© Joren De Weerdt

Curieuze mix van Atelier Dirix

Hij heeft een voorliefde voor oude dingen. En een neus voor Franse vintage. Met Atelier Dirix geeft ­Kristof Dirix uit Herentals zijn ­uitlaatklep een formele smoel. Maar met ‘ik verzamel maar wat’ maakt hij er zich bij CittA te gemakkelijk vanaf. Wij willen alles weten. Curieuzeneuzen die we zijn.

Chris Segers

We mogen langskomen op donderdag. Dan staat de leraar Frans en Engels niet voor de klas. Die dag reserveert hij voor zijn andere job. Al voelt die niet aan als werken. Op donderdag gaat Kristof ­Dirix (37) op uitstap. Dan rijdt hij stad en land af om nieuwe curiosa op te halen. Maar vandaag is zijn vrouw met de sleutels van de camionette op schok. Treft dat even!

“Ik wilde hier vanachter eigenlijk een grote garage zetten”, steekt Kristof van wal. “Om daar leuke, oude dingen in kwijt te kunnen. Die kocht ik af en toe op het internet. Soms waren dat twee dezelfde stuks. Dan deed ik er eentje van de hand en schafte ik met de opbrengst ervan iets anders aan. Opeens werd ik gevraagd om Café ’t Haveke in de jachthaven van Herentals in te richten. Daar kwamen veel toffe reacties op. Onder meer van een dame die voor haar job constant op zoek moet naar interieurstukken. Zij is verantwoordelijk voor de inrichting van de winkels van A.S. Adventure in België en Frankrijk. Een week later al kwam ze bij mij thuis kijken. Sindsdien is ze vaste klant en ik weet ondertussen perfect wat ze verwacht. Elke paar maanden verzamel ik een nieuwe collectie en daaruit kiest zij wat ze nodig heeft. Als mijn stukken in de winkel staan of hangen, stuurt ze me een foto.”

© Joren De Weerdt

“Met mijn retrospullen konden we vorig jaar in Herentals Café Impérial inrichten. Een pop-upcafé in een oude apotheek op de hoek van de Zandstraat en de Nieuwstraat. Samen met twee vrienden hebben we het een dag of tien opengehouden. We organiseerden er ook activiteiten. Eind mei staat er weer een pop-up op de planning. Voor Chapelle Impérial wijken we uit naar de kapel van het Instituut van de Voorzienigheid in Herentals. Die werd vroeger gebruikt als cinemazaaltje voor de leerlingen. We willen er opnieuw culturele evenementen organiseren. En ik ben volop meubels en interieurspullen aan het sprokkelen om de kapel aan te kleden.”

Kelder

“Ik heb altijd van oude dingen gehouden. Maar eigenlijk is dat verzamelen de schuld van een vriend”, klinkt het gespeeld ernstig. “Van Jo Helsen, de waard van Café Welkom in Noorderwijk. Hij belde me een keer op. ‘Zeg, ik kan een kelder opkopen’, zei hij. ‘In Genk. Die steekt helemaal vol met oude spullen. Ga je niet mee?’ We hebben die kelder gekocht, leeggehaald en verdeeld. Er zaten ook tien prenten tussen. Niet echt mijn ding, maar ik vond ze te mooi om weg te gooien. Het waren allemaal verschillende afbeeldingen van een ober die wijn serveert aan tafel. Ik was benieuwd of ze enige waarde hadden, dus ben ik op het internet beginnen te zoeken. Ze bleken van Paul Iribe te zijn, een Franse tekenaar-designer. Zo kwam ik bij iemand in New York terecht die er duizend dollar voor bood. Dat was wel plezant (lacht). Toevallig vertrok een vriend van me de dag erna naar New York. Hij is de prenten persoonlijk gaan afleveren. Twaalf uur later kreeg ik al een bericht: ‘1000 $ in the pocket’. Tiens, dacht ik. Zo gemakkelijk gaat dat dus. Ik ben meteen een iPhone gaan kopen. Dan kon ik voortaan overal waar ik was, meteen de waarde van iets checken.”

© Joren De Weerdt

Die garage staat er nog altijd niet. En Kristof is toch al een jaar of vijf bezig met verzamelen. Sinds vorig jaar zelfs officieel als zelfstandige in bijberoep. Waar hij zijn collectie dan opslaat? In een bureau-unit annex atelier in zijn tuin, in containers en een oude toonzaal aan de vaart en in zijn huis. Daar maken zijn spullen gewoon deel uit van het interieur. Een interieur dat geregeld wijzigt als er stukken van eigenaar veranderen. Maar daar maalt niemand om. Of wel?

© Joren De Weerdt

“Mijn vrouw ziet niet alles even graag”, geeft ­Kristof toe. “En natuurlijk beslist zij mee wat er bij ons binnen mag. Maar ze pikt er telkens feilloos de leukste dingen uit.”

Of een winkeltje een oplossing zou zijn? “Een winkel zal ik nooit beginnen, daarvoor ontbreekt het me aan tijd. Ik combineer een job in het onderwijs met Atelier Dirix én met mijn gezin. De weinige tijd die ik overhoud, gebruik ik om nieuwe spullen op te halen. Meestal ben ik op donderdag een hele dag op pad. Samen met twee vrienden. Dan probeer ik onze dag zo te plannen dat we een aantal adressen kunnen combineren. Vaak gaat de rit richting West- of Oost-Vlaanderen. En als het lukt, stoppen we in een of ander wielercafeetje. We zijn alle drie zot van de koers.”

