Afghan Whigs met het hart op de tong in Trix

Foto: Wim Hendrix

Afghan Whigs met het hart op de tong in Trix

Print

Precies drieëntwintig jaar geleden was het dat Afghan Whigs nog in Antwerpen had gespeeld. Toen nog in de inmiddels ter ziele gegane Pacific, waar destijds wel meer legendarische optredens plaats vonden. Woensdagavond hield de Amerikaanse band halt in Trix voor het eerste van twee uitverkochte Belgische concerten. En het werd opnieuw een overrompelende ervaring.

Afghan Whigs. Bij wie jong was in de jaren negentig staat de naam alleen al garant voor koude rillingen. De band bracht met Congregation, Gentlemen en Black Love drie classics na elkaar uit, en live-optredens haalden niet zelden de intensiteit van een stevige vrijpartij. Het gezelschap rond Greg Dulli liet zich overigens nooit zomaar in een hokje stoppen. Ze kwamen uit Cincinnati maar werden toch tot de grunge-scene gerekend. Alleen pepten ze hun rauwe gitaarrock op met een flinke dosis Prince-funk, én schemerde ook Dulli’s liefde voor de Motownsoul van zowel The Supremes als Martha Reeves & The Vandellas door.

Afghan Whigs met het hart op de tong in Trix
Foto: Wim Hendrix

Dat unieke recept sloeg vooral in België enorm aan, waar de groep met de steun van Studio Brussel enorm populair werd. Interne spanningen –gekoppeld aan een ongezonde levensstijl- dreven de groep in 2001 uit elkaar, maar na een aantal platen met The Twilight Singers en The Gutter Twins (met Mark Lanegan) floot Dulli zijn oude vrienden weer bij elkaar, werden de plooien glad gestreken en begon Afghan Whigs –mits een paar personeelswissels- aan een tweede leven. De comebacktournee werd een succes, en de daarop volgende nieuwe plaat –de eerste in zestien jaar- kreeg een warm onthaal.

Beklijvend moment

Zopas verscheen de opvolger van Do To The Beast, en In Spades –want zo heet de nieuwe- klinkt weer een stuk donkerder. De dood loert voortdurend om de hoek, en het feit dat kanker werd vastgesteld bij gitarist Dave Rosser werpt eveneens een zwarte schaduw over de plaat. Dat gemis bleek ook in Antwerpen, waar Dulli halverwege de set een emotionele oproep deed om Rosser –die in New Orleans voor zijn leven vecht- te gedenken. ‘Can Rova’ –meteen één van de meest beklijvende momenten in een robuuste set- werd nadien een mooi eerbetoon. Rosser’s afwezigheid werd overigens deels gecompenseerd door Ed Harcourt, naast voorprogramma van dienst ook eigenaar van een mooie reeks solo-platen, én invaller van dienst.

En ondanks hun lange staat van dienst is Afghan Whigs anno 2017 geen nostalgie-act. Het overwicht in de set lag nadrukkelijk op de jongste twee platen. Dat betekende dat een heleboel classics op het appel ontbraken. Geen ‘What Jail Is Like’, bijvoorbeeld. Ook geen ‘When We Two Parted’ of ‘Honkey’s Ladder’. Maar eerlijk: Echt gemist werden ze niet. Al was het maar omdat daar een ronduit explosief ‘Debonair’ tegenover stond. En een zinderend ‘Something Hot’.

Afghan Whigs met het hart op de tong in Trix
Foto: Wim Hendrix

Dulli’s rauwe stem leek nog steeds met schuurpapier bewerkt, en wanneer hij samen met de rest van de band een geluidsmuur metste, viel daar met geen stormram daarheen te beuken. En telkens Dulli samen met de twee andere gitaristen een hoekige gitaarriff inzette, had je zin om zélf dat podium op te springen en wild klapwiekend wat snaren aan te slaan.

Passie

Dát illustreert meteen waarom Afghan Whigs live zo’n belevenis blijft: er zat passie in elke noot. Dit is het soort band dat het niet in zich heeft om op routine te draaien. Ook de manier waarop het van The Beatles geleende ‘Penny Lane’ en de Prince-classic ‘Sometimes it Snows In April’ met het eigen materiaal werden versmolten, gaf aan dat deze band nog steeds uit echte muziekfans bestaat. Lijkt logisch, maar geloof me: dat is het niet. Ook de manier waarop Dulli vroeg om tijdens de set geen flitsfoto’s te maken, omdat hem dat uit zijn concentratie haalde, was tekenend. Hij bleef beleefd, maar de manier waarop hij het zei was zo kordaat dat niemand het achteraf nog in z’n hoofd haalde om z’n flash te gebruiken. Het optreden werd er alleen maar beter door. Het publiek werd beloond met een mooie bisronde, en ‘Faded’ -de traditionele afsluiter- ging ook nu weer door merg en been.

Afghan Whigs is één van die bands die je geloof in rock-‘n-roll staande houdt. Niks in de handen, niks in de mouwen. Maar het hart waar het thuis hoort: op de tong.

Afghan Whigs met het hart op de tong in Trix
Foto: Wim Hendrix
Tips om te Doen!