STANDPUNT
Kris Vanmarsenille
Hoofdredacteur
“Zo’n aanslag raakt ons telkens weer tot in ons diepste wezen”

Foto: REUTERS

“Zo’n aanslag raakt ons telkens weer tot in ons diepste wezen”

Print

Sinds vorige zomer in Nice een vrachtwagen op de Promenade des Anglais tientallen mensen dood reed, hadden we het al vier keer meegemaakt: terroristen die met een voertuig dood en vernieling zaaien. Gisteren in Barcelona was het de vijfde keer in een goed jaar tijd. En toch hadden veel mensen de indruk dat het alweer even geleden was dat er een aanslag had plaatsgevonden. In vergelijking met de zomer van 2016 was die van 2017 rustiger. Toeristische trekpleisters bleven gespaard, de festivals konden in alle rust en uitgelatenheid verlopen… En toch is het nog maar van begin juni geleden dat in eenzelfde soort aanslag zeven mensen om het leven kwamen in Londen.

Aan de ene kant leren we blijkbaar leven met dit geweld. Aan de andere kant raakt zo’n aanslag ons telkens weer tot in ons diepste wezen. De beelden van de omver gereden kraampjes, de doden en gewonden op de straatstenen, het gekrijs van de wegrennende mensen, de sirenes van de talloze ziekenwagens… het blijft allemaal door merg en been gaan. Maar we leven verder, we gaan op vakantie, blijven massaal kunststeden bezoeken, amuseren ons op grote festivals en verdringen elkaar om naar vuurwerken en optochten te kijken. Er is in Europa blijkbaar een consensus gegroeid dat dit de enige manier is om met het terrorisme om te gaan: alle mogelijke veiligheidsmaatregelen nemen, maar we doen wat we altijd deden. Telkens weer willen we de schok te boven komen en telkens weer willen we onze angst overwinnen. De terroristen mogen immers niet winnen. Die overtuiging schept na elke aanslag ook weer een gevoel van solidariteit en kracht: samen staan we sterker tegen het terrorisme.

Op een dag als gisteren wankelt dat vertrouwen weer even, maar al gauw zal blijken dat er geen alternatief is. We willen onze kinderen niet grootbrengen in angst, we moeten verder, allemaal samen tegen de terreur, al is het onvermijdelijk dat bij elke aanslag de veiligheidsmaatregelen worden opgedreven. Op elk soort aanslag volgt een nieuw soort beveiliging. Ook daar moeten we mee leven. Nog vele, vele jaren.

Want de terreurdreiging van IS is nog niet voorbij. Als het kalifaat in het Midden-Oosten helemaal van de kaart is geveegd – de laatste bolwerken van IS zijn volop aan het vallen – zou Europa wel eens overspoeld kunnen worden door gevaarlijke, gefrustreerde fanatici, compleet verknipt door de oorlog en vol wraak. Die houden we niet alleen tegen met soldaten op straat en betonblokken, maar vooral met ijzersterke inlichtingendiensten en een perfecte samenwerking tussen alle Europese politiediensten. Die mannen moeten worden opgespoord, gevolgd en geïsoleerd. Als er iets echt kan helpen om meer terreur te voorkomen, is het dat wel.