“Het gekke is dat je meestal voor één ding ergens binnenstapt en met tien extra stuks weer naar buiten wandelt. En onderwijl heb je nog eens een hoop leuke spullen gezien. Maar het is heel tof om zo op pad te gaan. Ik herinner me de keer dat ik twee oude ijskasten van Stella Artois ging ophalen. Zo van die ijskasten waar je zelf nog ijs in moest steken. Ik zag daar ook geitenvellen liggen, die koop ik altijd als ik de kans krijg. ‘Of ik nog vellen wilde’, vroeg de verkoper. En toen haalde hij een olifantenhuid tevoorschijn. Zeven grote grijze vellen waren het. Voor een spotprijs, zei hij. Nee, ik heb ze niet gekocht. Wie wil er nu een gigantische, grijze lap tegen zijn muur hangen dacht ik (schatert). Echt waar, je komt soms wat tegen. Het leuke aan deze job is dat je op veel verschillende plaatsen belandt. En dat je steeds nieuwe mensen leert kennen. Je hoort straffe verhalen en ziet dingen die je nooit eerder zag. Bovendien steek je ook nog eens veel op. Over producten, bijvoorbeeld. En over correcte prijzen.”

Vlieger

“Ik heb zo goed als geen bekende merken in mijn assortiment”, vertelt Kristof. “Ik blijf het liefst ver weg van designlabels, tenzij ik een koopje kan doen. Waarom? Omdat ik niet te veel geld wil vragen voor mijn spullen. Ik hanteer schappelijke prijzen. Daarom koop ik ook bijna uitsluitend stukken in afgewerkte staat. Af en toe zitten er dingen tussen die ik zelf eerst moet oppoetsen. Daar heb ik de juiste producten voor in huis. Maar echt iets ombouwen? Nee, daar is mijn werkplaats niet voor uitgerust.”

© Joren De Weerdt

En de vliegtuigcockpit in de tuin dan? Was het niet de bedoeling dat hij die transformeerde tot een kinderspeelplek? “Een misverstand met A.S. Adventure. Zij wilden het vliegtuigje gebruiken als kinderruimte in hun vestiging in Brussel. Maar daar blijkt nu geen plaats meer voor te zijn. En dus zit ik opgescheept met een vlieger in mijn hof. Ik denk dat ik het opnieuw te koop ga zetten. Je kan er zoveel leuke dingen mee doen. Maar dat laat ik liever aan iemand anders over.”

Toch is Kristof naar eigen zeggen graag met zijn handen bezig. De grote eettafel uit Franse eik die in zijn living staat, bouwde hij samen met zijn schoonvader. “Die is hobbyist-schrijnwerker. Deze tafel maakten we gewoon voor ons plezier. Daar kwamen toen zo veel leuke reacties op dat we er nog enkele gefabriceerd hebben voor onze familie.”

Aan oude brommers en fietsen prutsen vindt ­Kristof ook bijzonder prettig. Zelfs aan auto’s durft hij zich te wagen. Hij volgde er speciaal een opleiding automechanica voor. In avondonderwijs. “De lef om al die dingen zélf te doen, haalde ik bij mijn schoonvader. Ik heb vroeger nooit met mijn handen moeten werken. In de moderne was geen plaats voor praktijkvakken. ‘Vijs dat eens open’, zei mijn schoonvader tegen mij. En: ‘Schuur dat eens op’. Hij leerde me om in mezelf te geloven en te vertrouwen op mijn gevoel. Hij doet me altijd denken aan mijn overleden grootvader. Misschien daarom dat het zo goed klikt tussen ons.”

­Auto als uithangbord

Via zijn schoonouders kent Kristof ondertussen ook de weg naar de Franse rommelmarkten. “In België kom ik amper op zulke plaatsen. Rommelmarkten vinden hier meestal tijdens het weekend plaats en dan blijf ik thuis, bij mijn gezin. Maar op vakantie in Frankrijk gaan de mannen samen op stap. Mijn schoonvader, mijn zoon en ik schuimen er de brocantemarktjes af. Ik heb er ondertussen al fijne contacten gelegd. En ik weet waar ik moet zijn als ik bepaalde stukken nodig heb. De laatste keer zijn we met een oude Peugeot naar huis gekomen. Die staat nu op de brug. Ik zou hem graag inzetten voor Atelier Dirix als hij opnieuw rijdt. Er magneetstickers op hangen en hem als uithangbord gebruiken. En er voor de fun eens een rommelmarktje in de buurt mee doen.”

© Joren De Weerdt

In de voormalige toonzaal van Bouwmaterialen Van Peer aan de Noordervaart in Herentals richtte Kristof een eclectische ontspanningsruimte in. Met een echte toog, een biljarttafel, twee platenspelers en een hoek gevuld met oud speelgoed. “Deze plek is voor mijn vrienden, hé”, lacht hij. “Het is een privé-uitvalsbasis, geen openbare drankgelegenheid. Als we met onze vriendengroep gaan wandelen, eindigt de tocht hier. In een echt café kunnen we niet binnen, we zijn met te veel. En we hebben telkens een hoop kinderen bij.”

Het lokaaltje dubbelt tegelijkertijd als showroom voor Atelier Dirix. “Wie mijn koopwaar wil bezichtigen, kan hier op afspraak terecht. Het decor verandert voortdurend. Als er stukken verkocht zijn, ga ik gewoon iets anders halen om de lege plek op te vullen.”

We stoten er op enkele curieuze dingen. Een opgezette, gestroopte vos bijvoorbeeld. Een ruimteschip van een oude kermismolen en een stichtende schoolplaat met als thema ‘de drankzucht’. “Die vond ik heel gepast voor hier”, grinnikt Kristof. “Ik heb een boontje voor zulke zaken. Voor dingen die er zover over zijn dat ze weer mooi worden.”

Dit artikel komt uit CittA
LEES MEER IN CITTA KEMPEN

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio