in het nieuws