© Bert Hulselmans

Antwerpse theater- en tv-acteur Frank Aendenboom (76) plots overleden

De Antwerpse acteur Frank Aendenboom is in de nacht van 30 op 31 maart onverwacht overleden in zijn slaap. Dat meldt zijn kleindochter zaterdagavond. Hij werd 76 jaar. Aendenboom woonde al 47 jaar in Berchem.

JoRo

Voor hij doorbrak op het televisiescherm en het witte doek was Aendenboom theateracteur. Hij was ook medeoprichter van het Raamtheater, het Antwerpse gezelschap dat bestond van 1977 tot 2010.

Aendenboom is onder meer bekend van zijn rollen in de jeugdreeksen ‘Johan en de Alverman’ (1965) en ‘Dirk van Haveskerke’ (1978), maar meer recent was hij te zien in onder meer ‘Lili en Marleen’ (1994-2010), ‘Matroesjka’s’ (2005) en ‘Crimi Clowns’ (2012). Daarnaast verscheen hij ook in meer dan veertig films, waaronder ‘De Leeuw van Vlaanderen’ (1985), ‘Hector’ (1987) en ‘Frits & Freddy’ (2010). In september 2014 kondigde hij aan dat hij zou stoppen met acteren. Hij speelde datzelfde jaar nog een rol in ‘Crimi Clowns’.

Aendenboom was getrouwd met Rosemarie Bergmans, met wie hij samen acteerde in ‘Johan en de Alverman’.

Op vrijdagvoormiddag 6 april vindt een publieke afscheidsplechtigheid plaats in Antwerpen. Hij zal later in intieme kring neergelaten worden op zee.

© Crimi Clowns

“Trein gemist”

In een van zijn laatste interviews met Gazet van Antwerpen in 2014, maakte hij zich druk over het kwaliteitsniveau van de Vlaamse fictie. “We hebben de trein in Vlaanderen gemist”, sprak hij toen bitter. In datzelfde interview klonk hij ook niet erg positief over de huidige generatie jonge acteurs. “Vlak na mij zijn er nog goeie acteurs opgestaan, zoals Peter Van den Begin. Een echte crack. Maar al wat er de generatie nadien is gekomen, is niks meer”, aldus Aendenboom, die Matthias Schoenaerts nog een uitzondering noemt.

Diabeet

Aendenboom had het in dat interview ook over zijn gezondheidstoestand, die hij achteruit voelde gaan. “Een Engelse dame zei ooit: getting older is not for sissy’s (ouder worden is niet voor doetjes). En dat klopt helemaal. (lacht) Ik ben ook al vijftien jaar diabeet. Helaas zit dat in de familie. Goed eten en drinken zit er dus ook al niet meer in. Geen suiker of vetten. Geen spaghetti, brood, aardappelen. Het enige wat ik mag eten zijn eiwitten en groenten. Als ik op restaurant ga, kan ik enkel wat rood vlees en groenten bestellen. Ik ben nooit gestopt met roken, rook al sinds mijn vijftiende. Daarvan heb ik nooit willen afwijken. Mijn eetpatroon aanpassen was niet eenvoudig, maar ik heb er wel de wilskracht voor gehad. Maar ach, zolang ik kan lezen en redelijk gezond blijf, is het voor mij meer dan goed. Ik klaag niet.”

© VRT

Teruggetrokken leven

De laatste jaren van zijn leven leidde Aendenboom ook een ietwat teruggetrokken leven, zoals hij ook toegaf in het interview in Gazet van Antwerpen. “Ik hou me ver van grote openbare plaatsen. Vraag me niet om te gaan flaneren over de Vogeltjesmarkt of een druk shoppingcenter. Dat is allemaal gekomen toen ik als jonge snaak in ‘Johan en de Alverman’ speelde. Die populariteit was destijds ongezien. Ik herinner me hoe we als grote sterren met een open auto van het centraal station naar de Groenplaats werden gereden. De mensenmassa stond rijen dik. Sindsdien heb ik het wel gehad om zo geleefd te worden. Als het te druk begint te worden op de tram, stap ik wel af om op de volgende te wachten.”

Aendenboom woonde in Berchem en had het daar best naar zijn zin. Antwerpen zag hij dan weer veranderen en niet per se in goede zin.

Ik woon al 47 jaar in de buurt van de Fruithoflaan in Berchem. “Toen ik hier kwam wonen, stonden er nog koeien in de weilanden te grazen. Nu zit je hier al midden in de stad. In de week is het erg druk door het verkeer dat naar al die kantoorgebouwen naast de spoorlijn richting Berchem moet. Maar in het weekend is het hier muisstil. En alle voorzieningen zijn dichtbij. Geef mij maar de rand van de stad. Midden in de stad heb ik niks meer verloren. Er is in de binnenstad niks deftigs meer voor de cultuurliefhebber. Ik ga geregeld naar Parijs, en als ik daar ben heb ik meer het gevoel van thuiskomen dan in Antwerpen.”

© Thomas Vanhaute

Nu in het nieuws