© ss

Mama van seksueel misbruikte jongen doet broodnodige oproep: “Jongeren lezen reacties op sociale media ook”

De storm aan reacties die het ontslag van Bart De Pauw heeft losgeweekt, en dan vooral de heel grove reacties aan het adres van de slachtoffers, zijn hard aangekomen bij deze mama. Haar zoon werd nog voor zijn tiende verjaardag het slachtoffer van seksueel misbruik en wordt nu overal geconfronteerd met die traumatische gebeurtenis. Ze is bang dat het ertoe zou kunnen leiden dat slachtoffers het in de toekomst nog moeilijker zouden hebben om met hun verhaal naar buiten te komen en “vinden dat hun leven voorbij is.” Anoniem, om de identiteit van haar zoon te beschermen, deed ze haar verhaal aan de redactie van Het Nieuwsblad.

Nick De Schutter

“Hij wil er niet over spreken”, zo vertelt de bezorgde moeder aan onze redactie. “Hij zwijgt erover als de dood, maar je merkt het wel aan zijn gedrag. Hij wil de krant niet gaan halen, wil geen nieuws kijken op televisie en zet meteen de radio uit en eigen muziek op...”

Enkele jaren geleden kwam het misbruik, eerder toevallig, aan de oppervlakte. Wat volgde was een lange lijdensweg die begon bij de huisarts, en eindigde bij de psychiater en uiteindelijk ook de politie. Al duurde het lang voor ze bij de psychiater terechtkonden. “Acht maanden hebben we op een wachtlijst gestaan. Acht maanden waarin mijn zoon zichzelf verwondde omdat pijn het enige was wat hij kon controleren, waarin hij in een hoekje in de zetel wegkroop en onhandelbaar was door wat hij had meegemaakt.”

“Hij voelde zich gestraft”

Haar zoon durfde niemand vertellen wat er met hem gebeurd was. De dader had hem zodanig gemanipuleerd en bang gemaakt dat hij zijn mond hield. En dan was er nog dat verpletterende schuldgevoel. “Wanneer hij er, na lange tijd, wel iets over zei, begon hij altijd met de woorden: ‘wees alsjeblieft niet boos mama’, dat schuldgevoel zit er bij hem heel diep in.” Ze vertelt dat ook bij haar dat schuldgevoel ondenkbaar groot is. “Dit kan nooit goedgemaakt of uitgewist worden. Ik denk de hele tijd aan wat ik had kunnen doen om dit te voorkomen.”

Binnenkort zal de zaak voorkomen voor de jeugdrechtbank, aangezien de dader ook nog net enkele weken minderjarig is. “Het heeft lang geduurd voor hij klacht wilde neerleggen, maar mijn zoon voelde zich zelf gestraft om wat er gebeurde en wil rechtvaardigheid. Hij is degene die nu medicatie moet nemen en die naar de psychiater moet, ondertussen kan de dader wel vrolijk doorgaan met zijn leven. Dat vond hij niet kunnen.”

Maar zelfs nu, jaren na de feiten, is de angst voor represailles nog groot. “In de auto vertelde hij laatst dat hij hoopt dat de dader geen te zware straf krijgt, ‘want ik ga daarvoor moeten boeten’.”

“Eigenlijk praat hij enkel over het misbruik wanneer we met z’n tweetjes in de auto zitten. Laatst vroeg hij of ik, als ik wist dat het kon, mijn leven opnieuw zou beginnen. Voor hem was het heel duidelijk: zijn leven kan niet meer goedgemaakt worden. Als hij zou kunnen stoppen en een nieuw leven zou kunnen starten, zou hij het doen. Ik vertrouw erop dat hij niet zal stoppen, maar het is toch vreselijk dat zo’n jong iemand het gevoel heeft dat zijn leven voor altijd getekend zal zijn?”

“Jongeren zien die reacties ook”

Ook op sociale media kan hij nauwelijks nog ontsnappen aan het nieuws dat hem steevast confronteert met die traumatische periode in zijn leven. “Je kan hem er onmogelijk voor afschermen. Die jongeren leven op sociale media en kunnen al die berichten niet filteren. Ze zijn zo kwetsbaar.”

Daarom roept de mama ook iedereen op, zowel media als de mensen die reageren op en onder krantenartikels op sociale media, om niet te hard te zijn. “Jongeren zien die reacties ook. Zij zien ook hoe hard de slachtoffers aangepakt worden. Dat zorgt er misschien voor dat een jongere die zelf misbruikt is, en dat is er naar schatting 1 per klas, zijn verhaal niet durft te doen. Dat ze net als mijn zoon vinden dat hun leven voorbij is en durven kiezen voor een ‘volgend’ leven?”

Ook voor advocaten die slachtoffers moeten vertegenwoordigen, heeft de mama een boodschap: “Mijn zoon wil enkel erkenning, en een straf voor de dader. Hij is niet bezig met schadevergoedingen, en eerlijk gezegd kan die mij ook worst wezen. Toch is dat het eerste waar elke advocaat over begint. Ze willen dat een onafhankelijke dokter hem onderzoekt zodat ze kunnen bepalen voor hoeveel procent hij ‘beschadigd’ is, maar je wil toch niet zo’n cijfer plakken op je kind?”

“Het is al zo moeilijk voor volwassenen, laat staan voor jongeren”

Ook Liesbeth Kennes, beleidsmedewerker seksueel misbruik bij CAW treedt de moeder bij. “Het is al zo moeilijk voor volwassenen, laat staan voor jongeren. Je moet er rekening mee houden dat wie 700 vrienden heeft, zo’n 70 mensen zal kennen die te maken hebben gehad met ernstig seksueel grensoverschrijdend gedrag. Als je dat weet, ga je er anders over schrijven.”

Ze heeft één belangrijk advies voor ouders die in dezelfde situatie zitten als deze mama: “De belangrijkste boodschap moet zijn dat die reacties niet over je kind gaan. Mensen reageren hun eigen frustratie af op de meest kwetsbare partij, in dit geval de anonieme slachtoffers. Helaas zullen veel slachtoffers die dergelijke reacties lezen, dat heel persoonlijk nemen.”

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio