STANDPUNT
Kris Vanmarsenille
Hoofdredacteur
De wereld is klein en ingewikkeld geworden

Foto: REUTERS

Standpunt

De wereld is klein en ingewikkeld geworden

Print

Steevast kiest Donald Trump voor de grofste reacties. De dag na zijn aanstelling kwamen honderdduizenden mensen op straat om tegen hem te protesteren. Het vriendelijkste dat Trump in een tweet gezegd kreeg, was dat betogingen eigen zijn aan de democratie en dat hij het recht erkent om te protesteren. En vervolgens stortte hij zich in een discussie met de pers over het aantal toeschouwers bij zijn inauguratie.

Donald Trump eet de soep precies zo heet als ze wordt opgediend. Wie gehoopt had dat de massale protesten hem een woord van verzoening zouden ontlokken, is eraan voor de moeite. Trump is zo narcistisch dat hij zelf gelooft dat hij de messias is die zijn land zal redden van de ondergang. Het probleem met messiassen is dat ze wel vaak worden aangekondigd, maar vervolgens niet komen, of dat mensen die zichzelf uitroepen tot de grote redder des vaderlands, meestal alleen maar ellende met zich meebrengen. Die redders duiken altijd op in tijden van verandering en crisis, ze paaien de bange, boze slachtoffers van de crisis met de belofte dat ze een sterk en veilig rijk zullen creëren. Ze steken de draak met hun voorgangers en ze gooien al hun verwezenlijkingen overboord om een nieuwe wereld te bouwen.

Ook in Europa hebben flink wat politici zich bekeerd tot dit discours. Politici die beweren dat alle problemen op te lossen zijn door muren te bouwen, die beloven dat we terug kunnen naar de goeie ouwe tijd van toen. Ze waren te zien en te horen op het congres van de Europese rechtse partijen in Koblenz dit weekend.

De grootste fout die we kunnen maken is onze neus ophalen voor mensen die hen geloven. We leven in verwarrende tijden, de wereld is klein en ingewikkeld geworden. Het is almaar moeilijker om ergens de veilige beslotenheid te vinden waarin de meeste mensen goed gedijen. Het samenlevingsmodel waarin we sinds de Tweede Wereldoorlog relatief gelukkig zijn geweest, kan niet ongewijzigd overeind blijven. Dat voelen we allemaal, maar wat moeten we ermee? De heersende klasse heeft geen antwoord gegeven en is zichzelf verloren in de ingewikkeldheid. Logisch dat mensen snakken naar een duidelijk antwoord.

Wat we nu nodig hebben zijn politici die durven toe te geven dat zoiets niet bestaat, en die met het grootste respect voor hun kiezers de problemen stap voor stap en eensgezind aanpakken. Die niet roepen ‘vanaf vandaag wordt alles anders’, maar die durven zeggen dat het bloed, zweet en tranen zal kosten om de uitdagingen van deze tijd aan te gaan en een samenleving te bouwen die nooit perfect zal zijn, maar wel rechtvaardig en democratisch.